Mentionsy

zresztą nie wczoraj, resort pracy i polityki społecznej kierowany przez minister Agnieszkę Dziemianowicz-Bąk, a który w końcu w postaci projektu możemy zobaczyć i który prędzej czy później po konsultacjach społecznych i międzyresortowych zostanie poddany pod głosowanie.

I nękanego różnymi patologiami rynku pracy.

Trump ma, tak na grubych klockach, rację, kiedy mówi, że polityka migracyjna czy polityka klimatyczna wymagałaby korekty, chociażby takiej, która obejmowałaby pewne konsyderacje związane z ochroną rynku pracy.

Dopiero co, na marginesie tego zebrania w Nowym Jorku Organizacji Narodów Zjednoczonych, mieliśmy szczyt, mieliśmy spotkanie Rubio-Ławrow, otoczonych przez licznych doradców i pracowników obydwu administracji, którzy podkreślali, jak świetno odbyli rozmowy na temat tego, jak wrócić do normalnych relacji i normalnej współpracy.

To i nawet Państwowa Inspekcja Pracy nie pomoże.

Jak czytamy na stronach, najbardziej kontrowersyjny z tych wszystkich w ogóle postulatów miałby być rzecz jasna postulat tego, co Państwowa Inspekcja Pracy i tak ma to uprawnienie dostać, czy ma z niego korzystać, ale postulat przeglądania istniejącego stosunku pracy...

w których wszyscy albo większość wykonują obowiązki, które zgodnie z kodeksem pracy są realizowane pod nadzorem w określonym wymiarze godzin i na podstawie harmonogramu, a zatem wypełniają znamiona etatu.

Mając świadomość, jak małe, wąskie to jest środowisko i jak też trudno jest znaleźć inny zakład pracy, albo po prostu chcąc w ogóle w nim pozostać, tylko zmienić panujące w nim realia, informuję o nieprawidłowościach rzecznika.

Wiele osób zwyczajnie na to nie stać lub boją się wieloletnich kosztownych spraw sądowych albo nie liczą, no i trudno się im dziwić na to, że ich los poprawi kontrola zapowiedziana przecież Państwowej Inspekcji Pracy.

Ja natomiast chciałbym się odnieść do tego często powtarzającego się argumentu, że to jest kosztowne dublowanie instytucji, no bo przecież jest Państwowa Inspekcja Pracy.

Pierwsza naturalna obiekcja, są takie kraje, w których zarówno istnieje odpowiednik naszej Inspekcji Pracy, jak i odpowiednik planowanej instytucji rzecznika.

Otóż Państwowa Inspekcja Pracy, przypomnijmy, skupia się na kontroli i nadzorze.

Państwowa Inspekcja Pracy jest od tego, żeby sprawdzić i weryfikować, czy pracodawca wywiązuje się z ciężących na nim obowiązków, czy dba o przestrzeganie standardów BHP.

Rzecznik mógłby, miałby, musiałby opiniować nowe projekty ustaw pod kątem tego, jak odbijają się one na prawach i na położeniu świata pracy.

Więc jeśli państwo chciałoby pokazać, że te wszystkie zapisy, czy to prawa pracy, czy nawet konstytucji, to nie jest martwa litera, że państwo naprawdę będzie o to dbać, że państwo rzuci wyspecjalizowanego człowieka i jego zespół na ten odcinek, no to poziom zaufania do państwa mógłby wzrastać, szczególnie gdyby ten rzecznik tą swoją robotę robił w sposób należyty.

Wszystkim tym, którzy mówią Jezu komunizm, że Państwowa Inspekcja Pracy została powołana dekretem pierwszego marszałka Polski i naczelnika państwa Józefa Piłsudskiego i przez niego także został powołany jej szef w latach 1920-1939, notabene członek Polskiej Partii Socjalistycznej Marian Klot.

I Marian Klot o zadaniach, jakie ciążą na Państwowej Inspekcji Pracy mówił w sposób, który moim zdaniem moglibyśmy odnieść jeden do jednego do planowanej instytucji rzecznika, więc za Twoim pozwoleniem tę jego krótką wypowiedź zacytuję.

Nasza instytucja, Inspekcji Pracy,

W walce pomiędzy człowiekiem, który nie ma nic oprócz swojej pracy, a sferami tę pracę wynajmującymi, jest organem łagodzenia sporów, sprzecznych interesów i opinii.

Tego rodzaju typ urzędnika, który pracuje w Państwowej Inspekcji Pracy.

prawa pracy i rynku pracy nie są dla polskich mediów przesadnie zajmujące i interesujące.