Mentionsy

Przy mikrofonie Marcin Giełzak, a to jest Podcast Rock.

Liczne były głosy tych, którzy domagali się od nas, abyśmy podjęli temat afery KPO.

aż do piątku, żeby w tej sprawie się wypowiedzieć.

Dlatego postanowiliśmy odwołać się do formuły dobrej i przetestowanej, do formuły lewego, prostego, czyli naszego, w miarę możliwości, krótkiego, zwięzłego, żołnierskiego komentarza odnoszącego się do tego, co w danym momencie najbardziej rozpala emocje opinii publicznej.

Teraz jeżeli chodzi o aferę KPO, fakty są znane, rozkład jazdy też jest znany, więc pozwolę sobie na rekapitulację najkrótszą z możliwych.

Krajowy Plan Odbudowy, jak wiemy, to rządowy program, który ma na celu wzmocnienie naszej gospodarki po pandemii COVID-19 oraz zwiększenie jej odporności na wypadek przyszłych kryzysów.

Nasz kraj otrzymał na ten cel z Unii Europejskiej 60 miliardów euro, w tym 25,2 miliarda w dotacjach i 34,5 miliarda euro w pożyczkach.

250 miliardów złotych, to jest całość KPO, trafiła do szczególnie poszkodowanego, tu nie ma wątpliwości, sektora choreka, czyli mówiąc bardziej po polsku, szeroko pojętej branży hotelarsko-gastronomicznej.

Do tej pory do przedsiębiorców z tego obszaru trafiło nieco ponad 100 milionów złotych, a reszta stoi pod znakiem zapytania, no bo to, co miało być sztandarowym, rządowym sukcesem, zamieniło się w wielką rządową aferę.

Tym razem to nie Tusk się wściekł, tym razem wściekli się Polacy.

Najbardziej chyba poruszył opinię publiczną fakt, że za środki z KPO kupowano dobra, nie mające wiele wspólnego z działalnością firm, które o te granty wystąpiły, a już w ogóle nie mające nic wspólnego z innowacyjnością czy odpornością, dwoma słowami, które w tych wnioskach pojawiają się jak przecinki.

Chodziło mianowicie o to, żeby za publiczne pieniądze wejść w posiadanie wartościowych dóbr

A w najgorszym razie po roku, dwóch można te niezwykle wartościowe dobra sprzedać.

Pojawiły się też oczywiście pośród tego wszystkiego rzeczy, które sprawiały wrażenie raczej finansowania prywatnych zachcianek z publicznych pieniędzy.

pod pretekstem jedynie wzmacniania odporności czy innowacyjności swojego biznesu.

Teraz wiem, można powiedzieć, są ludzie, którzy już tak mówią, że ten wycinek choreka to jest mniej niż 0,5% ogółu pieniędzy z KPO.

Można powiedzieć straty marszowe.

1,2 miliarda przepalone niekoniecznie na cele, o których w KPO była mowa.

Jeszcze gorzej mi się robi, kiedy zaczynam to porównywać i jasne, ktoś powie, że to jest demagogiczne porównanie, bo to inne budżety, inne cele, inne porządki, ale nadal spójrzmy tylko na same kwoty.

Na tym odcinku wydajemy z KPO 1,3 miliarda, a na te cokolwiek podejrzane pieniądze dla branży hotelarsko-gastronomicznej 1,2 miliarda.

Według mnie są trzy zasadnicze powody.

Powód pierwszy.

Polacy w swojej masie mają dosyć, naprawdę dosyć męczeństwa naszego przedsiębiorcy na pluszowym krzyżu.

Nie dociera do nich nic innego jak informacje o kolejnych nadzwyczajnych przywilejach, które na tą grupę społeczną spływają.

I wiem, nie ma to jak powiedzieć banał, cały świat czuje się jedną wielką rodziną, ale powiem, jasne, że większość przedsiębiorców jest uczciwa.