Mentionsy

500 lat władzy w czasach kluczowych dla koreańskiej historii.

Jednym z jego największych osiągnięć jest istniejące do dzisiaj, bez większych zmian, koreańskie pismo Hangul.

W 1592 roku japoński przywódca Toyotomi Hideyoshi, zachęcony sukcesem zjednoczenia przed siebie Japonii, rozpoczął inwazję na koreańskie państwo.

W trakcie dwóch ataków Japończykom udało się przejąć znaczne terytorium, jednak błędy dowódców oraz opór Koreańczyków w połączeniu z pomocą wojskową Chin zmusiły agresora do wycofania się.

Gdy w 1592 roku japońska armia wdzierała się w głąb koreańskiej ziemi, król wraz z dworem salwował się ucieczką.

Można wręcz uznać, że powrót koreańskiego państwa do czasów świetności zajął całe stulecie.

Z książek chłonęła wiedzę, która nie interesowała typowych koreańskich arystokratyk.

Korea od kilku stuleci pielęgnowała politykę izolacji od świata zachodniego.

Korea, państwo zanurzone w przeszłości i pielęgnujące dawne konfucjańskie wzory, mogła być następna.

Widziała przecież, że Japonia, borykająca się z podobnym co Korea problemem, w 1868 roku postawiła na całkowitą przebudowę kraju, zacofanego państwa feudalnego,

Korea znalazła się na celowniku swojego sąsiada.

W swoich pismach dyplomatycznych Japończycy używali takich znaków chińskiego pisma, które sugerowały wyższość japońskiego cesarza względem koreańskiego króla.

Poza tym, Koreańczycy byli nieufni względem japońskich intencji, a trudna przeszłość między oboma krajami ten brak zaufania tylko zwiększała.

W 1875 roku Japonia wysłała swój okręt wojenny w pobliże dużej koreańskiej wyspy Kanwha, obecnie przy granicy między Koreą Południową a Koreą Północną.

Japończycy wiedzieli, że wyspa Kanwa jest pilnie strzeżona przez koreańską obronę wybrzeża.

Koreańczycy rozpoczęli ostrzał intruzów.

Okręty te rozpoczęły blokadę jednego z koreańskich portów.

W obliczu broni przystawionej do głowy, Korea nie miała wyboru i kilka miesięcy później podpisany został Japońsko-Koreański Pakt.

Na jego mocy trzy koreańskie porty stały się dostępne dla japońskich statków handlowych, a sami Japończycy znajdujący się w miastach portowych mieli niemal pełną swobodę działania.

Był to znak, że Tokio rzuca wyzwanie Pekinowi, który przez wieki widział się jako siła nadrzędna w relacjach koreańsko-chińskich.

W koreańskich portach powstawały całe dzielnice zamieszkiwane przez przybyszów z Japonii.

Należało też nawiązać bliskie relacje z państwami zachodnimi, od których Korea mogłaby się uczyć.

Rok później część koreańskich armii, przeciwna modernizacji kraju i wpływom Japonii, rozpoczęła zbrojny bunt.

Równolegle w gronie urzędników koreańskich rosła w siłę Partia Oświecenia, zwana też Partią Postępu.

Zamierzali zlikwidować koreański system kastowy i wprowadzić nowe, postępowe rządy.