Mentionsy

Powiem wam szczerze, że jak pierwszy raz usłyszałem o tej chorobie, właściwie znalazłem informację na ten temat, byłem jakby w niedowierzaniu, że coś takiego w ogóle może istnieć, ale okazuje się, że jest coś takiego, więc dzisiejszy odcinek będzie być może takim trochę szokiem i niedowierzaniem, ale gwarantuję wam, że jest jednostka chorobowa, o której dzisiaj wam opowiem.

Nauka zna choroby, których ludzki mózg nie jest w stanie pojąć, bo jeśli zapytasz przypadkową osobę na ulicy ILE TO DWA PLUS DWA, a ona odpowie ci 5, zaczniesz zastanawiać się, kto z was zwariował.

Jednak zespół Gansera to jedno z najbardziej tajemniczych i dotąd nierozwikłanych zaburzeń psychicznych.

Symulacja, a może szaleństwo?

Czym tak naprawdę jest ta choroba?

Dowiesz się tego w dzisiejszym odcinku.

Cześć, ja jestem Kamil, a wy słuchacie ciekawych przypadków medycznych.

Wszystko zaczęło się w 1898 roku za sprawą niemieckiego psychiatry Sigberta Josepha Gansera.

Mężczyzna urodził się 24 stycznia 1853 roku w Runen.

W sumie studiował na kilku uczelniach.

W Wurzburgu, Strasburgu i w Monachium.

To na tej ostatniej ukończył studia w 1879 roku.

Początkowo pracował w klinice psychiatrycznej, ale w 1886 roku objął katedrę psychiatrii w Dreźnie oraz został ordynatorem oddziału dla psychicznie chorych w tamtejszym szpitalu.

11 września 1889 r. ożenił się z Mary Sophie Claude Brown, z którą miał trójkę dzieci.

Niestety, jedno z nich zmarło zaraz po narodzeniu, a jego syn, Herbert, zginął w 1914 r. na froncie w wyniku odniesionych ran.

Jednak do najważniejszego zdarzenia w karierze psychiatry doszło w 1898 r.

Ganser opisał tajemniczy zespół objawów u trzech więźniów.

Praca nosiła tytuł, od razu przetłumaczę ten tytuł na polski, ponieważ nie chcę kaleczyć języka niemieckiego, o osobliwym obrazie klinicznym histerii.

Historia dotyczyła więźniów aresztu śledczego w Augsburgu.

Opisał, że cierpieli na nie typowe objawy psychiczne.

Udzielali niedorzecznych, ale prawie poprawnych odpowiedzi .

Mieli zaburzenia orientacji do czasu i miejsca, występowały również u nich halucynacje wzrokowe i słuchowe.

Niektórzy prezentowali objawy somatyczne, drżeli i mieli zaburzenia ruchowe, które nie miały żadnego podłoża neurologicznego.

Ganser zwrócił uwagę, że zachowania te nie wydają się być udawane, lecz są reakcją psychiczną na sytuację ekstremalną.

Uznał to za wariant histerii w ówczesnej klasyfikacji.