Mentionsy

W tym Bohdan Kykyna, dyrektor ośrodka dla osób z niepełnosprawnością w zakarpackich Wilszanach.

Kykyna wita nas, mnie i fotografa, z szeroko otwartymi ramionami i siatką z wódką, winem i papierosami.

Kykyna chodzi za nami jak cień.

Przez tę cholerną wojnę mam coraz więcej dzieci, narzeka dyrektor Kykyna, zaciągając się papierosem.

Schizofrenia, rozkłada ręce Kykyna.

Kykyna położył tu ewakuowanych.

Kykyna mówi na nich pieszczotliwie separatyści.

W wypadkach nagłych Kykyna sam wiezie wychowanków do szpitala.

Pyta mnie w swoim gabinecie dyrektor Kykyna.

A potem do pracy przyszedł Kykyna.

Kykyna zgłosił się do pracy.

Kykyna wspomina swoje początki na stanowisku.

Kykyna powiedział stop.

Kykyna wypowiedział dzierżawę, świnie zjedli.

Nie mamy budżetu na pochówek, narzeka Kykyna.

Dla naszych dzieci trudno kupić gotową trumnę, bo wiele z nich jest, Kykyna waży słowa, niewymiarowa.

Grób kopie, kto może, Kykyna też kopał.

Dzwonią z zagranicy, na przykład do Wołodymyra Majdańca, jak nazywała go Kykyna, bo chłopiec jest z Kijowa.

Sam Kykyna przyznaje, ma minimalne upośledzenie.

Dzieciom zwykle się potem pogarsza, tłumaczy Kykyna.

Muszę dbać o bezpieczeństwo salowych, tłumaczy Kykyna.

Kykyna ostrzega.

Kykyna ma szczęście do sponsorów.

Są tylko pogrzeby, wyjaśnia Kykyna.