Mentionsy

Państwa i moim gościem jest pan Michał Sutowski, autor wydanej właśnie biografii Aleksandra Kwaśniewskiego.

Dodam, że jest to tom pierwszy tej biografii dotyczący drogi Aleksandra Kwaśniewskiego do prezydentury, a zatem cezurą końcową jest właśnie pierwsze zwycięstwo Aleksandra Kwaśniewskiego w wyborach prezydenckich w 19...

O tym właśnie okresie będziemy tu rozmawiać, a więc nie tyle o prezydencie Aleksandrze Kwaśniewskim, co o polityku Kwaśniewskim, który zostaje prezydentem Rzeczpospolitej.

Ale mówiąc zupełnie serio, to Aleksander Kwaśniewski jest oczywiście postacią aktywną w życiu publicznym, komentuje rzeczywistość polityczną, ale nie jest czynnym politykiem.

Ja uważam, że Aleksander Kwaśniewski jest ikoną epoki w polityce polskiej i europejskiej, która ta epoka jest już zakończona.

Aleksander Kwaśniewski, Michał Sutowski, Dwójka Polskie Radio Podkłady Muzyczne.

Niemniej kierunek był wyznaczony i Aleksander Kwaśniewski jako polityk, który się formuje od ostatniej ćwiartki XX wieku, czyli od połowy lat siedemdziesiątych, on wtedy wchodzi w życie publiczne jako młody człowiek, aż po

I w związku z tym chciałem zapytać, była mowa o tym formowaniu się Aleksandra Kwaśniewskiego.

Tam bardzo ciekawie jest opisana jego dzieciństwo i młodość, taka powiedziałbym przedmaturalna, ale też oczywiście cały okres studencki i okres jeszcze taki przedpolityczny Kwaśniewskiego, zanim on zostaje działaczem ruchu młodzieżowego z wszystkimi tego konsekwencjami.

I teraz jest pytanie, co bardziej uformowało późniejszego polityka Kwaśniewskiego?

Jedno wynikało z drugiego, to znaczy Aleksander Kwaśniewski jako młody działacz ruchu studenckiego świetnie odnajdywał się właśnie na tym odcinku, czyli kultury studenckiej.

Aleksander Kwaśniewski, Michał Sutowski, Dwójka Polskie Radio Podkłady Muzyczne

Kwaśniewski zaczyna studia ekonomiczne na Uniwersytecie Gdańskim i szybko daje się poznać nie tylko jako aktywny działacz, ale nawet wcześniej jako bardzo dobry student.

No ale Kwaśniewski bardzo szybko zyskuje sobie popularność, uznanie wśród kolegów dlatego, że jest świetnym mówcą, świetnym rozmówcą też, znaczy potrafi i przemawiać i dyskutować z ludźmi, potrafi ich organizować i organizować poparcie dla siebie.

Zarazem druga połowa lat 70., kiedy Kwaśniewski studiuje, no zaczyna w pierwszej połowie lat 70., ale druga połowa nas tu interesuje, bo to jest moment, kiedy rodzi się opozycja demokratyczna.

W pańskiej książce jest też taki moment styku Kwaśniewskiego z różnymi działaniami opozycyjnymi.

Kwaśniewski bardzo angażuje się w organizację tego spotkania, rozwieszają na uczelni jakieś takie proste plakaty, informując o tym spotkaniu, no i tu się okazuje, że ani władzom ruchu studenckiego, ani władzom uczelnianym, ani władzom partyjnym na uczelni to się nie podoba.

Kwaśniewski wtedy jeszcze nie do końca rozumie, jakie są przeciwwskazania, próbuje się nawet stawiać,

I wygląda na to, że to był taki moment, w którym młody Kwaśniewski zderza się z rzeczywistością, zderza się z realiami, to znaczy... I dokonuje pewnego wyboru, no bo niektórzy ludzie mający podobne doświadczenia szli dalej w głębszy opór, tymczasem wydaje się, że on zaczyna... Między innymi jego koledzy, którzy to spotkanie razem z nim organizowali.

To chyba jest motto życiowe Kwaśniewskiego, aż po roku 89.

Ale rzeczywiście jest w czymś, co ja nazywam takim pragmatyzmem w zachowaniu Kwaśniewskiego, bo on się bynajmniej nie angażuje, oczywiście na pewnym etapie wstępuje w latach 70. do PZPR, ale nie robi tam akurat kariery.

Może jeszcze tylko dodajmy, że wielką wartością dla młodego Kwaśniewskiego były wyjazdy za granicę.

I w moim przekonaniu Kwaśniewski wtedy uznaje, że przybliżanie się i przybliżanie Polski, jak się uda,

Natomiast Kwaśniewski dostaje jednak ten paszport, bo jest działaczem, jest osobą zaufania władzy.

Ale tak naprawdę, pomijając to, co jest ważne dla formowania Kwaśniewskiego, jednak z wszystkich wyjazdów, jakie w latach 70.