Mentionsy

To historia Roberta i ostrzegam Was.

To właśnie ta opowieść nadaje Robertowi mroczną aurę, która przetrwała ponad 100 lat.

I to właśnie tego dnia, kiedy zabawka znalazła się w rękach małego Gina, wszystko zaczęło się zmieniać.

Wkrótce trudno było powiedzieć, gdzie kończył się gin, a zaczynał się Robert.

Co ciekawe, o czym nie wspomniałem, Jean miał na imię Robert, tylko wszyscy wołali go Jean bądź Jeannie.

Dlatego jest ta lalka też nazwana Robertem.

Jean zaczął traktować Roberta jak towarzysza, a nie przedmiot.

W ogrodzie układał na trawie, mówiąc, że Robert też chce widzieć niebo.

Robert i Robert stali się częścią swojej codzienności.

Robert, jako dżin, potrafił mówić do Roberta zabawki.

To Robert mówił.

To Robert, nie ja.

Bywało, że chłopiec nagle przerywał ruch, patrzył w pusty ruch pokoju i szeptał, że Robert tam stoi.

Niedługo po pojawieniu się Roberta, koszmary stały się codziennością.

A po środku pokoju siedział Robert.

To Robert to zrobił, krzyknął Jean głosem pełnym paniki.

To zrobił Robert.

Dzień zaczął słuchać Roberta i to nie dla zabawy, tylko przy codziennej rutynie.

Coś ciężkiego, nienazwanego jakby sam budynek reagował na obecność Roberta.

I to był moment, w którym wszyscy zaczęli rozumieć, że to nie jest zwykła zabawka.

Od chwili, gdy Robert pojawił się w tym budynku, nic nie było już takie samo.

Były momenty, gdy dom był całkowicie pusty, a mimo to sylwetka Roberta miała pojawiać się w oknie.

Niektórzy twierdzili, że Robert jest ucieleśnieniem klątwy, czymś co nie ma ciała ani twarzy, ale potrafi wpływać na otoczenie.

A historia Roberta zaczęła żyć własnym życiem, historią, która przetrwała dziesięciolecia i uczyniła dom Otto jednym z najsłynniejszych nawiedzonych miejsc w Key West.

Chłopiec, który przez lata nie rozstawał się z Robertem choćby na chwilę, zaczął dorastać.

Robert został w pustym pokoju, leżał na pościeli lub siedział na krześle, wciąż ubrany w swój marynarski strój, ale podosobniony.

W 1930 roku Robert Jean wrócił do Key West i poślubił Annette Parker.

Dla kobiety wychowanej w świecie pozbawionym podobnych historii, zetknięcie się z Robertem było czystym szokiem.

Annette miała wrażenie, że Robert śledzi każdy jej ruch, dokładnie tak samo jak mówili służący i rodzina.

W końcu Jean, chcąc chronić żonę i utrzymać w domu względny spokój, zdecydował się wynieść Roberta na strych.

Jakby odsunięcie Roberta jeszcze bardziej wzmocniło jego obecność.

Robert był schowany, ale nigdy nie był naprawdę uśpiony.

Robert Zabawka zaczął funkcjonować już jako duch domu.

Myrtle opowiadała później, że życie w domu z Robertem było jak niekończący się stan czujnej klaustrofobii.

W 1994 roku Myrtle Reuter podjęła decyzję, że historia Roberta nie powinna już pozostać zamknięta w ścianach prywatnego domu.

Od tej chwili Robert trafił za szybę.

Jakby Robert tylko zmienił otoczenie, nie rezygnując z wpływu na ludzi.

Do muzeum zaczęły napływać setki wiadomości od osób, które przepraszały Roberta.

I tak Robert, lalka licząca niemal 100 lat, przestała być zwykłym eksponatem.

Nawet dziś, stojąc nieruchomo za szkłem, Robert zdaje się śledzić wzrokiem każdego, kto podchodzi do gabloty.

Według obecnego opiekuna East Martello Museum, Robert, choć wykonany jedynie z płótna i słomianego wypełnienia, wciąż wywołuje silne emocje i kontrowersje.

Zrobiło zdjęcie Robertowi bez proszenia o zgodę.

Odczucie, że w pobliżu Roberta jest coś więcej niż tylko słoma i płótno.

Jakby Robert przyciągał ich uwagę, obserwował uważnie, ale bez wrogości.

Takie świadectwa tylko potwierdzały, że Robert nie jest zwykłym muzealnym eksponatem.

Nawet osoby, które podchodzą do Roberta bez wiary w jakąkolwiek legendę, często mówią o tym samym.

Jakby samo przebywanie w pobliżu Roberta zaczynało oddziaływać na człowieka.

W tym sensie historia Roberta jest czymś więcej niż tylko opowieścią o nawiedzonej lalce.

Robert jest jednocześnie artefaktem, legendą i lustrem naszych najgłębszych lęków.

Czy Robert naprawdę ma w sobie coś, czego nie da się zignorować?

Według historyków zabawkarstwa Robert nigdy nie miał być zwykłą dziecięcą zabawką.

Z drugiej strony opowieść o ożywaniu, Roberta, nocnych chichotach czy przesuwających się meblach mają swoje miejsce w psychologii.

Świadectwa dotyczące Roberta powtarzają się zbyt konsekwentnie, zbyt podobnie, u zbyt wielu różnych osób.

Dlatego Robert pozostaje zjawiskiem na styku historii, psychologii i legendy.

A to, czy w tej historii kryje się coś więcej, to już pytanie, które Robert pozostawia każdemu, kto odważy się spojrzeć mu prosto w oczy.

Historia Roberta to jeden z tych fenomenów, które trwają ponad 100 lat, a mimo to wciąż budzą dreszcz niepokoju.

Nie bez powodu mówi się, że nawet laleczka Chucky, ten słynny horror, co prawda mniej słynny niż Annabel, a jednak czerpała inspiracje z wydarzeń, które miały miejsce wokół Roberta.

Robert podobno lubi, gdy się o nim opowiada.