Mentionsy

Jeśli Konkolewski wpadł na pomysł, że wsiądzie w auto i będzie zabierał przypadkowych ludzi na stopa w zamian za opowieść, to na poboczach czekały na niego historie zapierające dech.

Kolorysta, doda ktoś zazdrośnie, bo Konkolewskiemu tematy wychodziły na pstryknięcie palcami.

Pisanie reportaży, mówi Krzysztof Konkolewski, to jest zajęcie, które zaciera podział między prywatnością a działaniem, między pracą a rozrywką.

Tak o Krzysztofie Konkolewskim napisał Maciej Siembieda w swojej książce Reportaż po polsku.

Kilkukrotnie już w naszych opowieściach pojawił się pan Krzysztof Konkolewski i dzisiaj chcemy opowiedzieć o nim i jego książce, po to, aby przeczytali ją słuchacze.

Tak, przy okazji przygotowywania się do tego podcastu i właśnie zbierania informacji o Reinefarcie trafiłem na książkę pana Krzysztofa Konkalewskiego.

O tak, czemu dałeś dowód podcastem, jak Wrocław zagrał w filmie Andrzeja Wajdy i opowiedziałeś o losach Stanisława Kochickiego ukazanych w reportażu pana Krzysztofa.

No i w postach pod twoimi shotsami pojawiła się wdowa po panu Krzysztofie.

Pan Krzysztof Konkolewski miał bardzo dobre relacje z profesorem Czesławem Pilichowskim, przewodniczącym Głównej Komisji Badań nad Zbrodniami Hitlerowskimi.

Pan Krzysztof napisał jeszcze w 1946 roku w Szkole Średniej esej nazwany wypracowaniem do czasopisma Ziemie Zachodnie o wakacjach na przyłączonych ziemiach do Polski, tak zwanych odzyskanych.

Pan Krzysztof zwrócił się do profesora Pilichowskiego, który skontaktował go z Marią Bukowską, naczelnikiem archiwum komisji.

Jednak udało się znaleźć panu Krzysztofowi pracę w miesięczniku literatura.

Państwo Konkolewscy wychodzili dość szybko, co zaniepokoiło gospodarza oraz Krzysztofa Teodora Teplica, którzy od razu zaczęli wypytywać o powód.

Krzysztof Teodor Teplitz, czyli w skrócie KTT, to jest kolejna postać z twojego uniwersum i nie pierwsza w tej opowieści.

Krzysztof Konkolewski nigdy nie zdradzał swoich pomysłów, bo chętnych na dobre pomysły były tabuny.

W tym momencie Krzysztof Teodor Teplitz miał powiedzieć, że Żydzi ci tego nie darują.

Mnie też ta historia wydaje się nieprawdopodobna, ale pamiętam program TVP Errata do biografii, gdzie Krzysztof Konkolewski opowiadał, jak za prawdę podpadał na każdym kroku.

Pierwsza rozmowa Konkolewskiego ukazała się w literaturze i wywołała kontrowersje w środowisku literackim.

Celem krytyki było zdyskredytowanie Konkolewskiego już na etapie samego pomysłu rozmów z nieukranymi zbrodniarzami hitlerowskimi, zanim książka trafiła do druku.

Według pani Joanny Konkolewskiej jedynie Teplitz udzielił Konkolewskiemu aprobaty, publikując tekst pochwalny dla jego pomysłu.

Tak, według pani Jany Konkolewskiej od początku ataków związanych z tymi rozmowami Kazimierz Moczarski wielokrotnie telefonował, przedstawiając szczegółowe analizy aż do momentu ukazania się książki Co u pana słychać.

Moczarski uważał, że to co spotyka Konkolewskiego dowodzi niezmienności stosunku komunistów do Polaków, choć metody lekko złagodzono i zmodyfikowano.

Krótko po zakończeniu druku rozmów w literaturze zadzwonił Jerzy Ambroziewicz, ówczesny szef publicystyki TVP i prowadzący program Forum, zapraszając pana Konkolewskiego do udziału.

