Mentionsy

taki inny obieg, więc w związku z tym, że tam grałem tego swojego Beethovena Chopina w tej knajpie, to jakoś ta knajpiana rzeczywistość, a przez knajpiana mam na myśli właśnie taka alternatywna, niewypolerowana, nie dlatego, że nie lubię jak coś stroi, tylko dlatego, że akurat te pianiny, akurat byliśmy w takiej rzeczywistości, a nie innej.

Mianowicie jest to granie Beethovena tak, jak prawdopodobnie Beethoven własne sonaty mógłby słyszeć, czyli w wygłuszających słuchawkach.

I one są nie bez powodu rzadziej grane i ta późna twórczość Beethovena...

Ale dla mnie to jest zadziwiające, wracając do Beethovena, to w sensie, nie wiem, tempo, te rzeczy, których nie słyszysz, nie gubiłeś się w tym?

A potem można się zagłębić nawet w Beethovena na słuchawkach, czy, sorry, w słuchawkach wygłuszających i zobaczyć te różne inne rzeczy.