Mentionsy

Stan ten utrzymywał się do momentu stopniowej konsolidacji ziem piastowskich na przełomie XIII i XIV wieku, głównie przez króla Kazimierza Wielkiego.

Po śmierci Kazimierza III Gniewkowskiego, która nastąpiła prawdopodobnie między 1347 a 1350 rokiem, Władysław Biały został księciem gniewkowskim i wtedy uznawał zwierzchnictwo króla Polski Kazimierza Wielkiego.

Także całą historię umieszczamy w czasach Kazimierza Wielkiego i po nim.

Książę utrzymywał poprawne relacje zarówno z zakonem krzyżackim, jak i z monarchią Kazimierza Wielkiego, starając się zachować polityczną równowagę pomiędzy dużo, dużo silniejszymi sąsiadami.

Prawdopodobnie w związku z tym małżeństwem książę otrzymał od Kazimierza Wielkiego w Lenno, Kasztelanię i Nowrocławską, co dodatkowo zwiększyło jego pozycję na Kujawach.

Chciałbym nadmienić, że pojęcie tzw. korony to termin, który ukłuł się za czasów Kazimierza Wielkiego, czyli prawie 150 lat po sprowadzeniu braci zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niewieckiego w Jerozolimie przez Konrada Mazowieckiego.

Śmierć Kazimierza Wielkiego otworzyła Władysławowi Białemu możliwość powrotu do polityki dynastycznej w Polsce, a potencjalnie także ubiegania się o koronę.

Bycie królem Polski zjednoczonej pod berłem Kazimierza Wielkiego i Łokietka to przecież opcja kusząca.

Jednak w biografii tegoż Piasta kluczowe miejsce zdają się mieć zbrojne próby odzyskania gniewkowskiego księstwa w latach od 1373 do 1377 roku, które stały się przedmiotem licznych spekulacji na temat jego królewskich ambicji obudzonych po zgonie Kazimierza Wielkiego.

To opowieść historyczna Józefa Ignacego Kraszewskiego wydana w 1882 roku, osadzona właśnie w realiach Polski drugiej połowy XIV wieku po śmierci Kazimierza Wielkiego.