Mentionsy

I spojrzał Bóg na ziemię, a oto była skarżona, gdyż wszelkie ciało skaziło drogę swoją na ziemi.

I rzekł wtedy Bóg do Noego, położę kres wszelkiemu ciału.

I uczynił Noe wszystko tak, jak mu rozkazał Bóg.

W pierwszych dwóch rozdziałach Księgi Rodzaju czytaliśmy o tym, że Bóg stworzył świat mocą swojego słowa i czytaliśmy o tym, że widział, że to, co stworzył, było bardzo dobre.

Czytaliśmy też o tym, że Bóg dał człowiekowi wspaniały ogród, pełen dobrych owoców i tylko jeden zakaz.

I Bóg dał też ostrzeżenie, że jeżeli człowiek zje owoc z tego drzewa, na pewno umrze.

I zwiódł ją, podważył słowa Boże i zasugerował, że zjedzenie owocu z tego drzewa zakazanego sprawi, że ona wraz z mężem staną się jak Bóg, znający dobro i zło.

Więc Bóg jednak szukał z nimi kontaktu.

Zabił swojego brata Abla, bo Bóg przyjął ofiarę złożoną przez Abla, nie przyjął natomiast ofiary złożonej przez Kaina.

Więc Kain, tak jak Bóg szukał Adama, podobnie szukał Kaina, ale Kain, tak jak Adam okazał skrucha i żałował tego, co zrobił, Kain nie chciał przyznać się do zabójstwa, wypierał się, okazał się bezczelny i cyniczny.

I tak jak z powodu grzechu Adama Bóg przeklął ziemię, jej uprawa stała się ciężką pracą, ale nie przeklął Adama, bo go wcześniej pobłogosławił, to tak Kaina już przeklął.

I w ostatnich dwóch wersetach czwartego rozdziału czytamy o tym, że Bóg dał Adamowi i Ewie kolejnego potomka w miejsce Abla, którego zabił Kain.

o Noem, że on pocieszy ludzi w pracy i mozole na ziemi, którą Bóg przeklął.

No i tak dochodzimy do szóstego rozdziału, który przeczytaliśmy i na całym początku czytamy, że ludzie zaczęli się rozmnażać na ziemi, co powinno być dobre, bo takie polecenie Bóg dał w pierwszej parze ludzi, Adamowi i Ewie.

Pamiętamy, w pierwszym rozdziale, w 30 wersecie czytaliśmy o tym, że Bóg spojrzał na to wszystko, co stworzył i było to bardzo dobre.

Najpierw Bóg patrzył i wszystko było dobre, a teraz Bóg patrzy, wszystko jest złe.

Czytamy o tym dalej, że Bóg żałował, że stworzył człowieka.

I to jest ciekawe, Bóg, który żałuje.

No jest podobny motyw w Księdze I Samuela, w XV rozdziale, w XI wersecie czytamy, że Bóg żałuje, że powołał Saula na króla, ale ciekawe jest tam, że w tym samym rozdziale, w XXIX wersecie Samuel stwierdza, że Bóg nie jest człowiekiem, żeby miał czegokolwiek żałować.

Żal ten zatem nie oznacza, że Bóg podjął błędną decyzję, albo że zaskoczył go bieg wydarzeń.

Natomiast Bóg nie podjął błędnej decyzji.

Bóg wiedział o tym, co się stanie już przed założeniem świata.

Bóg działa.

A drugie możliwe znaczenie jest takie, że Bóg ograniczy przeciętną długość życia ludzi do około 120 lat.

Obydwa znaczenia pozostają w harmonii z przesłaniem i z narracją Księgi Rodzaju, bo około 120 lat po tym momencie, kiedy Bóg stwierdził, że jest takie zło na świecie, przyszedł potop, a po potopie według biblijnych relacji, według biblijnych rodowodów długość życia ludzi zaczęła spadać logarytmicznie, aż osiągnęła mniej więcej...

Ale w wersecie 7 czytamy o tym, że Bóg postanawia interweniować w wieje świata właśnie z powodu upadku ludzkości.

W trzecim rozdziale, w 15 wersecie Bóg zapowiedział, że potomek kobiety zmiażdży głowę wężowi.

