Mentionsy

Zastanawiam się, czy ktoś, jak tam był, on tam miał Lucy Cipher, czy Lucifer?

Lucifer.

Tak, Lucifer.

I tam jest taki fantastyczny, też taka fantastyczna rozmowa i ta pokerowa zagrywka Johna Constantina, kiedy on po prostu się poświęca i zagrywa tą kartę taką, na którą po prostu Lucifer nie może inaczej odpowiedzieć, jak tylko po prostu dać za wygraną.

Luciferycznym, diabelskim, piekielnym, to wydaje mi się, że trzeba wspomnieć o włoskich twórcach, bo przez lata, lata siedemdziesiąte, lata osiemdziesiąte, ale też sześćdziesiąte, to ten horror taki właśnie diabelski o pętaniach, o wiedźmach, to bardzo dobrze się miał właśnie we Włoszech i tam kręcili naprawdę sporo fajnych rzeczy.

Skoro seriale, to tak troszeczkę luźniejszy motyw, choć serial powstał na podstawie bardzo poważnego komiksu, Lucifer, który gdzieś tam się przeplata z też bardzo poważnym komiksem Sandman, Nina Gaiman'a.

To jednak serial Lucifer jest bardziej popkorniakiem, można powiedzieć, że proceduralem takim typowym, gdzie mamy policjantkę, policjanta, który ma asystenta z jakąś tam umiejętnością i zawsze to jest jakiś tam myk, jakiś gimik.

No i tym gimmickiem właśnie w serialu Lucifer jest to, że po prostu książę ciemności, który jest znudzony tym panowaniem, rządzeniem piekła, po prostu postanowi jakby żyć wśród ludzi.

I Hellboy oczywiście, my nie gramy, znaczy nie gramy, to nie jest historia Lucifera, diabła, ale to jest ten pomiot, to jest to piekielne dziecię, które jednak wychowane przez dobrego człowieka,