Mentionsy

Adolf Otto Eichmann, bo to o nim mowa, z dnia na dzień stał się więc faktycznym panem i władcą milionów istnień, które, jak dobrze wiemy, narodowy socjalizm wskazał na całkowitą zagładę.

I wśród nich był również Adolf Eichmann.

I tu ponownie pojawiła się postać Adolfa Eichmanna, którego tak zwane doświadczenia miały pomóc w realizacji tych założeń.

W żadnym przypadku jednak nie stanowiło i nie stanowi to dla Adolfa Eichmanna jakiejkolwiek okoliczności łagodzącej, bez względu na to co mówił on podczas procesu lub o czym starał się przekonywać we wspomnieniach.

Zbliżająca się klęska Rzeszy i rychły koniec wojny zapowiadały bowiem jawne i bezkompromisowe rozliczenia zbrodniarzy, a na to Adolf Eichmann nie zamierzał się godzić.

Wśród setek zbrodniarzy, których finalnie udało się schwytać przy pomocy Szymona Wiesenthala, widniało jedno kluczowe nazwisko – Adolf Eichmann.

Każdy, kto pośród pasażerów szukałby Adolfa Otto Eichmanna, bądź też, co dużo bardziej prawdopodobne, którejś z jego dotychczasowych tożsamości, trafiłby jednak w próżnię.

Nowe argentyńskie życie Adolfa Eichmanna wymagało szybkiego wtopienia się w lokalną społeczność, co miałoby rzecz jasna pomóc uniknąć jakiejkolwiek szansy na jego identyfikację.

Pozostawało nam teraz jedynie zidentyfikować Ricardo Clementa jako Adolfa Eichmanna.

Jego kontakty z izraelskimi służbami pozwoliły tym ostatnim uzupełnić resztę zebranego materiału, a tym samym dać szansę faktycznego schwytania, czy mówiąc wprost, porwania Adolfa Eichmanna vel Ricardo Clementa.

Po upływie ponad 50 lat trudno stwierdzić czy, a jeśli tak to w jakim stopniu, Adolf Eichmann zdawał sobie sprawę z determinacji ludzi, dla których jego odnalezienie i co ważniejsze osądzenie, stało się niemalże życiową misją.

Z drugiej strony, gdy z początkiem marca 1960 roku w Buenos Aires pojawił się agent Mosadu Tzvi Aharoni, który odegrał znaczącą rolę w całej operacji, okazało się, że pod ustalonym wcześniej adresem trwa gruntowny remont, zaś rodzina Adolfa Eichmanna wyprowadziła się.

Nowy dom przy ulicy Garibaldiego okazał się bowiem ostatnim miejscem spokojnego życia Adolfa Eichmanna na argentyńskiej ziemi.

Tak w skrócie wyglądały ostatnie chwile wolności Adolfa Eichmanna.

Gdy apelacje i prośby o ułaskawienie jedne po drugich zostały odrzucone, w nocy z 31 maja na 1 czerwca 1962 roku Adolf Eichmann został powieszony w więzieniu w Ramili.