Mentionsy

Choroba, obłęd, tajemnicze odebranie sobie życia albo nagła śmierć.

by można było uznać to za przypadek.

Miasto, które oddycha zupełnie inaczej niż każde inne miejsce.

Jakby każde wciągnięcie powietrza było wszystkim, a każdy wydech przypominał westchnienie kogoś, kto widział i słyszał zbyt wiele.

Pałace stoją tu jeden obok drugiego, wzniesione przez ludzi, którzy dawno już pomarli, a ich imiona rozmyły się w czasie.

Gdy śmierć przestaje być epizodem, a zaczyna być wzorem, gdy kolejne nazwiska układają się w ciąg, gdy próby racjonalnego wyjaśnienia brzmią coraz bardziej jak wymówki.

Kadario nie miało być zwykłą rezydencją.

Materialnym dowodem na to, że jego właściciel należy do ludzi, którzy rozumieją mechanizmy władzy i potrafią poruszać się po nich bez lęku.

Gotyk nie zdążył jeszcze odejść, renesans nie zdążył w pełni nadejść.

Ostrołukowe okna sąsiadują z nową symetrią i proporcją, a dekoracje balansują pomiędzy ciężarem przeszłości, a obietnicą porządku i harmonii.

Wznosi się bezpośrednio nad Canal Grande, główną arterią miasta, którą od wieku wpłynął pieniądze, władza i ambicje.

Wpisuje się w klasyczny wenecki schemat rezydencji Patrycjuszowskiej.

Kadario miało robić wrażenie, być miejscem spotkań, rozmów i bardzo ważnych decyzji.

Ściany zdobiły dekoracje typowe dla końca XV wieku, wyraźnie pokazujące moment przenikania się gotyku z renesansem.

Nie był to pałac monumentalny jak rezydencja Dożów, ale nigdy też nie był skromny.

Po jego odejściu Cadario nie trafiło w obce ręce.

Mariette Dario i Vincenzo Barbaro byli pierwszymi dziedzicami rezydencji.

Jednak wszystko wskazuje na to, że odebrała sobie życie właśnie w tym budynku.

Każdy kolejny przypadek zdawał się tylko umacniać przekonanie, że to miejsce nie jest zwykłym domem, lecz przestrzenią, w której nieszczęście powraca z niepokojącą regularnością.

Choć mówi się, że Brown nie zmarł w murach Kadario, jest bardzo wiele informacji na temat odebrania sobie życia przez niego właśnie w pałacu.

W dokumentach i korespondencji z tego okresu pojawiają się wzmianki o napięciu i ciężkiej atmosferze, która zdawała się nie opuszczać tego budynku.

Efektem tego była nagła ucieczka do Meksyku, a następnie odebranie sobie życia.

Pod koniec XIX wieku Kadario trafiło w ręce Isabelle de la Boumplevinel, francuskiej arystokratki.

Henry de Regnier.

Dla mieszkańców miasta był to kolejny element układanki, utwierdzający przekonanie, że Kadario nie pozwala swoim właścicielom odejść bez śladu.

Na początku XX wieku właścicielem pałacu został Filippo Giordano delle Lance, włoski arystokrata.

Lambert zmarł w Londynie 7 kwietnia 1981 roku poprzez upadek ze schodów.

W tym samym okresie Mario del Monaco, jeden z najwybitniejszych tenorów XX wieku, zainteresował się zakupem Kadario i rozpoczął negocjacje.

W drodze do Wenecji w 1963 roku Mario Delmonaco uczestniczył w bardzo poważnym wypadku samochodowym.

Zderzenie zmusiło go do przerwania podróży i rezygnacji z planowanego zakupu pałacu.

Choć nigdy nie został jego właścicielem, historia Del Monaco natrwale wpisała się w legendę tego miejsca.

Mario Del Monaco zmarł w 1982 roku w Mestre, mając 67 lat.

W roku 1970 właścicielem pałacu został hrabia Giordano Delany, który został tam bestialsko zamordowany.

Kolejnym właścicielem został Raul Gardini, jeden z najpotężniejszych włoskich przedsiębiorców lat 80.

Odebrał sobie życie.

Od tamtej pory nie odnotowano kolejnych dramatycznych zdarzeń, które przez stulecia budowały mroczną reputację rezydencji.

Nawet jeśli ktoś chciałby widzieć w nim starą rezydencję.

Miał ze sobą aparat i prosty cel – uchwycić światło odbijające się od Canal Grande.

Nie mogłem oderwać wzroku od okien pałacu, mówił, jakby coś kazało mi patrzeć.

Znała Canal Grande, jego zakręty, przystani i historie przekazywane z pokolenia na pokolenie.

To nie był żaden zwiedzający i nie było tam też żadnego światła, opowiadała później.

Przez krótką chwilę odniosła wrażenie, że korytarze pałacu pamiętają każde życie, które się w nich pojawiło i że reagują, gdy ktoś nowy zatrzymuje na nich wzrok.

Fasada nad Canal Grande i jej odbicie w wodzie tworzyły kadr, który trudno było zignorować.

Przerywana jedynie cichym pluskiem wody uderzającej o kamień.

W cieniu jednego z okien widoczna była delikatna, rozmyta sylwetka.

Kadario wciąż stoi nad Canal Grande.

Każde życie, które tu było?

każdy upadek i każde odejście.

Ciche, niewypowiedziane, wiszące nad Canal Grande.