Mentionsy

ale nie zgadzali się z świętym Pawłem, który uważał, że aby poganie stali się chrześcijanami, oni nie muszą stawać się najpierw Żydami, bo tak uważali judeo-chrześcijanie, że najpierw trzeba stać się Żydem, przestrzegać świąt żydowskich, być obrzezanym, a dopiero później można stać się chrześcijaninem, wyznawcą Jezusa Chrystusa.

Święty Paweł mówi, że nie, można od razu ich wprowadzić w chrześcijaństwo poprzez chrzest,

Paweł głosi taką rozwodnioną Ewangelię, która nie przynosi zbawienia.

Paweł założył wspólnoty, bo to nie będzie tylko w Koryncie, ale również i w innych miejscach.

Paweł odczuwał szczególny ból z tego powodu, że właśnie to się stało w Koryncie, że ci judeochrześcijanie zniszczyli mu ten, czy próbowali zniszczyć jego autorytet w Koryncie, ponieważ św.

Paweł miał jakąś szczególną relację do tej wspólnoty.

Paweł pisze swoją obronę.

Paweł ukazuje, jakie trudy ponosi dla Chrystusa, że tu nie ma nic rozwodnionego, że on naprawdę cierpi i ogromny wysiłek wkłada w to, żeby głosić Chrystusa.

Święty Paweł w pewnym momencie...

Słuchajcie, to, co jest najciekawsze tutaj, że ten święty Paweł prosi Boga o to, żeby go uwolnił od jakiejś słabości, od jakiejś niemocy, z którą sobie nie radzi i nie zostaje wysłuchany, to znaczy nie zostaje wysłuchany według jego pragnienia, ponieważ Bóg mu odpowiada.

Nie chodzi o moc Pawła, chodzi o moc Chrystusa, bo dalej mówi tak, Paweł, wolę więc klubić się raczej moimi słabościami,

Cokolwiek by się nie działo, to trzeba, tak jak Paweł, zaakceptować, że jestem niemocny, ale nie zaakceptować grzechu.

Dlatego też zobaczmy święty Paweł.

Mówimy święty Paweł, bo rzeczywiście osiągnął palmę męczeństwa.

Ten Paweł stał się dla nas wzorem w takim właśnie zdobywaniu Boga, pomimo...

Ponieważ dzisiaj jest taka, no nie tylko dzisiaj, w ogóle w historii Kościoła, jest taka okropna tendencja, że kiedy opisujemy życie świętych, przedstawiamy ich jako ludzi totalnie bezgrzesznych.