Mentionsy

Bordo i Znikająca Piłka.

Tego samego dnia po lekcjach do sekretariatu przyszła pani Ania z Bordo, który grzecznie siedział przy jej nodze.

– Podobno potrzebują państwo pomocy, a Bordo ma wyjątkowy talent do odnajdywania zagubionych rzeczy.

Bordo uniósł uszy.

Następnego ranka Bordo przybył do szkoły z panią Anią.

To Bordo!

Pani Ania spojrzała na Bordo.

Bordo ostrożnie obwąchiwał teren, zatrzymując się przy ogrodzeniu, potem przy krzakach, a na końcu przy altanie.

Bordo nie szczekał, ale jego ciało zesztywniało, jakby coś wyczuł.

Bordo, szukamy dalej?

Bordo czuł, że ta sprawa ma drugie dno.

Bordo poruszał się ostrożnie, ale z determinacją.

To właśnie tam Bordo podszedł bez wahania.

– Co tam masz, Bordo?

Bordo zaszczekał krótko, niegłośno, raczej ostrzegawczo.

Bordo wszedł ostrożnie przez otwór.

Bordo nie szczekał.

Bordo usiadł tuż obok, cicho i spokojnie, jakby czuł, że lepiej dać czas, niż naciskać.

Bordo mimo hałasu zachował spokój i czujność.

Bordo podążył za śladem, który ciągnął się wzdłuż ściany, skręcał przy szatni, a potem prowadził na zaplecze biblioteki.

Bordo zrobił krok w jego stronę, ale nie szczekał.

Bordo usiadł obok niej, patrząc prosto na chłopca, jakby chciał pokazać, że ufa.

Uczniowie wrócili do domów, a w korytarzach słychać było jedynie echo kroków pani Ani i delikatne stukotanie pazurów Bordo.

Bordo podszedł do niej powoli i cicho, jakby nie chciał nikogo wystraszyć.

Bordo wszedł pierwszy.