Mentionsy

Nie wszystkie z blisko 60 stacji telewizyjnych przerwały bezpośrednią transmisję ze stadionu Heysel, kiedy na trybunach rozpętała się wojna i dziesiątki ludzi traciło życie.

29 maja 1985 roku, na stadionie Heysel w Brukseli, w finale Pucharu Europy, odpowiedniku dzisiejszej Ligi Mistrzów, miały zmierzyć się dwie potęgi.

Jednak, zamiast wielkiego widowiska sportowego, świat zapamiętał ten dzień jako tragedia na Heysel, jedną z najciemniejszych kart w historii futbolu.

Wybór stadionu Heysel był od samego początku kontrowersją, która powinna zapalić czerwone lampki w głowach działaczy UEFA.

Wybudowany w 1930 roku Stadion Heysel w 1985 był ruiną.

Biorąc to wszystko pod uwagę, ogromnym błędem organizatorów meczu było rozmieszczenie kibiców na stadionie Heysel.

Kibice zaczęli gromadzić się pod bramami stadionu Heysel już wczesnym popołudniem, choć na ulicach zabawa trwała od samego rana.

Prawdziwy napływ kibiców pod Heysel nastąpił około godziny 17.

Roberto Laurentini jest jedyną ofiarą Heysel, która została pośmiertnie odznaczona Srebrnym Medalem za męstwo cywilne, najwyższym włoskim odznaczeniem tego typu.

Dzieckiem, któremu pomocy udzielał Roberto Laurentini jest najmłodsza ofiara tragedii na Heysel, Andrea Cassula.

Przez następne półtorej godziny stadion Heysel przypominał szpital polowy.

Zabezpieczenie medyczne na Heysel było, podobnie jak działania policji, tragicznie niewydolne i całkowicie nieprzygotowane na zdarzenie o charakterze masowym.

W tym czasie ze stadionu Heysel trwała bezpośrednia transmisja telewizyjna na cały świat.

To, co działo się w podziemiach stadionu Heysel, w tych dusznych, betonowych korytarzach i szatniach, przypominało scenariusz surrealistycznego dramatu, w którym aktorzy zostali zmuszeni do odegrania ról, mimo że scena właśnie zawaliła się na ich oczach.

To pokazuje, jak głęboko Heysel wryło się w jego psychikę.

Dla Bońka Heysel było końcem pewnego romantyzmu w piłce.

Dla wielu ocalałych z sektora Z koszmar nie skończył się z chwilą opuszczenia stadionu Heysel.

Oficjalny i ostateczny bilans tragedii na stadionie Heysel to 39 zabitych i ponad 600 rannych.

Równolegle do polowania na chuliganów, sędzia Marina Kassmann prowadziła wizję lokalną, która obnażyła przerażającą prawdę o samym stadionie Heysel.

Heysel udowodniło, że to właśnie te zabezpieczenia – klatki, zasiejki i brak wyjść – zabijają skuteczniej niż sama agresja chuliganów.

Jeśli spojrzymy na specyfikę ratownictwa medycznego na Heysel, zobaczymy obraz nędzy i rozpaczy.

Najbardziej ikonicznym i przerażającym obrazem z Heysel są ludzie wynoszeni na reklamowych bandach.

Co więcej, na samym Heysel nie było punktu medycznego z prawdziwego zdarzenia.

Heysel w sferze mediów i ratownictwa było brutalnym przebudzeniem.

To po Heysel zaczęto w Europie wprowadzać wymóg obecności defibrylatorów, stałych punktów medycznych na każdym sektorze i co najważniejsze, obowiązkowych szkoleń z zakresu psychologii tłumu dla personelu medycznego.