Mentionsy

Naszymi dzisiejszymi rozmówczyniami są Anna Strzałkowska, psycholożka i socjolożka z Uniwersytetu Gdańskiego, aktywistka, założycielka Instytutu Miast Praw Człowieka i Marta Abramowicz, pisarka,

I mam taki apel, właśnie teraz napisałam też na Facebooku swoim, nie czekajmy na Polskę.

Społecznie się zmieniło dużo, w takim sensie, że w czasach PiSu rzeczywiście tęczowe rodziny się pochowały i jeszcze nie powychodziły ze swoich kryjówek.

Ja w czasach PiSu miałam takie poczucie, że to jest jak taka sytuacja z filmu Beniniego, Życie jest piękne, gdzie właśnie trzeba grać ze swoim dzieckiem w taką grę, żeby ono przeżyło w ogóle.

No to ten piknik to może warto uświadomić, że my byliśmy w prywatnym klubie na zamkniętej imprezie, gdzie były rodziny z małymi dziećmi, też troszeczkę starszymi, ale głównie z małymi dziećmi i przed oknami stali ogoleni na łyso ludzie, ale też i dziewczyny z długimi włosami, żeby nie było, trzymający w ręku transparent z napisem zakaz pedałowania i ten słynny tacy jak oni będą molestować nasze dzieci czy coś w tym stylu.

Ja się śmieję, że przez ostatnie lata, PiS-owskie lata, ciemne dla nas, nasz aktywizm z takiego edukowania, szkoleń, mówienia albo happeningów na ulicy przeniósł się do sali sądowej.

I odliczałam dni i też te procesy trwają tak długo dlatego, że były blokowane za czasów PiS-owskich.

Wszystkie media już pisały, wymieniając mnie z imienia i nazwiska i nie byłam w stanie się przed tym bronić.

I tutaj była taka sama sytuacja, no zadzwonił, że chce porozmawiać i zorientowałam się już na koniec, jak zadał mi pytanie, czy pani wie, że jest hipoteza, że to pani stoi za tym morderstwem, no to się zorientowałam, że to jest ustawka i potem tylko powiedział, to my panią podpiszemy działaczka LGBT+, to już wiedziałam, że to jest element...

No i tak podpisali, bo wyemitowali mimo naszego braku zgody.

Mimo Ani braku zgody, to trochę tam jej twarz rozmazali, ale była rozpoznawalna i podpisana.

To są takie sytuacje, w których my nie powiemy, to nie ludzie, bo to PiS mówił, a my się trochę odróżniamy od PiSu, chociaż PSL jest PiSem w tej koalicji.

Napisałaś trzy bardzo ważne moim zdaniem książki, czyli Zakonnice odchodzą po cichu, Dzieci księży, nasza wspólna tajemnica oraz najnowszą i nominowaną do nagrody Nike, Irlandia wstaje z kolan.

Przypadek, bo chciałam pisać reportaże i byłam na takim seminarium reporterskim u Hanny Krall, gdzie trzeba było zaskoczyć jakimś tematem, który będzie na tyle ciekawy, który Hanny Krall zainteresuje i ja pomyślałam, no to napiszę o byłych zakonnicach,

Chciałam napisać o byłych zakonnicach, które są ze sobą w związku.

Myślałam, napiszę książkę o tym, jak sobie ułożyły życie po zakonie.

Więc stąd temat Kościoła, a potem jak już stałam się ekspertką od Kościoła, bo tak mówię tak żartobliwie, bo ja nie jestem ekspertką od Kościoła, oczywiście nauczyłam się bardzo dużo i też dlatego, że lubię się uczyć i jak już mam o czymś napisać, no to chcę, żeby to było dokładne i sprawdzone.

Więc pomyślałam, no to napiszę książkę o Polsce, która nie będzie o Polsce.

Z pewnością dlatego też do zakonnic dopisałam taką sporą część echa, które potem ukazały się w 2017 roku jako wydanie specjalne i w zasadzie to wydanie już tylko jest dostępne.

Ta książka wydaje mi się kompletna, ale rzeczywiście może do innych książek też powinnam dopisać takie suplementy.

Jednej z największych teolożek, pierwszej kobiety, która dostała profesurę z teologii katolickiej, a następnie została ekskomunikowana, kiedy ujawniła, co Kościół tak naprawdę myśli o kobietach i co przez lata teologowie katolicy o tych kobietach napisali i powiedzieli, jaki wciąż jest pogląd.

I rzeczywiście napisałam o tym w Dzieciach Księży, bo to jest książka tak naprawdę też o matkach, o kobietach, druga część zakonnic, bo los dzieci zależał od losu matek, był pochodną losu matek.

My mamy teraz taki syndrom opuszczonego stada i rzeczywiście jest tak, że będą powstawały wspólnoty, które nie oglądają się już na daleką krainę episkopatu.

Mówię tak, daleka kraina episkopatu, bo tam siedzi pewnie 140 panów w sutannach i myślą, że zarządzają światem.

Moja odpowiedź jest taka, będą wspólnoty, przestaniemy się oglądać na episkopat. Już mam wrażenie, że to co episkopat mówi dla młodzieży, dla moich studentów,