Mentionsy

Marysia była wesołą dziewczynką o długich blond włosach, które zawsze swobodnie opadały na jej ramiona.

Marysiu, nie zapomnij odrobić pracy domowej na jutro.

Marysia jednak wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się.

Dni mijały, a mama coraz częściej przypominała Marysi o zadaniu.

W rzeczywistości Marysia nie miała ochoty siadać do książek.

Kiedy zbliżał się dzień, w którym Marysia miała przedstawić swoje zadanie z języka polskiego, dziewczynka zaczęła czuć coraz większy niepokój.

Każdego dnia, gdy mama pytała, Marysiu odrobiłaś już to zadanie?

Jednak prawda była taka, że Marysia nie miała ochoty siadać do książek.

Pewnego popołudnia, gdy tata zapytał – Marysiu, czy potrzebujesz pomocy z polskim?

Marysia czuła się już naprawdę nieswojo, ale wciąż miała nadzieję, że coś się wydarzy i nie będzie musiała przedstawiać swojego zadania.

Kiedy po kolacji mama jeszcze raz zapytała, czy Marysia jest gotowa, dziewczynka tylko spuściła wzrok.

Tej nocy Marysia nie mogła zasnąć.

Kiedy rano obudził ją dzwonek budzika, Marysia poczuła ciężar w żołądku.

Nadszedł dzień, którego Marysia obawiała się najbardziej.

Te myśli dawały jej chwilową ulgę, ale im bliżej było do lekcji języka polskiego, tym bardziej Marysia czuła, jak serce bije jej szybciej.

Gdy nauczycielka weszła do sali, Marysia miała nadzieję, że może jednak nie zauważy jej braku przygotowania.

Kilka rąk podniosło się w górę, ale Marysia kurczyła się w sobie, mając nadzieję, że pani Kowalska jej nie zauważy.

Po kilku minutach Marysia zaczęła mieć nadzieję, że uda się przetrwać całą lekcję.

– Marysiu, teraz twoja kolej.

W tej chwili Marysi zrobiło się gorąco.

W klasie zapadła cisza, a Marysia mogła poczuć, jak jej policzki robią się czerwone.

Marysiu, to bardzo nieodpowiedzialne.

Marysia nigdy wcześniej nie dostała niedostatecznej oceny, a teraz czuła, jakby cały świat zawalił się na jej głowę.

Kiedy Marysia usłyszała słowa nauczycielki, wpisuję ci ocenę niedostateczną, poczuła, jakby cały świat zatrzymał się na chwilę.

Marysia wróciła na swoje miejsce i próbowała nie zwracać na siebie uwagi.

Z każdym krokiem Marysia czuła coraz większy ciężar.

– Marysiu, coś się stało?

Marysia poczuła, że nie może dłużej ukrywać prawdy.

Nie wyglądała na złą, co zdziwiło Marysię.

Marysia opowiedziała całą historię.

Marysia poczuła się nieco lepiej, wiedząc, że mama na nią nie krzyczy, ale mimo to ocena niedostateczna wciąż ją bolała.

Po rozmowie z mamą Marysia czuła się odrobinę lepiej, ale wciąż miała w głowie obraz czerwonego 1 w swoim zeszycie.

Kiedy tata wrócił z pracy, Marysia siedziała już w swoim pokoju i próbowała odrobić inne zadania.

– Cześć Marysiu, jak było w szkole?

Marysia od razu poczuła, że jej obawy mogą się sprawdzić.

Marysia pokręciła głową, próbując nie uronić łez.

Marysiu, wszyscy popełniamy błędy.

Marysia skinęła głową.

Nie jesteśmy źli na ciebie, Marysiu, ale chcemy, żebyś nauczyła się z tego coś ważnego.

Marysia słuchała uważnie.

Te słowa dodały Marysi otuchy.

W to wierzę, Marysiu.

Marysia poczuła, jakby z jej ramion spadł wielki ciężar.

Po rozmowie z rodzicami Marysia zaczęła myśleć o swoim postępowaniu.

Marysia nadal miała ochotę wyjść na podwórko i spotkać się z koleżankami, ale przypomniała sobie jak się czuła, kiedy dostała ocenę niedostateczną.

Kolejne tygodnie przyniosły Marysi dużo nowych wyzwań.

Tym razem jednak Marysia była przygotowana.

Raz, kiedy Marysia pracowała nad trudnym zadaniem z matematyki, chciała już się poddać.

Razem rozwiązali trudne równania, a Marysia poczuła ogromną satysfakcję, że nie poddała się.

Marysia była z siebie dumna.

Marysia była z siebie dumna.

Marysia poczuła, że teraz ma więcej wolnego czasu.

Rodzice także zauważyli zmianę w Marysi.

– Widzisz, Marysiu – mówiła mama – kiedy robisz wszystko na czas, życie staje się prostsze, prawda?

Tak, mamo, odpowiedziała Marysia z uśmiechem.

To była dla Marysi cenna lekcja na przyszłość.

Od czasu kiedy Marysia postanowiła zmienić swoje podejście do obowiązków, minęło kilka tygodni.

Marysia, która wcześniej zapewne odkładałaby to zadanie na ostatnią chwilę, tym razem od razu wzięła się do pracy.

Kiedy nadszedł dzień prezentacji, Marysia z dumą wstała przed całą klasą.

Marysia była przeszczęśliwa.

Wiedzieliśmy, że dasz radę Marysiu.

Marysia pokiwała głową.

W kolejnych dniach Marysia zaczęła dostrzegać jeszcze więcej pozytywnych zmian.

Teraz, kiedy Marysia sama dbała o swoje obowiązki, w domu było mniej napięć i więcej radości.

Jednak najważniejsze było to, że Marysia sama była z siebie dumna.

Na koniec Marysia pomyślała, nie jestem już tą samą dziewczynką, która odkłada wszystko na później.

Teraz jestem nową Marysią.