Mentionsy

Promyk i Wielka Nadzieja

Promyk, biały doodle dog, biegł wesoło po lesie u boku swojego ukochanego właściciela Piotrka.

Promyk uwielbiał skakać przez kałuże, wąchać kwiaty i słuchać śpiewu ptaków.

Promyku, musimy wracać!

Promyk, choć z natury bardzo posłuszny, tym razem biegł nieco dalej, zaintrygowany ruchem w zaroślach.

Promyk w końcu zrozumiał, że coś jest nie tak.

Promyk i Piotrek próbowali znaleźć drogę do domu, ale burza była zbyt gwałtowna.

W pewnym momencie Piotrek potknął się i upadł, a Promyk zobaczył, jak grupa ludzi z latarkami biegnie w ich stronę.

Piotrek został zabrany przez ratowników, a Promyk, zagubiony w chaosie burzy, został sam.

Kiedy deszcz w końcu ustąpił, Promyk znalazł się na pustej stacji kolejowej.

Promyk siedział na skraju peronu, z nadzieją patrząc na każdy nadjeżdżający pociąg.

Promyk i Wielka Nadzieja

Promyk nie wiedział, ile minęło czasu, ale dla niego każdy kolejny dzień był pełen oczekiwania.

Mijały kolejne dni, a Promyk wciąż czekał na swoim miejscu, patrząc na każdy pociąg z nadzieją, że w końcu pojawi się Piotrek.

Jednak mimo ich życzliwości, Promyk nigdy nie opuszczał peronu na dłużej niż kilka minut.

Pewnego dnia mężczyzna pracujący na stacji, pan Marian, zauważył, że Promyk traci na wadze.

– Piesku, chodź, zabiorę cię do domu na chwilę – powiedział, przykucając obok Promyka.

Promyk zjadł, ale zaraz potem wrócił na swoje miejsce, jakby bał się, że w każdej chwili może nadejść ten ważny pociąg.

Promyk i Wielka Nadzieja

Pewnego ranka Promyk obudził się, a cały świat wokół był pokryty białym puchem.

Promyk i Wielka Nadzieja

Ludzie na stacji martwili się o Promyka.

Promyk spojrzał na niego dużymi, smutnymi oczami, ale nie ruszył się.

Dzieci, które przychodziły do Promyka, przyniosły mu koc,

Promyk wiedział, że nie może się poddać.

Promyk był coraz bardziej wyczerpany, choć jego białe futro sprawiało, że doskonale wtapiał się w zimowy krajobraz.

Ale nawet w najtrudniejszych momentach Promyk nie opuszczał swojego miejsca.

Często obserwował pieska z okna swojego domu i choć wiedział, że Promyk jest przywiązany do swojego miejsca, tego dnia coś w sercu kazało mu zareagować.

— Piesku, nie możesz tak dalej — powiedział, podchodząc do Promyka z miską ciepłego rosołu.

Promyk spojrzał na pana Antoniego.

Pan Antoni delikatnie wziął Promyka w ramiona i zaniósł do swojego domu.

W ciepłym pokoju otulony kocem, Promyk po raz pierwszy od dawna poczuł ulgę.

Promyk zamknął oczy i po raz pierwszy od bardzo dawna pozwolił sobie na głęboki, spokojny sen.

Promyk spędził kilka dni u pana Antoniego, odpoczywając i nabierając sił.

Mimo to, Promyk nie mógł zapomnieć o stacji kolejowej, gdzie z nadzieją czekał na powrót Piotrka.

Pewnego wieczoru, kiedy śnieg sypał za oknem, Promyk zaczął odczuwać coś, czego wcześniej nie znał.

Promyk po raz pierwszy odczuł w sercu ciężar smutku, który był silniejszy niż dotychczas.

Promyku, czasem gdy czekamy zbyt długo zaczynamy tracić wiarę, powiedział ciepłym głosem.

Promyk spojrzał na pana Antoniego z wdzięcznością, ale mimo tych słów jego serce zaczęło się wahać.

Tej nocy Promyk nie mógł zasnąć.

Nadszedł nowy dzień, a Promyk, mimo wątpliwości, poczuł w sercu nieodpartą potrzebę powrotu na stację kolejową.

Gdy pan Antoni zobaczył tęsknotę w oczach Promyka, otworzył drzwi bez słowa.

Idź, Promyku.

Promyk i Wielka Nadzieja

Promyk usiadł na swoim dawnym miejscu przy torach.

Promyk wstał na równe łapy, a jego uszy uniosły się w czujnym oczekiwaniu.

Jego koła zgrzytały na śnieżnych torach, a Promyk poczuł, że to ten moment, na który tak długo czekał.

W chwili, gdy pociąg zatrzymał się na peronie, Promyk wpatrywał się w otwierające się drzwi.

Jednak nagle Promyk zobaczył coś, co sprawiło, że jego serce zaczęło bić jak oszalałe.

Promyk!

Promyk ani przez chwilę nie zwlekał.

Promyk, wróciłem!

Promyk patrzył na Piotrka, machając ogonem, a jego serce, które przez tak długi czas było pełne nadziei, teraz wypełniło się czystą radością.

Piotrek podniósł się z kolan, wciąż trzymając Promyka blisko siebie.