Mentionsy

Wilki z kolei były grupą bardziej żywiołową.

Z kolei wilki zaczęły dokuczać sokołom wyśmiewając ich zamiłowanie do nauki i spokoju.

Sokoły i wilki usiadły po przeciwnych stronach klasy, nie chcąc mieć ze sobą nic wspólnego.

Wilki zawsze siadały po lewej stronie klasy, a sokoły po prawej.

Wilki zawsze górą.

Sokoły były zdenerwowane, że wilki zagrały niesprawiedliwie, a wilki uważały, że sokoły nie potrafią przegrywać.

Sokoły i wilki przestały nawet próbować ukrywać, że ich wzajemna niechęć narasta.

Pewnego dnia podczas przerwy Zosia, jedna z dziewczynek z Sokołów, zauważyła, że wilki siedzą w kącie i rozmawiają spoglądając w jej stronę.

W końcu wilki rzeczywiście zawsze wydawały się być pewne siebie i uważały, że nikt im nie dorówna.

Sokoły i wilki zerkały po sobie, ale nikt się nie odezwał.

Sokoły chciały współpracować tylko ze swoimi, a wilki tylko ze swoimi.

Wilki ciągle się z nas śmieją i mówią, że jesteśmy nudni.

Sokoły miały swoją cichszą, bardziej poukładaną stronę, a wilki – energiczną i beztroską.

Sokoły myślały, że to pewnie kolejny nudny pomysł, a wilki, że trzeba będzie się podporządkować.

Nawet wilki przyznały, że współpraca z sokołami nie jest taka zła.

Sokoły szybko rzuciły się do analizowania szczegółów, a wilki podsunęły parę bardziej spontanicznych pomysłów.

W końcu sport to coś, co my, wilki, uwielbiamy.

Na początku wilki wydały ciche westchnienia, ale gdy przyszła kolej Kuby, dodał on fragment, w którym lis i jeż musieli razem pokonać trudną przeszkodę w lesie.

Sokoły analizowały każdy fragment, próbując dopasować kształty i kolory, a wilki szybko zaczęły układać ramkę, pracując energicznie, ale z pomocą bardziej metodycznych kolegów.

Sokoły i wilki przestały istnieć jako osobne grupy.