Mentionsy

Tymczasem Natalka, dziewczynka z sąsiedztwa, spacerowała po parku, rozglądając się za czymś wyjątkowym.

Dodała Natalka i delikatnie wzięła go na ręce.

Chomik zaczął powoli się uspokajać, a Natalka uśmiechnęła się do niego ciepło.

Natalka wróciła do domu, trzymając Mako delikatnie w rękach.

— Jesteś teraz bezpieczny, nie martw się — szepnęła Natalka, głaszcząc go delikatnie po główce.

Tymczasem Mako zaczynał rozumieć, że Natalka nie chce mu zrobić krzywdy.

Następnego ranka Natalka obudziła się wcześnie, a jej pierwszą myślą był Mako.

Obiecała Natalka.

Po ośniadaniu Natalka i jej mama wybrały się do sklepu zoologicznego.

– zawołała Natalka, wskazując na dużą, piękną klatkę z mnóstwem zakamarków do zwiedzania.

Natalka wybrała najlepszą karmę dla chomików, a także małą miseczkę na wodę.

Natalka wzięła Mako delikatnie na ręce i ostrożnie wsadziła go do środka.

Tak, myślę, że Mako jest teraz naprawdę szczęśliwy, odpowiedziała Natalka uśmiechając się zadowolona.

Od tego dnia Mako miał swoje własne, bezpieczne miejsce, a Natalka nie mogła się doczekać, żeby spędzać z nim jeszcze więcej czasu.

Natalka codziennie po szkole zaglądała do jego klatki, a gdy tylko widziała, że chomik jest w nastroju do zabawy, otwierała drzwi, by mógł wyjść.

Natalka zbudowała mu specjalny tor z książek i klocków.

Każdego dnia Natalka wymyślała nowe zabawy, aby jej mały przyjaciel się nie nudził.

Chomik chętnie eksplorował każdą nową konstrukcję, a Natalka śmiała się, obserwując, jak zwinny jest jej mały przyjaciel.

Zobaczmy, co na to powiesz, zaśmiała się Natalka, ostrożnie wkładając chomika do kuli.

Hej, patrz gdzie biegniesz, śmiała się Natalka, gdy kula toczyła się w stronę szafy.

Mako w kuli biegał zwiedzając każdy zakamarek pokoju, a Natalka czuła, że wspólna zabawa staje się ich codziennym rytuałem.

Jednak to nie tylko tor przeszkód czy kulka sprawiały, że Mako i Natalka byli świetnym duetem.

Każdego wieczoru, kiedy chomik już odpoczywał, Natalka siadała obok klatki i opowiadała mu o swoim dniu.

Bo tu czekasz ty, mówiła Natalka z uśmiechem.

Natalka uwielbiała spędzać czas z Mako.

Śmiała się Natalka, obserwując jak Mako przebiega z jednej strony tunelu na drugą.

Niedługo później Natalka zaczęła zabierać Mako na krótkie spacery po ogrodzie w specjalnym nosidełku.

To twój chomik, Natalka?

Natalka czuła się dumna, że Mako stał się częścią jej życia.

A Natalka zawsze przypominała sobie, jak bardzo bał się na początku, gdy go znalazła.

Pewnego słonecznego popołudnia Natalka miała mnóstwo planów na zabawę z Mako.

Natalka była pewna, że miała go ze sobą, ale teraz nie mogła go nigdzie znaleźć.

Natalka obserwowała go, nadal martwiąc się o zgubiony klucz.

– zapytała Natalka, podchodząc bliżej.

Natalka uklękła i zerknęła w głąb, a wtedy coś błysnęło w ciemnym kącie.

— zawołała Natalka z radością.

Natalka z dumą pokazała jej klucz, opowiadając, jak to Mako go odnalazł.

Wiedziałam, że jesteś wyjątkowy, powiedziała Natalka, biorąc chomika na ręce i przytulając go delikatnie.

Natalka była jeszcze bardziej dumna ze swojego małego przyjaciela, wiedząc, że mogą sobie nawzajem ufać i zawsze będą razem.

Pewnego dnia Natalka postanowiła zabrać Mako na wyjątkową przygodę do parku.

Natalka uśmiechnęła się, dumna ze swojego przyjaciela.