Mentionsy

Dzisiaj będę się zajmował nieznanym dziedzictwem Mao, czyli Mao Zedonga, przywódcy rewolucji chińskiej i przewodniczącego komunistycznej partii Chin przez wiele lat.

Nieznane dziedzictwo Mao.

No dobrze, spójrzmy na to, jak się opowiada o Mao Zedongu.

I to jest właśnie narracja, którą chciałbym dzisiaj poddać pewnej weryfikacji i to dość głębokiej, ponieważ to by zakładało, że cała ta epoka przed Dengiem Xiaopingiem, czyli epoka Mao Zedonga, mniej lub bardziej...

I to jest jeden z tekstów, który chciałbym dzisiaj przytaczać, chyba najobszerniej, to jest właśnie jego tekst, który zajmuje się ni mniej, ni więcej tylko ekonomicznym, gospodarczym dorobkiem Mao Zedonga, który on sam określa jako niezły.

jest wskazywany na wysokości 6%, czyli w czasie, kiedy Mao sprawował władzę przed 1978 rokiem.

To pierwsze źródło, czyli to kongresowe, twierdzi, że zarządów MAO PKB na mieszkańca wzrosło około 2,5-krotnie, co oznacza, że sam PKB wzrósł około 4,4-krotnie.

To się wiąże z tym, że populacja Chin sama też się zdecydowanie za czasów MAO...

To jest ten pierwsze źródło, drugie NBER, czyli National Bureau of Economic Research twierdzi, że zarządów MAO ten wzrost wynosił 6% i to jest mniej więcej...

Paweł dyktator Mao Zedong w trakcie swoich rządów uczynił mieszkańców Chin średnio niemal trzykrotnie bogatszymi niż wtedy, kiedy obejmował władzę.

Więc dyskurs, który mówi o tym, że on doprowadził w ogóle, są tacy, Arno Bertrand wspomina, pokazuje właśnie współczesnych różnych takich komentatorów, którzy twierdzą, że Mao utrzymywał, czy nawet...

No i tutaj właśnie mamy to porównanie i okazuje się, że w czasach Mao Chiny osiągały lepsze wyniki niż ci dwaj odpowiednicy.

Oznacza to, że niezależnie od krytyki polityki Mao, powszechna w zachodnich mediach narracja, że doprowadził do tej katastrofy gospodarczej, to jest po prostu kompletnie fałszywa.

No i rzeczywistość jest właśnie taka, że Mao zastawszy kraj bardzo biedny i pogrążony w wielu miejscach w totalnej nędzy, doprowadził do znacznego wzrostu gospodarczego i przewyższył w tych wynikach kraje porównywalne do siebie, jeśli chodzi o te takie wstępne parametry.

Oczywiście w tej zachodniej wersji polega to na tym, że Mao Zedong siedzi nad takim akwarium, w którym to jego społeczeństwo sobie żyje i próbuje za wszelką cenę zatruć, zniszczyć w tych laboratoryjnych warunkach, no bo jest złym człowiekiem po prostu i komunizm jest kryminalnym systemem.

Mniej więcej tak samo jak Stalin się zajmował głodzeniem ludzi dla zabawy, tak samo Mao Zedong.

Zresztą to jest ciekawe, bo są też takie opracowania, które mówią, że w ogóle Mao był dosyć sceptyczny wobec samego tego programu Wielkiego Skoku i w różnych przemówieniach

I w czasach, gdy średnia długość życia wynosiła 58 lat, to jest zresztą coś, co też dzięki przywództwu Mao radykalnie się podwyższyło w Chinach, ale o tym za chwilę.

te zgony na 100 tysięcy mieszkańców w latach, w których rządził Chinami Mao, w porównaniu właśnie z Indiami, Indonezją i Filipinami.

autorem historycznych książek na temat Chin maoistowskich, to jest oczywiście Frank D. Cotter, autor trylogii, w której między innymi figuruje książka pod tytułem Mao's Great Famine, czyli Wielki Głód Mao.

w tych tytułach, podtytułach i frazach zawsze pojawia się Mao z Great Famine.

Tak jakby właśnie Mao wstał któregoś dnia i powiedział, no dobra, towarzysze, uwaga, dzisiaj startujemy z programem głodzenia naszych obywateli, bo nienawidzimy ich ze wszystkich sił, a nienawidzimy ich, ponieważ jesteśmy komunistami, bo na tym polega bycie komunistą, że się po prostu chce...