A Bóg...

W Księdze Jeremiasza w pierwszym rozdziale jest bardzo takie ciekawe stwierdzenie, że Bóg czuwa nad swoim słowem, żeby je wypełnić.

Więc Bóg widział to skażenie i rozpoczął rozmowę z Noem.

I mamy tu pewne nawiązanie, ponieważ Bóg miał więź z Noem, więc dzielił się z nim swoim planem.

Bóg miał więź z Abrahamem

Bóg, jak już dzisiaj mówiliśmy przy okazji Wieczerzy Pańskiej, ma charakter osobowy i nasza więź z nim jest więzią relacyjną.

Więc Bóg miał więź z Noem i zaczął jemu mówić, co zamierza zrobić.

Bóg podaje wymiary arki.

I w wersecie 17 Bóg ujawnia swój plan.

Zamierza zesłać potop na ziemię i ten potop zniszczy na niej wszelkie życie, ale z Noem Bóg zamierza zawrzeć przymierze.

Natomiast tutaj Bóg otwarcie mówi, że zawrze z Noem przymierze i żeby to przymierze mógł nim zawrzeć, żeby ono mogło zaistnieć, Bóg zamierza wprowadzić Noego, jego żonę, jego synów trzech i żony ich synów do Arki po to, żeby ich uratować.

Nie tylko ludzi Bóg chce ocalić, zamierza też ocalić wszystkie zwierzęta, dlatego też poleca Noemu, aby zabrał po jednym, po parze, ze wszelkiego gatunku zwierząt, jakie są na świecie, ma też zgromadzić zasoby żywności i według biblijnej narracji zarówno ludzie, jak i zwierzęta są wtedy jeszcze roślinnożercami, więc nie ma problemu ze zgromadzeniem tego pokarmu i też jeszcze zwierzęta nie boją się ludzi,

Noe uczynił wszystko, co mój Bóg polecił, tak uczynił.

Potem będzie Mojżesz wszystko uczynił, tak jak mój Bóg polecił, tak uczynił.

Tak jak Bóg rozdzielał wody nad i pod sklepieniem, tak teraz spod i nad sklepienia wody runą na ziemię, czyli jakby Bóg robi reset.

I pierwotnymi odbiorcami, jak pamiętamy, to byli Żydzi, którzy obozowali na stepach Moabu i czekali na wejście do Ziemi Obiecanej i mieli być narzędziem Bożego Sądu nad Kananejczykami, którzy byli równie bezbożni, jak to pokolenie, które Bóg osądził, pokolenie Noego.

Tak jak Bóg 1565 lat mniej więcej po stworzeniu ludzi osądził świat wodami potopu.

Zatem historia o potopie powinna być dla nas motywacją do tego, by głosić właśnie Ewangelię, bo Bóg wciąż czeka, wciąż daje okazję do pokuty, ale kiedyś wypełni się czas i ziemia będzie poddana temu sądowi przez ogień.

I zostanie spalona ziemia i te dzieła ludzkie, te przedmioty ludzkich pożądań, które teraz są nieraz bardzo głęboko w sercach ludzi, zostaną spalone po to, żeby Bóg mógł stworzyć nowe niebo i nową ziemię, na których będzie już mieszkała tylko sprawiedliwość.

W nim, czyli w duchu, poszedł i zwiastował Jezus duchom będącym w więzieniu, której niegdyś były nieposłuszne, gdy Bóg cierpliwie czekał za dni Noego, kiedy budowano Arkę, w której tylko niewiele, to jest osiem dusz, ocalało przez wodę.

Skoro Bóg przez potop dokonał resetu swojego stworzenia, ale nie uwolnił go od grzechu, powstaje pytanie, po co był ten reset?

Więc Bóg musiał dokonać pewnego, pewnej przearanżowania.

zmierzające do minimalizowania skutków grzechu na ziemi, ale poprzedzone ostrzeżeniem i latami zwłoki, bo Bóg czekał 120 lat.

Bóg jest niebywale cierpliwy i łaskawy, ale też konsekwentnie wypełnia swoje słowa.

Bóg puka do naszych drzwi z Ewangelią.