Mentionsy

Z jednej strony przyjęli tego Jezusa, poszli za Nim, poszli za tą dobrą nowiną Pawła, którą głosił Paweł, ale z drugiej strony, słysząc tą dobrą nowinę o tym wspaniałym Chrystusie, szybko zaczęli zderzać się z rzeczywistością.

Jeśli więc w Chrystusie jest jakaś zachęta, jeśli jakiś bodziec miłości, jeśli jakaś wspólnota ducha, jeśli jakieś współczucie i zmiłowanie, dopełnicie mojej radości przez to, że będziecie jednomyślni.

Bądźcie względem siebie tacy, jak Chrystus Jezus.

Aby na imię Jezus zgięło się wszelkie kolano bytów niebieskich, ziemskich i podziemnych.

I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem na chwałę Boga Ojca.

Widzimy więc, że Paweł wskazuje na uniżonego Chrystusa, wzywając Filipian do jedności w Chrystusie i podejścia z szacunkiem do zbawienia i Boga działającego w nich.

W środku wszystkiego stawia przykład Chrystusa.

Jako sedno rozwiązania stawia przykład tego, jaki jest Chrystus.

I wzywa do tego, że bądźcie względem siebie tacy jak Chrystus Jezus.

Bądźcie względem siebie tacy jak Chrystus Jezus i wytłumacza później, z jednej strony podaj przykład Chrystusa, a potem mówi, w czym to ma się objawiać.

Mamy więc przedstawiony obraz Chrystusa, który uniżył się.

Możemy powiedzieć, że Jezus, lubimy mówić stwierdzenie, mam do czegoś prawo.

Ale Jezus jest tym władcą, tym królem, który jako jedyny zasługiwał na wszelką chwałę, cześć, szacunek, oddanie, ale zrezygnował z tego.

Jezus stał się taki, jak ty i ja.

ale widzimy, że Jezus poszedł drogą, co więcej, jako Bóg od początku, kiedy my idziemy, czasami pakujemy się w coś, kiedy na przykład zaczynamy firmę, zaczynamy nową rzecz i wchodzimy z takim entuzjazmem, myśląc, będzie dobrze, jakoś to będzie, jakoś się rozwiąże.

Nie wiedząc oczywiście, co jest później i z jakim wysiłkiem to się będzie wiązało, ale Jezus od początku do końca wiedział, jaka będzie droga.

Ale Jezus, jako w pełni Bóg, zrobił to w kompletnej świadomości, z czym to się wiąże.

Paweł pokazuje nam, że postać Jezusa jako uniżonego sługi, przywódcy, który schodzi z tronu i staje się taki jak ludzie, jest duchowym centrum Kościoła.

Jezus zrezygnował z siebie dla ciebie.

Ale Jezus,

Dlatego Kościoła, który był skonfliktowany, Paweł przypomina te podstawy, pokazując, że mają również w tych całych problemach przybrać postać właśnie sług, świadomie naśladujących Chrystusa.

To nie jest tylko tak, że Jezus przyszedł

Ty chcesz naśladować Jezusa w Jego umiżeniu.

Jak ma wyglądać Kościół, który ma za przykład tego Chrystusa jako uniżonego sługę.

że we wszelkiej postawie, która ma się wiązać właśnie z tą uniżonością, Chrystus jest powodem i generatorem takiej postawy.

Mówi jasno, jeśli więc w Chrystusie jest jakaś zachęta, jeśli w Chrystusie jest jakiś bodziec miłości, jeśli w nim jest jakaś wspólnota ducha, jeśli jakieś współczucie, zmiłowanie,

Paweł nie mówi do nich weźcie się teraz w garść ze swoich sił, ale pokazuje, że od początku do końca to Chrystus jest generatorem miłości Kościoła.

Kościół poddaje się Chrystusowi.

Ale od początku do końca Kościół musi wracać do tego, jaki jest Chrystus, jaką On miał postawę.

One pochodzą od Chrystusa i tylko od Niego.

Jeżeli cały Kościół będzie skierowany w stronę Chrystusa, w stronę tego, jaki On jest, będziemy rzeczywiście pragnąć stawać się tacy jak On, to wtedy jesteśmy w stanie tworzyć tą wspólnotę, o której mówi Paweł.

Że wszyscy jesteśmy skierowani w stronę Chrystusa i to powoduje, że jesteśmy jednej myśli.

I patrząc też racjonalnie, bez Chrystusa tak naprawdę nie jest możliwe osiągnienie tego standardu.

Bądźcie względem siebie tacy jak Chrystus Jezus.

Ale jednak patrząc na Chrystusa, który się wyrzekł wszystkiego dla nas, ogłosił samego siebie dla naszego zbawienia, możemy odkryć to piękno tego, że rezygnacja z siebie i stawianie innych ponad siebie nie jest wcale przegraną, ale jest czymś ważnym, czymś cennym.

Jest objawem naszej godności, którą mamy jako ludzie w Chrystusie.

Popatrzeć na te dzieci właśnie jako na te, które słyszą o Chrystusie i się do nich uniżyć.

Jest cenny, jest odbiciem Chrystusa.

To jest ciekawe, tak jak wcześniej mówiłem, jak Paweł tutaj pisze o tej jednomyślności, pisze o tej miłości, o stawianiu wyżej od siebie, że Kościół jest takim miejscem, w którym Chrystus gromadzi nas z różnych miejsc i chce nam pokazać na nowo, co to znaczy żyć naprawdę, co to znaczy tworzyć wspólnotę, co to znaczy kochać, co to znaczy żyć z drugim człowiekiem obok siebie.

Chrystus, kiedy nas znajduje, robi trochę jak trener.

Skupieni na Chrystusie.

Tak naprawdę Kościół jako ciało Chrystusa, Bóg chce, żeby z czasem coraz bardziej obrazował Jego Syna w tym właśnie oddaniu i miłości.

Kiedy Paweł to pisze, to tak naprawdę mówi, patrząc na Jezusa, naśladujcie Go we wspólnocie.

Jedność Kościoła rodzi się tam, gdzie Chrystus jest w centrum jako Pan.

Za Chrystusem jako tym trenerem.

Odnosząc się do upokorzenia przez Chrystusa,

Z jednej strony do szacunku zachęca nas postawa Jezusa i Jego poświęcenie, ale z drugiej strony wskazuje na Boga, który aktywnie prowadzi Kościół.

Tak jak wcześniej powiedziałem, Kościół jako ciało Chrystusa jest stale doświadczany przez Boga, aby stawał się taki jak Jego Syn.

Tak jak miłość nie pochodzi od nas, ale od Chrystusa, tak chcenie i wykonanie jest tylko od Niego.

Ale Bóg, który działa w tobie, jeżeli uwierzyłeś w Chrystusa, to Bóg cię w ten sposób włącza w Kościół i mówi, od teraz mamy robotę do zrobienia.

Jak zdjęcia wspominasz, myślisz sobie, pamiętam te czasy, kiedy się miał serce dla Chrystusa.

Przedstawiając ten obraz Chrystusa możemy sobie myśleć, gdzie to jest w Starym Testamencie, bo przecież w Starym Testamencie Bóg jest jako ten Pan i Władca, ale ciekawe jest to, jak Izajasz prorokuje o Chrystusie i mówi takie słowa.

To jest ciekawe, że ten fragment, w którym mówi, abyś otworzył oczy niewidzącym, wyprowadził więźniów z zamknięcia, z więzienia tych, którzy siedzą w ciemności, był fragmentem, którym Chrystus zaczął swoją działalność w opisie Ewangelii Łukasza.

Jezus, jako ten uniżony sługa, daje nam przykład tego,