Zresztą zarzuca się temu Dickoterowi, że on właściwie powtarza tezy z innej książki bardzo popularnej na zachodzie, czyli Yanga Yishenga, która nosi tytuł Tombstone, The Untold Story of Mao's Great Famine, czyli znowu nieopowiedziana historia wielkiego głodu Mao.

No ale w tej książce Tombstone, Untold Story of Mao's Great Femin, mamy 36 milionów, natomiast Mo Bo Gao uwzględnia w swoim wyliczeniu właśnie tę kwestię przyrostu naturalnego, a wielu badaczy zakłada, że przyrost naturalny w Chinach był po prostu cały czas na poziomie, który

I w 1946 roku, czyli wtedy, kiedy jeszcze Mao w ogóle nie rządził, to zdjęcie było drukowane w magazynie Live, co tutaj zresztą widzimy.

Idźmy dalej, bo drugą rzeczą, która jakoś te osiągnięcia maoistowskich rządów komplikuje,

Tak to przedstawiała ta antykomunistyczna propaganda na Zachodzie, a ta część społeczeństw zachodnich, która była bardzo przychylna maoizmowi, też uznała, że to jest właśnie w tej rewolucji kulturalnej najważniejsze, z innych powodów, bo miała swoje intencje i swoje cele, które miały polegać na tym, że się będzie dla odmiany zachodni komunizm czy zachodnie ruchy

to pomimo tych wszystkich zbrodni i gwałtownych przebiegów, w ramach tego inicjalnego aktu mobilizacji bym powiedział, Mao tutaj rozgrywał też swój konflikt z częścią partii komunistycznej, z częścią aparatu militarnego itd.

że na Zachodzie Maoizm był istotnym ruchem na lewicy, przede wszystkim we Francji, ale też odrobinę w Niemczech i w innych krajach, chyba we Francji najmocniej.

I wydaje mi się, że w przypadku tej zachodniej wersji maoizmu, to on nie posłużył do mobilizacji społecznej, on nie posłużył do tego, żeby wytworzyć transformację społeczną, która rewolucjonizuje społeczeństwo, natomiast udało się jedynie zrewolucjonizować sam kapitalizm.

bo ten ruch Maja 68 i maoistowska przygoda francuskiej lewicy w dłuższej perspektywie przyniosła przede wszystkim osłabienie tradycyjnych instytucji lewicowych, takich jak Partia Komunistyczna czy Partia Socjalistyczna.

bo mamy jeszcze taki tutaj obrazek, który warto uznać za... To są osiągnięcia Maoistowskich Chin, jeśli chodzi o oczekiwaną długość życia.

No i tutaj widzimy, że okres sprawowania władzy przez Mao Zedonga jest znowu radykalnym skokiem

To jest ogromne osiągnięcie i jak się mówi o maoistowskich Chinach, to powinno się mówić też o tym, bo to też miało miejsce w trakcie tego procesu.

Być może najbardziej niedocenianym aspektem wkładu Ery Mao

początkiem kolektywizacji w komunach wiejskich i miejskich, gdy te komuny zamknięto, stały się podstawą do tych procesów już uruchomionych po epoce Mao, radykalnego przyspieszenia.

Ona została zapoczątkowana w tych latach rządów Mao i tych eksperymentach, które właśnie bardzo często dzisiaj wzbudzają takie westchnienia, przerażenia.

Przede wszystkim Stalin i przede wszystkim Chiny, czyli Mao, ale to wiadomo, że tego nie wolno, ale w tym bilansie nie łapią się inne kwestie.

Na przykład unifikacja krajów, no bo w Chinach jest oczywiście wiele tematów tabu, ale tematem tabu na pewno jest jedność terytorialna tego państwa i Mao jest odbierany jako ten przywódca, który zjednoczył Chiny i był...

Mao zresztą też przewodniczył reformie pisma chińskiego, uproszczenia pisma chińskiego, na bazie czego to społeczeństwo też właśnie masowo się edukowało, więc to też jest w pewnym sensie ojcostwo takiego

Tutaj ja nie jestem w stanie powtórzyć, ale odsyłam do tekstu, który będzie zalinkowany Arnaud Bertranda, no bo on na końcu porównuje, czy też próbuje wpisać Mao Zedonga w ferszą historię przywódców chińskich.