Mentionsy

Wiola nigdzie nie jest sama.

Wiola wszędzie jest z Wróbelek.

Nie, myślę, że Wiola jest bardzo

Sarsza, kogo widzi Wiola?

Wiola, nie spodziewałam się tutaj ciebie.

Wiola, spotkajmy się później.

Jeszcze tylko dorzucę, Wiola, że ty byłaś w drodze do rajcy Anselma właśnie.

Wiola, widzisz, że jego wzrok zatrzymuje się w strategicznych miejscach, kiedy taksuje cię wzrokiem, zupełnie nietaktownych zresztą.

A ten... Wiolat Eleman, pewnie pan słyszał.

Myślę, że kiedy poruszane będą dorosłe i nudne sprawy, panienka chciałaby... To mówi do wróbelka, ale wyraźnie strzela oczami, wiola to pytanie do ciebie, nie?

Myślę, że Wiola ma kamień na twarzy.

Wiola pewnie powiedziałaby, że plebejską, ale to twoje myśli, Sorsza.

No to jeżeli patrzysz na Wiolę, to widzisz, że Wiola już dawno nie patrzy.

Wiola, z kim ty idziesz?

Wiola, wleźliście na ewidentnie źródło napięcia jakiegoś tutaj w getcie, nie?

W sensie Wiola jest w ogóle człowiekiem i ona i wróbelek, ale one są tutaj bardzo na miejscu.

Już jakiś czas temu i myślę, że zobaczysz mignięcie w moich oczach takiej prośby w stylu nie reaguj na mnie, bo ja wiem, że Wiola robi dziwne rzeczy, bardzo głośne.

A Wiola, ty widzisz Sorszę przy pracy.

porządku, natomiast zanim to zrobisz, no to hałaśliwa Czereda Wioli na pewno zwróci i twoją uwagę, no i nie sądzę, żeby Wiola dała przepuścić to, że zna Wiedźminkę, która jest przy pracy i ma tu znajomych, nie?

Wiola.

Wiola, to nie jest ironia, to jest robienie dobrej miny do złej gry.

Kiedy Wiola wspomina o dachach i ja tam zerkam, żeby zobaczyć, czy tam są jakieś ślady, takie widoczne, nie będę tam wchodzić i jakoś dogłębnie badać.

Szczególnie, że Wiola jest tutaj.

Mówi z czarującym uśmiechem Wiola.

Wiola Wygodnego miała zemdleć.

Dlatego, że myślę, że Wiola już trzyma lutnie w rękach tutaj.

I myślę, że Wiola układa pieśń.

Po występie Wiola zbiera ogromne oklaski od słuchaczy, głównie tych nieludzkich dzieci, które się tutaj zebrały, ośmielone przez Wróbelka i jej nowego kumpla Jorina.

Znowu nie masz pojęcia, z której strony ona poznała słowo gówno po krasnoludzku, Wiola.

Tinowiel i Wiola.

A, a. Wiola, ty zrozumiałaś, co ma na myśli Trinuwiel?

Znaczy, ja się domyślam, że chodzi o Prohora, ale... Ale nie mam... Nie, myślę, że Wiola absolutnie nie ma pojęcia, o co chodzi.

Ale myślę, że będę korzystać, kiedy Wiola się męczy i buduje ciszę, a kiedy nie buduje ciszy, to będę jej odpowiadać właśnie w ten sam sposób, chociaż czuję, że nie ma znaczenia, jaki dźwięk z siebie wydam.

Myślę, że jeżeli dojdzie do tego, że w końcu ktoś usłyszy jakiś kawałek naszej rozmowy, to jest to ten kawałek, w którym Wiola pyta, jaki jest twój ulubiony kolor i po prostu wymienia wszystkie kolory po kolei.

Wiola, jeżeli chcesz przekazać wieści, że festem może się odbyć, to chodź.

Po drodze Wiola chce zgarnąć wróbelka.

Wiola, kiedy się budzisz, orientujesz się, że to wcale nie jest pokój, w którym zasypiałaś.

Rozpoznałeś głos Sorszy, Wiola.

Wiola!

Słyszysz głos wróbelka, Wiola, ale gdzieś w oddali śmiech.

Wiola, ty widzisz przez okno tego pałacu, że twoja córka

I właśnie to chciałem powiedzieć, że tak jak wróbelek, choć ewidentnie nie jest sobą, to widzisz od razu, Sorsza, że jej ruchy są takie, a Wiola też zresztą, jej ruchy są trochę takie otępiałe.

Wiola, ty odnośnie krwi z nosa, bo złoci się skojarzenia, nie, z wróbelkiem, której też się to zdarza dosyć często.

Ale przy wyjeździe... Rubelek będzie załamana, zrozgotana tym wyjazdem, ale to ty, Wiola, czujesz, że nie tyle są jej uczucia takie na zasadzie, że ona pierwszy raz wyjeżdża i została kogoś, kogo lubi, nie?

Ja na chwilę popatrzę na to miasto i rzucę tak pod nosem, ale w zasadzie tak, żeby Wiola usłyszała.