Mentionsy

Pokażemy jak Carter z Medellin wykorzystywał klub, transfery i cały ekosystem piłkarski do legalizowania ogromnych pieniędzy.

Jednym z najważniejszych przykładów tego typu zjawiska jest Atlético Nacional, klub mocno związany z Medellin.

który zarządzał klubem od strony oficjalnej.

Te pieniądze przechodziły przez klubową kasę i w papierach wyglądały jak normalny przychód z działalności sportowej.

Klub zyskał dostęp do praktycznie nieograniczonych środków finansowych.

Klub był w stanie nie tylko sprowadzać zawodników, ale przede wszystkim zatrzymywać tych najlepszych.

Przykładem jest René Higuita, który stał się ikoną nie tylko klubu, ale całego miasta.

Ta różnica nie bierze się z formy sportowej ani z nagłego zainteresowania wielkich klubów.

Kluby powiązane ze sobą często bezpośrednio lub pośrednio przez te same środowiska wymieniały zawodników między sobą.

Warto przy tym pamiętać, że nie był to odosobniony przypadek jednego klubu.

Transfery między takimi klubami wyglądały jak normalna część rynku, a w rzeczywistości były elementem większej układanki finansowej.

W takiej rzeczywistości trudno oczekiwać, że ktoś będzie analizował strukturę finansowania klubu, a tym bardziej narażał życie, zadając niewygodne pytania.

Regularne premie, wysokie kontrakty i stabilność finansowa sprawiały, że zawodnicy byli silnie związani z klubem i z całym środowiskiem, które za nim stało.

Cały ten mechanizm, całe pompowanie pieniędzy w klub w końcu przyniósł efekt, na który czekała cała Kolumbia.

Atlético Nacional zdobywa Copa Libertadores jako pierwszy klub w historii kraju.

Klub przez lata pracował nad odbudową wizerunku i odcięciem się od przeszłości.

Klub jako narzędzie, czyli pieniądze, władza i kontrola.

Zapewne naturalnie nasuwa Wam się historia rosyjskiego oligarchy Romana Abramowicza i klubu piłkarskiego Chelsea London.

Dzisiaj inwestowanie w kluby piłkarskie bywa traktowane przez świat przestępczy podobnie jak inwestowanie w nieruchomości w największych miastach świata.

Śródafinansowanie klubów często są rozproszone, struktury właścicielskie potrafią być skomplikowane, a przepływy pieniędzy rozciągnięte na wiele podmiotów i krajów.

Teoretycznie zakup klubu piłkarskiego wygląda jak każda inna inwestycja.

Problem zaczyna się wtedy, gdy rzeczywistość zderza się z potrzebą przetrwania klubu.

Od małych klubów, gdzie kontrola praktycznie nie istnieje, po duże organizacje z globalnym zasięgiem.

Skoro piłka nożna bywa finansowo nieprzewidywalna, a wiele klubów generuje straty, to dlaczego ktoś miałby wykorzystywać ją do prania pieniędzy?

Inwestycja w klub daje dostęp do środowiska, do którego trudno wejść w inny sposób.