Mentionsy

The Manifesto Gorillaza to jest z najnowszej płyty.

Jak chodzi o wykonawców to idąc od góry to Gorillaz pierwszy, Caliber 34 drugi, Rob Williams jest trzeci, czwarty jest Lorien The Start to jest kompozytor muzyki do Excleroscure no i piąty raper nasz Małpa.

I później mam soft rock, smooth jazz, city pop i Christmas.

To jest misz marzekatunkowy po prostu, ale też doprecyzuję, ja faktycznie słucham muzyki świątecznej cały rok, ale nie są to stricte kolędy, tylko to są takie kolędy jazzowe, wiesz, takie jak Chris Rae, który też będzie tutaj, śpiewający Drive, jak to było?

Drive coś tam for Christmas, Drive Home?

Going Home for Christmas?

Driving Home for Christmas, tak.

Jeszcze dodam odnośnie muzyki typu gatunek Christmas, to to, że ona do mnie przemawia bardzo głównie dlatego, że te utwory, o których mówiłem, że to jest połączenie takiego smooth jazzu

Jest jeszcze jedna płyta Dire Straits, czyli Making Movies i jak tam było Brothers in Arms, ale nie trafiła w tym roku na moją topkę, więc pierwsza to jest właśnie Chris Rea The Road to Hell Part 2.

I prawdopodobnie znalazłoby się tutaj też The Road to Hell Part 1, gdyby nie to, że ono się tak długo rozkręca, że ja zawsze przewijam do połowy, dlatego że pierwsza połowa to tam prawie w ogóle nie ma muzyki, tylko jest takie bardzo powolne budowanie napięcia.

Ja sobie przewijam do połowy, więc jakby pierwszy part The Road to Hell, utworu z płyty The Road to Hell jest u mnie słuchany dwa razy więcej niż z liczami Spotify, tylko dlatego, że po prostu przewijam do połowy.

A na piątym miejscu znowu wracamy do Chris Rea The Road to Hell, tylko że tutaj jest utwór You Must Be Evil, który jest zajebiście skomponowanym utworem.

Moim top albumem był oryginalny soundtrack do Godzilli, później The Road to Hell od Chris Rea, później mamy płytę Above od Mad Season, która też jest cudowna, ona po prostu jest moim zdaniem to jest płyta typu replayable, że wiesz, możesz po prostu odsłuchać całej płyty i od nowa.

Później mamy płytę Timely z dwoma wykrzyknikami od Anri, to jest stara japońska piosenkarka, a na piątym miejscu wśród moich albumów mamy płytę The Sims 2 Original Soundtrack, który jest też uważam zajebiście skomponowanym soundtrackiem.

To jest po prostu soundtrack z gry The Sims 2 i on jest takim odprężającym, spokojnym czymś dla mnie.

To jest bardzo realistyczna grafika.

Ale to ma budzić komfort, plus to nie była sytuacja bardziej odrealniona odnośnie stalkingu niebezpiecznych ludzi, którzy są zbytnio zafiksowani na osobach, które lubią po prostu.

Paprika i Tokyo Godfathers.

Te stare bardziej mi siadają, bo właśnie czuć w nich takich, jak na przykład Ghost of the Shelf, czuć w nich taką ciężkość, taki ciężar tego wszystkiego w nich czuć.

Tak, bo to jest bardzo dosyć realistyczna kreska.