Mentionsy

Podcast tworzą Dominika Błażyca i Agnieszka Tamara Filipiak we współpracy ze Stowarzyszeniem Społeczności LGBT+, UAM i Podmatronatem Kampanii Przeciw Homofobii.

Przy mikrofonie Agnieszka Tamara Filipiak.

Zaprosiłyśmy ją do wydarzenia, które organizowałyśmy później w trakcie poznańskiego Pride Week, czyli w czerwcu 2023 roku pod tytułem Za moich czasów doświadczenia kobiecej queerowości w latach 80. i 90.

I tak naprawdę, to myślę pierwszy raz zdradzamy na antenie, chociaż w naszych mediach społecznościowych znajdziecie trochę informacji na ten temat, to było wydarzenie, które nas zainspirowało do stworzenia podcastu.

I tak najbardziej właśnie historia Ewy nas zmotywowała do tego, żeby zacząć historię osób LGBT plus w Polsce, historie mówione, żeby zacząć je kolekcjonować, zbierać, upowszechniać w jednym miejscu.

Historia Twojej tranzycji stała się bardziej znana tak naprawdę chyba po reportażu Jacka Hugo Badera z 2009, ale, co myślę istotne, powstał też film dokumentalny o Tobie pod tytułem Ciągle wierzę, stworzony przez Magdę Mosiewicz.

Opowiedz, co i jak zmieniło się dla osób transpłciowych w Polsce w ostatnich 15 latach, z twojej perspektywy?

Może ci, którzy odkryli swoją transpłciowość w tej chwili, niezależnie w jakim wieku, dla nich jest bardzo ciężko.

15-20 lat temu, transportowość była takim tabu dla społeczeństwa,

Bardziej się kojarzyła z Drag Queen, a z Drag Queen to jeszcze jest w porządku, bo to jeszcze jest aktorstwo.

To jest taka sama rzecz biologiczna, jak komuś wyrosły pięć palców, a innemu sześć palców, czy cztery.

Nikt jakoś na świecie nie jest poniżany z tego powodu.

Na ciele i umyśle taki człowiek jest zupełnie identyczny z osobami heteroseksualnymi, z resztą społeczeństwa.

Jeszcze raz powtórzę, wszelka nietolerancja, wszelkie zabijanie takich ludzi, bo mówię ostro, bo to jest zabijanie, wszelkie poniżanie bierze się z nieznajomości społecznej,

Czy znasz inne osoby queerowe czy osoby LGBT+, jak wygląda twoje, jak wygląda życie innych osób queerowych?

Jak myślicie, jak mówicie o sobie?

W tym okresie osoby queerowe, które teraz się nazywa queerowe, wówczas nie było takich pojęć, nie było nawet pojęcia transseksualność, nie było.

Były jak pojedyncze atomy.

I redaktor nagle, który ze mną mówił, słuchaj, twoja historia jest podobna do mojej, bo ja w małym miasteczku urodzony w Polsce, w małym miasteczku, kilkunastotysięcznym miasteczku, to nie było takie małe, w małym miasteczku urodzony, jako gej myślałem, że jestem jedyny w całym miasteczku, że jedyny w całym kraju.

Jeżeli takie coś było w społeczeństwie gejów, które wśród mężczyzn jest no różnie, najniższe statystyki mówią o 2-2,5%, a najwyższe mówią o 5-5,5% populacji mężczyzn, czyli można powiedzieć, że

I takie było odczucie, to można sobie wyobrazić, jakie była izolacja problemu płci w okresie PRL.

Ja taką podróż też odbyłem, żeby zarobić parę groszy.

W praktyce to objawiało się tym, że czasem mówiąc publicznie, czy mówiąc do studentów, myliłam się, bo miałam już dwie twarze, wewnętrzną i zewnętrzną.

Maskę, która mnie chroniła, odpowiadała i tak dalej.

Funkcjonowałaś tam właśnie pod tym mocnym pseudonimem, jak mówisz mocnego faceta, Hardy.