Mentionsy

Nazywam się Paweł Mościcki.

Jednocześnie jako całość opowieść Mościckiego w wielu miejscach mnie nie przekonuje.

Paweł Muścic, nie znalazłem tych zdjęć niestety, więc od razu mówię, że tutaj jest jakaś niezręczność.

Paweł Mościcki pośród wielu słusznych spostrzeżeń na temat wydarzeń 7 października sugeruje też nam, że Izrael doskonale wiedział, co stanie się 7 października.

Mimo wykonania części dobrej pracy, niektóre fragmenty książki Mościckiego utrzymane są w takim właśnie insynuacyjnym tonie.

Przy okazji przestrzegam przed traktowaniem Mościckiego jako eksperta do spraw Bliskiego Wschodu.

Słuchacz Mościckiego wyjdzie z zupełnie przekręconym wyjaśnieniem na temat porozumienia atomowego z Iranem.

Mościcki mówi, że hamenei nazywany homeneim, tego akurat nie udało mi się usłyszeć w samym sobie, ale odtwarzając ponownie, no ale może też nie chciałem tego usłyszeć, zakazał dążenia do broni atomowej.

Mościcki jako pewnik podaje, że Iran zniszczył siedzibę Mosadu, tego też nie umiem odnotować, może tak się stało, wydaje mi się, że mówiłem tam, że jesteśmy w trakcie mgły wojennej i w ogóle ode mnie proszę nie oczekiwać zdawania sprawy z tego, co kto zniszczył.

Ale w tym podcaście, jak i w dużej części działalności publicznej Mościckiego, szczególnie tej na temat Bliskiego Wschodu, nie chodzi moim zdaniem o tłumaczenie trudnych zjawisk.

Ale nie mam wątpliwości, że to właśnie z tego myślenia wychodzi Mościcki, bo sam cytuje gwiazdy zachodniego antyimperializmu.

To jest takie jak w szkole podstawowej, proszę pani, a tam Mościcki czyta kogoś, kto raz napisał coś dla Press TV.

Bushnell wybrał najbardziej drastyczną i najbardziej radykalną formę wypisania się z czegoś, co Paweł Mościcki w swojej książce nazywa kulturą eksterminacji.

Mościcki nie przywołuje postaci Orla Bushnella, ale zaczyna od podobnego stwierdzenia.

Dobrze pokazuje, czym jest esej Mościckiego.

Rzeczy o kulturze eksterminacji Paweł Mościcki mówi rzeczy, które powinny zostać powiedziane w naszym kraju głośno i wyraźnie i z tego powodu niewątpliwie zasługuje na uznanie.

Mościcki podejmuje próbę jej analizy.

Ta książka nie jest przełomowa, ale dla kogoś początkującego w tym temacie, komu obraz rzeczywistości kształtują media głównego nurtu, Mościcki nazywa je korporacyjnymi, z pewnością może taka być.

Jednocześnie chciałabym wyraźnie zaznaczyć, że choć ogólnie podzielam poglądy Pawła Mościckiego na temat Palestyny, to stanowczo nie zgadzam się z jego opiniami w innych kwestiach.

Na szczęście w książce Mościckiego ta szkoła myślenia antyimperialistycznego, to już przerabialiśmy przed chwilą, której on hołduje, a wedle której imperium, oczywiście imperium zła, znowu pojawia się ta figura imperium zła, jako karykatura poważnego dyskursu i analizy imperializmu amerykańskiego, moim zdaniem dokładnie według tego samego wzorca, co w tekście wcześniejszym, jest tylko jedno i są nim Stany Zjednoczone Ameryki, inne kraje o tendencjach imperialnych są zaś tylko ofiarami, znowu,

Dodam, że jeśli Paweł Mościcki w niektórych kręgach może być persona non grata, to niekoniecznie wynika to z jego poglądów na temat Palestyny, o czym warto pamiętać, zanim ogłosi się go męczennikiem sprawy.

Mościcki stworzył hybrydę eseju z literaturą faktu i nie jest to najszczęśliwsze połączenie.

W środkowych rozdziałach, co się wydarzyło 7 października i ludobójstwo na żywo, Mościcki zmienia się z eseisty w dziennikarza, próbującego zdać relację z tego, co się stało i co się dzieje w gazie.

Pisze dalej Mościcki, powołując się na Ralfa Neidera i nie zaprzątając sobie przy tym głowy, dlaczego akurat Ralf Neider miałby być wiarygodnym źródłem informacji o liczbie ofiar śmiertelnych izraelskich działań wojennych w strefie gazy.

Uważam przy tym, że książce Mościckiego najbardziej może zaszkodzić brak krytycyzmu recenzentów, co ostatecznie przełoży się na rozczarowanie czytelników.

Niewątpliwie Paweł Mościcki pisał dla swoich kolegów po fachu,