Mentionsy

Zachariasza, imię jak możesz się domyślić zmienione, nie wiem czemu na takie nieprawdopodobne, poznałam w Londynie, kiedy miałam dwadzieścia parę lat i byłam beztroską studentką na Wakajkach.

Żegnając się z Zachariaszem nastawiałam się na to, że właśnie kończy się letnia przygoda, bo przecież wracam teraz do mojego normalnego życia, z którego bym nie zrezygnowała.

Po moim powrocie do Polski Zachariasz dzwonił do mnie prawie codziennie, a były to czasy przed smartfonami, Whatsappami, social mediami i innymi takimi, więc musiał włożyć w to wysiłek, kupić kartę telefoniczną, pójść do budki i tak dalej.

Mianowicie okazało się po całym tym czasie, że Zachariasz był żonaty.

Nie miałam specjalnej ochoty po raz kolejny zmieniać wszystkiego w swoim życiu tylko po to, żeby przenieść się tam, gdzie akurat znajdował się albo chciał się znajdować Zachariasz, zwłaszcza, że tym razem byłaby to mega wielka przeprowadzka, najdalej od Europy jak to tylko możliwe, z całkiem nową papierologią, wizami, kij wie czym jeszcze, a ja sobie tymczasem powoli układałam swoje angielskie życie, w którym zaczynałam się mniej więcej orientować.

Dzień jak co dzień opowiadam, jak tam było na urodzinowym musicalu i gdzie potem były dlineczki, Zachariasz siedzi z dość grobową miną.

I były to ostatnie słynne myśli, bo kiedy Zachariasz wyznał, że ma córkę, to jednak poczułam się zdeczko zaskoczona.

Otóż Zachariasz wpadł za młodu z jakąś laską, z którą się spotykał.

No ale kiedyś musiałam wrócić do domu i do Zachariasza.

Na szczęście Zachariasz zdołał się ostatecznie wyprowadzić przed pandemią, bo gdybyśmy byli udupieni razem w lockdownach, to chyba bym oszalała.