Mentionsy

Także członek Rady Progressive International, czyli łączy kontekst lokalny z kontekstem międzynarodowym.

jest bardzo ciekawy i pokazuje, że te kraje nie stoją z założonymi rękami, tylko próbują zapewnić sobie różne rzeczy, bo to są albo w przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich dostęp do złota, uruchomienie rynków przepływu tego złota z Sudanu na rynki światowe, to jest też kwestia bezpieczeństwa żywnościowego.

rządzą niekontrolowane technologie inwigilacji, jakiegoś wskazywania na całych sektorów społeczeństwa, na likwidację jakimiś różnymi, czy na zamykanie ich ze względów bezpieczeństwa.

to odkryło, że żyjemy w świecie, w którym rządzinna gasiła, bo cały dyskurs właśnie prawa międzynarodowego, praw człowieka, instytucji międzynarodowych, ONZ, Rady Bezpieczeństwa ONZ i tak dalej, to wszystko legło w gruzach.

rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ powiedzieli jakoś tak trochę obszerniej, ale tylko chciałem powiedzieć, że wydaje mi się, że to, co obserwujemy w dwa lata w gazie, to jest trochę taki skrót, czy też taka rekapitulacja w ogóle tego, jak działa kapitalizm w tym wymiarze imperialistycznym.

To znaczy przez bezwzględną grabież, ludobójstwo, absolutną kpinę, która potem przypomina poważne obrady.

że Gaza jest w tym sensie emblematyczna, ja bym nawet powiedział też za sobą samym z książki, paradygmatyczna, to znaczy, że to jest naprawdę o czymś super istotnym dla tego, w jakim miejscu się ten system znalazł.

Ale widać, że tam ktoś próbuje czasem się zastanowić, że możemy nie dać rady tylu wojen naraz prowadzić.

Mam na myśli przede wszystkim rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ, bo to dosłownie na dniach się wydarzyło.

No a w dodatku jest plan pokojowy napisany na kolanie przez Stany Zjednoczone ze Stanami Zjednoczonymi, chyba w taki sposób ta kooperacja wyglądała, która funduje jakąś radę pokojową na czele z Donaldem Trumpem, który nie ma w myśl prawa międzynarodowego zupełnie żadnego powodu, żeby w niej zasiadać, więc jest to taka bardzo ręczna, bardzo przemocowa i bardzo kolonialna sytuacja i to przechodzi w Radzie Bezpieczeństwa.

Mamy jednak w tej Radzie Bezpieczeństwa dwa kraje, które mają być tymi globalnymi rywalami, to znaczy stali członkowie, mam na myśli stałych członków z prawem WETA, czyli Rosja i Chiny i one tego WETA nie używają, bo przegłosowano zdaje się 13 głosów za, czyli wszystkie pozostałe i dwa wstrzymujące się, czyli...

który będzie chciał bronić syjonistycznego stanowiska, powie, no zaraz, no przecież była rezolucja ONZ-u, prawda?

Rezolucje ONZ-u wyznaczają nasz horyzont prawa międzynarodowego, wszystko jest lege artis, w porządku.

W tym przypadku dotyczy to właśnie Rady Bezpieczeństwa ONZ, gdzie właśnie te państwa, które wiele osób na naszej części powiedzmy sceny politycznej chcą widzieć jako właśnie antyhegemoniczne,

No a jeśli chodzi właśnie o tą, wracając, żeby zamknąć tą perorę w kwestii właśnie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, ona jest bardzo rozczarowująca, ale też jest takim, jak to mówi młodzież, nothing burgerem.

z Amerykanami w Radzie Bezpieczeństwa, to nie przekreślą możliwości na amerykańskie wycofanie się ze wsparcia dla Ukraińców.

To na przykład Craig Mohibert to ten prawnik amerykański, który kiedyś zrezygnował z pracy w ONZ z powodu jego nieskuteczności w obliczu

Izraelskiego Ludobójstwa w Gazie, czy Francesca Albanese też to mówiła, że Rada Bezpieczeństwa nie jest tak naprawdę źródłem prawa międzynarodowego.

Rada Bezpieczeństwa jest instrumentem prawa międzynarodowego, jest gwarantorem prawa międzynarodowego.

Rada Bezpieczeństwa.

Rada Bezpieczeństwa ma realizować to, co mówi prawo międzynarodowe.

To wtedy Rada Bezpieczeństwa zachowuje się niezgodnie z prawem międzynarodowym.

Ja bym jeszcze tylko gwoli ścisłości to same, znaczy nie kraje, ale ich dyplomaci przy ONZ-cie, chińscy i rosyjscy raczej tłumaczą te swoje decyzje

że nie wolno sobie odcinać możliwości, że to my staniemy w tym miejscu, w którym będzie się negocjowało, że to my będziemy pośrednikiem między Netanyahu a stroną palestyńską albo coś takiego, że to jest obliczone na taką sytuację, w której zawsze lepiej jest przeczekać jakąś sytuację niż stanąć w tej Radzie Bezpieczeństwa czy gdziekolwiek indziej w taki sposób zero-jedynkowy, zwłaszcza jeśli to nie służy tym interesom bezpośrednim, z którymi mamy do czynienia przynajmniej na Ukrainie.

Słuchajcie, ja mam poczucie, że też ja mam tendencję do wręcz apokaliptycznych takich przebiegów, więc ja to na pewno nie będę nic tu formułował na koniec, ale to by może nie było zbyt użyteczne, ale nie, serio mówiąc, jest też coś takiego w tradycji marksistowskiej, jak