Mentionsy

Dziś w Załukach Historii przypomnimy sylwetkę Stanisława Hejmowskiego, adwokata, który stał się legendą poznańskiego Czerwca 1956 roku.

Zanim jednak przejdziemy do omówienia sylwetki doktora Stanisława Hejmowskiego, do jego udziału w tym wydarzeniu, czy też jego konsekwencjach, pomówmy o jego domu rodzinnym, bo on miał niewątpliwie wpływ na ukształtowanie jego charakteru, ale i, jak sądzę, w wyborze kariery zawodowej.

Tu pewnie jakąś rolę grało to, co już pan redaktor wspomniał, że rodzice Hejmowskiego posiadali w Warszawie spore mieszkanie.

Zresztą z akt studenckich Hejmowskiego wiemy, że przez zdecydowaną większość studiów

Zachowały się akurat akta osobowe Hejmowskiego w archiwum sądu okręgowego w Poznaniu.

No i wtedy zaczyna się chyba taka prawdziwa kariera Hejmowskiego, kiedy zyskuje też sławę.

Tej karierze adwokackiej Hejmowskiego czerpiemy właśnie z prasy.

Którego dzięki obronie Hejmowskiego uniewinniono.

Chyba faktycznie nie było podstaw, by tego człowieka skazywać, a świadczyło to też niewątpliwie o adwokackim kurszcie Hejmowskiego.

W jednym z numerów nawet znalazła się karykatura Hejmowskiego, gdzie on z pejsami pląsa w rytm żydowskiej muzyki.

Redaktora Kuliga kilkakrotnie skazywano na grzywne czy nawet na karę aresztu, więc to też okazało się sukcesem mecenas Hejmowskiego.

W dużej mierze rekonstruujemy ten czas za pomocą życiorysów pisanych już przez Hejmowskiego po wojnie i składanych tam w rozmaitych instancjach, czy to adwokackich, czy sądowych.

W załukach historii przypominamy dziś z historykami Piotrem Grzelczakiem, Marcinem Jurekiem oraz Rafałem Kościańskim sylwetkę mecenasa Stanisława Hejmowskiego.

Oj, z tym się wiąże bardzo trudna dla Hejmowskiego osobiście historia.

I teraz ten Narodowy Trybunał wskazuje na Hejmowskiego jako jednego z najlepszych poznańskich prawników w ogóle, który ma się podjąć

Zawodowego podejścia do sprawy Hejmowskiego, który nawet puszczył takiego argumentu, w jakiś sposób związanego czy nawiązującego wręcz do miłosierdzia, że to, że my zabijemy tutaj w imię sprawiedliwości Greisera, nie wróci życia tym, którym on to życie odebrał.

To zresztą będzie jeden z argumentów Hejmowskiego, że tak naprawdę należałoby postawić przed sądem sto tysięcy ludzi, a nie tylko tych dwudziestu dwóch.

Posiadane materiały potwierdzają kierowniczą rolę Hejmowskiego w organizowaniu obrony i próbach nadania rozprawie wrogiego politycznego charakteru.

Przeanalizowałem akta wszystkich tych trzech procesów i tak naprawdę widzimy tam Hejmowskiego w takiej roli przywódczej.

On się spotyka z tymi adwokatami wcześniej, tam jest omawiana strategia też wcześniej, natomiast w czasie samego procesu to są pomysły głównie Hejmowskiego i jego oratorskie umiejętności, zdolności, które sprawią, że on będzie traktowany przez Urząd Bezpieczeństwa, przez Partię Komunistyczną jako wróg.

To maestria i kunszt Hejmowskiego, na przykład też, o tym nie powiedziałem, ale o tym należy wspomnieć,

Tak czy inaczej, ta linia obrony Hejmowskiego sprawiła, że te wyroki były relatywnie niskie.

Zatem procesy poznańskie w roku 56 są sukcesem Hejmowskiego i poznańskiej palestry, a porażką strony, która mieniła się oskarżeniem, czyli

Ostatnie lata życia mecenasa Hejmowskiego nie były więc łatwe.