Mentionsy

Kamień i Kwiat

Na bezkresnej pustyni, gdzie wiatr nieustannie unosił ziarenka piasku, samotny kamień leżał nieruchomo.

— zapytał Kamień, spoglądając na kwiat z zaciekawieniem.

Zdziwił się kamień.

Każdego dnia Kamień i Kwiat rozmawiali ze sobą, odkrywając swoje różne światy.

Kwiat podziwiał Kamień za jego niezmienność i siłę.

Wydawało mu się, że Kamień nie musiał się martwić o nic.

Kamień zastanowił się nad tymi słowami.

A ja... Zaczął nieśmiało kamień.

Kwiat marzył o sile i bezpieczeństwie, a kamień tęsknił za życiem, którego nigdy nie doświadczył.

Kamień spojrzał na kwiat z troską.

Kamień nie odpowiedział, lecz trwał mocno na swoim miejscu osłaniając kwiat przed żywiołem.

Kamień natomiast, choć nie mógł odczuwać tak jak kwiat, czuł dumę, że mógł być wsparciem dla swojego delikatnego towarzysza.

Kamień uśmiechnął się w duchu, wiedząc, że jego siła miała prawdziwe znaczenie.

Po burzy piaskowej pustynia znów była spokojna, a słońce zaczęło delikatnie ogrzewać kamień i kwiat.

Kamień, który zwykle nie mówił wiele, zamyślił się.

Odparł kamień powoli.

Był inny niż kamień, ale nie słabszy.

Kamień zastanowił się nad tymi słowami.

Masz rację, zgodził się Kamień.

Od tamtej burzy kwiat i kamień byli nierozłączni.

Kamień z kolei przestał już marzyć o tym, by być inny.

Kamień słuchał w milczeniu, ciesząc się, że jego obecność dodała kwiatowi odwagi.

I ja kiedyś czułem się samotny, przyznał Kamień.

Kamień nauczył się doceniać życie kwiatu, jego wrażliwość i zdolność do dostrzegania piękna w najmniejszych rzeczach.