Mentionsy

Z jednej strony dzisiejsze kazanie nie jest okolicznościowe, bo nie nawiązuje do przyjścia Pana Jezusa, a z drugiej strony każde kazanie, które zawiera w sobie Ewangelię jest okolicznościowe, bo nawiązuje do przyjścia Pana Jezusa.

abyście umieli odróżniać to, co słuszne, od tego, co niesłuszne, abyście byli czyści i beznagany na dzień Chrystusowy, pełni owocu sprawiedliwości przez Jezusa Chrystusa ku chwale i czci Boga.

My teraz wchodzimy w ten okres, kiedy się skupiamy na przyjściu Jezusa, tym pierwszym, a tu chodzi o to drugie przyjście, o powrót, który wszystko zamyka, o powrót, który wszystko kończy i jednocześnie rozpoczyna oczywiście.

żeby byli pełni owocu sprawiedliwości przez Jezusa Chrystusa.

I dopiero po tych 11 wersetach, kiedy Paweł skupiał się na nich, teraz trochę chce im napisać o sobie, ale też w bardzo szczególny sposób, który jest też dla nich nauką, a nie jedynie jakimś tam chwaleniem się, że zobaczcie, jaki ja jestem tutaj wielki i wspaniały, bo cierpię dla Chrystusa.

I droga Pawła jest podobna jak u Jezusa.

Wybrał drogę Jezusa.

Trochę inna myśl temu towarzyszy, bo tak naprawdę Pawłowi chodziło nie o to, że jest więźniem za sprawę Chrystusa, ile jest więźniem Chrystusa samego.

które oznacza takiego sługę niewolnika Chrystusa.

Dlatego ja, Paweł, jestem więźniem Chrystusa Jezusa za was pogan.

Dlatego nie chodzi mu o to, że to Jezus pozbawił go wolności, że jest więźniem Jezusa, czy więźniem za sprawą raczej Jezusa, bo kto lepiej niż Paweł rozumiał ideę wolności w Chrystusie, prawda?

Niektórzy wprawdzie głoszą Chrystusa z zazdrości i przekory, inni natomiast w dobrej myśli, jedni z miłości, wiedząc, że jestem tu, aby bronić Ewangelii,

Drudzy zaś głoszą Chrystusa z kłótliwości i nieszczerze, sądząc, że wzmogą przez to uścisk więzów moich.

Natomiast werset 15 pokazuje, kiedy właśnie Paweł pisze o tych, co nieszczerze z ozdrości i z przekory głoszą Chrystusa, pokazuje, że Paweł nie uprawia jakiejś propagandy sukcesu, udając, że to chrześcijaństwo jest idealne, że to są sami

pod wpływem złych doświadczeń z innymi ludźmi nabierają dystansu do chrześcijaństwa, do Chrystusa nawet.

Ale możemy się skupić na wychwalaniu Chrystusa, pomimo wszystko.

Pomimo wszelkich okoliczności, pomimo wszelkich doświadczeń, możemy się skupić na wychwalaniu Chrystusa.

I Paweł był zdeterminowany, żeby nic nie zakłóciło tego oddawania chwały Chrystusowi lub nie zniszczyło jego radości w Chrystusie, bo to było dla niego sensem życia, żeby radość czerpać z Chrystusa, radość czerpać z tego, kim on jest.

Łatwo jest wtedy zgubić coś, co dla Pawła było sensem jego życia, uwielbienie Chrystusa, nawet wtedy, kiedy on sam, Paweł, pozostawał całkowicie w cieniu, niewidoczny albo wręcz cierpiał z tego powodu i w ogóle to dla niego nie było problemem, bo Chrystus był centralną postacią, dla którego żył.

Więc czy modlę się o to może, jakim mam być, kim mogę się stać, nie w sensie osiągnięć, ale w sensie wartości swojego człowieczeństwa albo dokładniej w sensie poznania odzwierciedlenia Chrystusa w swoim życiu.

Szukaj tego, co Chrystusa, bo on jest tu najważniejszy.