Mentionsy

Z mojej perspektywy im dłużej w tym świecie pracuję, im bardziej go poznaję, to jest mi bliżej do myśli, że hospicja są jednak o życiu.

Ale mam też takie doświadczenia, w których pacjenci wcześniej przebywali w różnych innych placówkach i wiem, że wychodzą stamtąd przerażeni, bo poza tym, że dostawali leki przeciwbólowe, to niewiele się działo i wtedy oni rzeczywiście zamiast żyć, to czekają na śmierć.

I teraz, jeżeli my mamy dobrze funkcjonujące hospicjum stacjonarne, to poza tymi wartościami opiekuńczymi, my dostarczamy rozrywki.

Czyli musimy mieć konkretne rozpoznania, żeby pacjent pod tą opiekę hospicyjną się kwalifikował.

Bo na przykład w chorobach nowotworowych to, co nam pozwala pacjenta skierować do opieki paliatywnej, to jest choroba, która nie może być radykalnie wyleczona.

Bo jeżeli pacjent trafia do nas na ostatnie dwa dni, tydzień swojego życia, to poza tym, że my jesteśmy w stanie zniwelować jego dolegliwości bólowe, to tego komfortu nie poprawimy, bo nie mamy po prostu na to czasu.

W sensie, że ja nie mam żadnej większej mocy w stosunku do tego pacjenta niż mają pielęgniarki, opiekunki medyczne, wolontariusze, którzy też często są w składzie naszego zespołu terapeutycznego, więc my wszyscy powinniśmy mieć jakieś predyspozycje.

To jest bardzo trudno ocenić, tak na pierwszy rzut oka, jakie te predyspozycje powinny być, ale gdybym miała tak na szybko wymienić ciekawość drugiego człowieka.

I to nie taka ciekawość pod tytułem poznam ciebie i wiem, co lepiej zrobić, tylko uznanie, że ten pacjent, który jest pod naszą opieką, często wie lepiej i więcej na swój temat niż my wiemy.

Do pielęgniarek czasami zachowują się w niemiły sposób, bo sobie na to pozwalają, ale czasami też zawiązują z nimi takie więzi, które ze mną nie zawiążą.

I my w tym gronie możemy sobie się wspólnie pozastanawiać, dlaczego nas denerwuje, a jeżeli nie jesteśmy w stanie tego zrobić, to będzie ta osoba, która mniej denerwuje, do tego pacjenta częściej podchodziła.

I w przestrzeniach takich jak opieka paliatywna, myślę też, że POZ, ale mam tu też na myśli jednak pielęgniarki rodzinne,

Jak można poznawać kierunki, specjalizacje od też strony trochę systemowej?

konsultujemy z naszej pozycji internistycznej pacjentkę z zespołem anestezjologicznym, słyszymy, że pacjentka ma priorytet czwarty, to znaczy, że na oddział intensywnej terapii nie zostanie przyjęta, bo po prostu jej stan zdrowia nie rokuje poprawy, tak?

Myślę, że to się zaczyna już na etapie kształcenia przeddyplomowego, to znaczy poza kołem naukowym, ja sobie nie przypominam w toku moich studiów jakichkolwiek zajęć wspólnych i to nie tylko z kierunkiem lekarskim, ale z fizjoterapeutami, z położnymi i to tak naprawdę poświęcamy kilka lat na intensywną naukę, a nie uczymy się pracy w zespole, gdzie potem trafiamy nagle do pracy i nagle się okazuje, że musimy się nauczyć

Chciałabym, żeby tak się działo w innych gałęziach medycyny, że jak się przyjmuje tego pacjenta na internie, no to poza tym, że ja wiem, jak go poleczyć, ale jak nie mam czasu na to tak naprawdę, może też umiejętności, żeby tego pacjenta rehabilitować albo żeby temu pacjentowi zmieniać opatrunki.