Wiedząc, że Konkolewski nie posiada telewizora, szczegółowo wyjaśnił mu charakter audycji forum, na którym zazwyczaj ważni komunistyczni decydenci odpowiadali na pytania licznego grona dziennikarzy.

Pan Krzysztof Konkolewski został zaproszony do udziału w telewizyjnym programie Forum, gdzie miał stawić czoła krytyce osób już publicznie atakujących jego rozmowy z nieukaranymi zbrodniarzami hitlerowskimi.

Wańkowicz próbował tłumaczyć cel badawczy Konkolewskiego, podkreślając dociekliwość autora, ale był regularnie przekrzykiwany.

Wsparcie Wańkowicza było chyba jedynym elementem równoważącym tą ostrą atmosferę i próbą obrony rzetelności naukowej Konkolewskiego.

Udali się na zakup do ustki, w której pan Krzysztof zaszedł do księgarni, w której natychmiast obstąpili go ludzie.

Jakiś czas po emisji forum Ambroziewicz zaprosił pana Konkolewskiego do telewizji i pokazał mu teczkę z listami widzów.

W rozmowie z redaktorem Piotrem Załuskim Krzysztof Konkolewski wspomina swoją pierwszą podróż na Dolny Śląsk w 1946 roku, która zawocowała reportażem opublikowanym w czasopiśmie Polska Zachodnia.

Z posłowia pani Joanny Konkolewskiej dowiaduje mu się zaskakujących faktów.

Na przykład młody naukowiec polski Krzysztof Rowiński pracował na Uniwersytecie w Massachusetts i w 2016 roku ze zdziwieniem odkrył, że rozmowy z niemieckimi zbrodniarzami od 1975 roku nie doczekały się tłumaczenia na angielski.

I chylimy czoła przed panem Krzysztofem Konkolewskim i pozdrawiamy panią Jarnę, jeśli tylko wysłucha tej naszej opowieści.

Arek, ostatnim wśród rozmówców pana Krzysztofa Konkolewskiego był Hubertus Struckhold, nazwany ojcem medycyny kosmicznej.

Te same kłamstwa wciskał w rozmowie Krzysztofowi Konkolewskiemu.

Do tej listy trzeba dodać też przerażający eksperyment, o którym Konkolewski nie wiedział, ponieważ informacje o nim pojawiły się dopiero w 2004 roku, po dochodzeniu przeprowadzonym przez Komisję Historyczną Niemieckiego Towarzystwa Medycyny Lotniczej i Kosmicznej.

Później Krzysztofowi Konkolewskiemu będzie mówił, że on Ruffa nie znał osobiście.

Amerykański dziennikarz Charles Allen w rozmowie z Konkolewskim twierdził, że Struckhold nawet był na pierwszej liście podejrzanych w tzw.

Z czystym sumieniem można powiedzieć, że pan Krzysztof Konkolewski był chyba pierwszym, który otwarcie oskarżył Strucholda.

Nastąpiło to jednak za życia Krzysztofa Konkolewskiego, więc mógł on odczuwać pewną satysfakcję.

Opis starań Konkolewskiego, aby dotrzeć do niego i spotkać się z nim, czyta się niczym jakąś powieść szpigowską.

Planując ten podcast, chcieliśmy przez pryzmat niesamowitej książki pana Krzysztofa Konkolewskiego pokazać postać Hubertusa Struckholda, który jest jedną z kluczowych postaci amerykańskiego programu kosmicznego, więc spina odcinek z naszą serią w stronę Księżyca.

Jego buta i arrogancja w rozmowie z Krzysztofem Konkolewskim są wręcz porażające.

Zaprasza autora z obskurnego biura, w którym rozmawiali, do luksusowego gabinetu w głębi kancelarii, gdzie wyeksponowana jest jego nominacja prokuratorska podpisana przez Adolfa Hitlera, tylko po to, by oświadczyć Konkolewskiemu, że czas jaki przeznaczył na rozmowę z nim właśnie się skończył.

Podziwiam pana Krzysztofa Konkolewskiego, że on wtedy w tej sytuacji utrzymał nerwę na wodze.

Pan Krzysztof Konkolewski go ujawnił.

Pan Krzysztof Konkoleski zdjął z niego maskę.