Mentionsy

Dwóch myśliwych przemierza dzikie tereny doliny rzeki Knig.

Obok łuska karabinu.

Ale zamiast łosia natknęli się na coś zupełnie innego.

Należała ona do karabinu Ruger Mini 14.

Co więcej, na jej głowie znajdowały się resztki opatrunków medycznych lub czegoś, co przypominało taśmę, jakby ktoś zawiązał jej oczy przed śmiercią, odbierając ostatnią szansę spojrzenia na świat, który ją porzucił.

Jak wiele innych kobiet z ulic Anchorage, ich historię przez zbyt długi czas traktowano jak przemijające zaginięcia.

Kaprysy życia na marginesie, oderwane incydenty w świecie przesycony męską przemocą i społecznym milczeniem.

Złowroga intuicja, że ta śmierć nie była przypadkowa.

W cieniu potężnego projektu budowy rurociągu Transalaska, przecinającego 800 mil dzikiego lodowatego pustkowia, pulsowało miasto tętniące nocą, napędzane ropą, złotem i męską chciwością.

Anchorage przypominało wtedy nowoczesny dziki zachód.

Kobiety z marginesu, tancerki, prostytutki, bezdomne znikały z ulic bez echa.

Nikt się nie interesował tymi, które zniknęły.

W ciągu 13 lat, od 1970 do 1983 roku, zaginęło kilkadziesiąt kobiet.

Roxanne Island, Sue Luna, Joanna Messin, Tamara Peterson.

Czasem robiły to inne dziewczyny, koleżanki z klubu, ale te głosy ginęły w administracyjnej pustce.

Zaginić w ogóle nie łączono.

Tyle, że bieda tłumi intuicję, a pieniądze pachną silniej niż strach.

Inne wsiadały do wana i znikały jak dym.

Z czasem detektywi zaczęli łączyć zaginięcia.

FBI nie interweniowało, dopóki nie doszło do przekroczenia granic stanowych.

W gęstwinach, w tundrze, w miejscach, do których dotrzeć mogły jedynie samoloty lub też dzikie zwierzęta.

I tak, jak inne przed nią, zniknęła po raz drugi w zapomnieniu.

W maju 1980 roku pod warstwą kamieni w pobliżu zatoki Resurrection Bay, niedaleko Seward, 130 km od Anchorage, znaleziono ciało Joanny Messin.

Podobny los spotkał Paulę Goulding.

Cindy Paulson miała 17 lat.

Nie ufała nikomu, ale pieniądze zagłuszały jej instynkt.

Ten mężczyzna jednak wydawał się zupełnie inny niż reszta.

Przykuł ją łańcuchem do rury i zostawił na kilka godzin.

Pakował tam broń, noże i liny.

Kiedy otworzył tylne drzwi swojego małego samolotu typu Piper Superclad, Cindy dostrzegła szansę.

Cindy dokładnie opisała wnętrze domu.

Bo Cindy była prostytutką.

Miał obsesję na punkcie z serii zaginięć.

Kiedy przeczytał raport Cindy, nie miał żadnych wątpliwości.

Śledczy zestawili wtedy zeznania Cindy Paulson z profilem FBI, opisującym mizoginicznego myśliwego o słabym poczuciu własnej wartości i jąkaniu.

Numer ogonowy Piper Supercub zidentyfikowanego przez Cindy.

Hansen był szanowanym piekarzem z Ninth in Ingra, żonatym ojcem dwójki dzieci oraz rekordzistą w polowaniach na łosie i niedźwiedzie.

W jego piwnicy odnaleziono opisaną przez Cindy celę z metalowym słupem.

Obok owiniętych w plastik spoczywał karabin Ruger Mini 14 kalibru .223, dokładnie ten sam, którego łuski znajdowały się przy szczątkach Sherry Morrow i Pauli Goldin.

Balistyka FBI potwierdziła, że gwint i wyciąg karabinu identycznie znaczył łuski z rzeki Knig.

Zarówno znaleziona biżuteria jak i mapy łączyły Hansena z kolejnymi zaginionymi, a złamane alibi dwóch kolegów dopełniło układanki.

W trakcie wielogodzinnego przesłuchania opisał on swoją grę.

Następnie woził swoim bushplainem na odległe żwirowiska lub polany, gdzie kazał im się rozbierać.

Dawał kilka minut fory, po czym ruszał z karabinem, niczym myśliwy na kozła śnieżnego.

O umówionej porze wsiadła do brązowego pick-upa Roberta Hansena na parkingu całodobowej jadłodalni przy Old Seward Highway.

O świcie wsunął jej na nadgarstek skórzany pasek z karabinczykiem, mówiąc, że to na wszelki wypadek.

Su wbiegła w kępiaste, karłowate świerki, a za plecami słyszała trzask zamka Rugera Mini 14, kaliber 223 –

Wczesna izolacja emocjonalna, przemoc fizyczna i chłodna dyscyplina w domu, w którym miłość wyrażano krzykiem albo ciszą.

Kazał mu od najmłodszych lat pracować w rodzinnej firmie.

Często nocą, gdy inni chłopcy w jego wieku już spali.

Jego twarz przypominała ostrą mapę blizn, a każde spojrzenie rówieśników stawało się uderzeniem w samo serce.

Nikt go nie zapraszał na urodziny.

Anchorage założył małą piekarnię przy Ninth Avenue.

Kolekcjonował karabiny, lunety i amunicję.

W jego domu znajdowały się poroża łosi, skórnie dźwiedzi i zdjęcia trofeów, ale za każdym z nich czaiła się inna obsesja.

Tancerki toples, prostytutki, uciekinierki.

Czasem od razu, czasem po godzinach.

Aż do 1983 roku, gdy z jego chorej gry uciekła 17-letnia Cindy Paulson.

Zamknięty w więzieniu Spring Creek w Seward, spędził trzy dekady w izolacji.

Bez rodziny.

Dziewczyn takich jak Sherry Morrow, Paula Golding, Joanna Messin czy Cindy Paulson.

Dopiero upór śledczych, mapa z zaznaczonymi grobami i jeden błąd, ten który pozwolił Cindy uciec, ujawnił prawdę.

Wasze wsparcie jest dla mnie absolutnie kluczowe i pozwala mi tworzyć kolejne odcinki, za co bardzo, bardzo, bardzo Wam dziękuję.

Link do Patronite znajdziecie w opisie tego odcinka oraz w przypiętym komentarzu.

A ja pragnę przypomnieć, że w każdy poniedziałek o godzinie 18 czeka na Was podcast na platformie Spotify oraz YouTube.