Mentionsy

No więc Odyn, który był bogiem pożądającym wszelkiej wiedzy, ale też jest bogiem poezji.

Odyn, który jest bogiem oczywiście życzliwym dla poezji, zabił wszystkich tych robotników, po czym udał się do tego brata naszego strażnika poezji i powiedział, że wykona pracę tych, którzy dziwnym trafem zginiknęli.

No to w tej sytuacji Odyn powiedział do tego swojego właściciela zabitych niewolników, który był mu winien ten łyk poezji, no ale ty obiecałeś, musisz mi pomóc.

I ten brat niby mu pomagał, potem się okazało, że pułapkę chciał na niego zostawić, więc Odyn go pogonił, wywiercił dziurkę, zamienił się w żmię

Kiedy Odyn już dolatywał do Asgardu, już tam bogowie wyciągnęli kuflę, już mieli tam, będziemy pić, będziemy pić, bo to jednak w końcu miód.

To ten drugi ścigający go olbrzym, mało brakowało, chwyciłby go za ogon, Odyna, więc Odyn odmachnął się jakby, tracąc nieco kropli, bo on z tych garnców, które mu Gunnloth, czyli ta olbrzymka dała, zaczerpnął po łyku, tylko dziwnym trafem, jak wziął łyk, to cały ten miód z tego garnca, więc wszystko trzymał w dziobie, te trzy garnce miodu trzymał w dziobie, bez garnców.

A prawdziwy poeta to z tego co Odyn jak już przyleciał, bo tamten z tym odpadkiem gdzieś tam poleciał, a ten przyleciał do Asgardu, napełnił te kufle i z tego właśnie czerpią prawdziwi skaldowie, prawdziwi poeci.

Amy Winehouse czerpała z tego miodu poezji, który był przechowywany w Asgardzie, a my jako skromni nieudacznicy co najwyżej z tego odpadka, który Odynowi z dzioba wypadł w trakcie ucieczki.

To znaczy, że był ten Odyn, który miał tam miód poezji i coś tam odwalił w bok i pojawiło się coś dalszego.