Mentionsy

Gucio zaczarowany.

Gucio ocala zaklętą księżniczkę.

– myślał Gucio, przelatując nad kwiatami, zaglądając do kielichów i pomiędzy listeczki.

Gucio, zawsze roztrzepany, nie widział stopniowego gromadzenia się chmur i dopiero gdy ciemno się zrobiło, gdy zaczęło grzmieć i błyskać, zobaczył, że burza nadchodzi.

Gucio przez szczeliny swego schronienia patrzył na te wodospady płynące z góry, na które gdy był jeszcze człowiekiem,

Do tego wprawdzie nie przyszło, ale stało się coś innego, czego Gucio wcale nie przewidywał.

Gucio Ani się spostrzegł, jak liść, do którego się przyczepił, popłynął wraz z innymi.

Gucio wyciągnął łapkę i pochwycił jedną słomkę cienką jak nitka, ale twardą, chcąc użyć jej zamiast wiosła.

Drobne rybki wychylały łebki z wody i przypatrywały się Guciowi, towarzysząc jego łódce chwilami.

Gucio, zobaczywszy jej rozpaczliwe wysilenia, skierował ku niej swoją łódkę i za pomocą wiosła, którego końca uchwyciła się konwulsyjnie, pomógł jej wejść na pokład.

Gucio, przelękniony, skakał dokoła niej, pragnąc ją ratować, a nie wiedział, jak się wziąć do tego, zwłaszcza, że nie miał przy sobie ani wody kolońskiej, ani anodyn.

Przy tym przywracaniu toalety do porządku, Gucio zobaczył złocistą spódniczkę, której poprzednio przy wyciąganiu pszczółki z wody nie dostrzegł, bo była na wskroś przemoknięta.

Gucio nie wiedział, na które pytanie ma w przód odpowiedzieć, tyle ich było razem, ale zaczął od ostatniego, to jest od własnej historii.

– pytał Gucio.

Ach, Gucio, gdybyś wiedział, jak na mnie spojrzała, powiadam ci, że nie zapomnę tego do końca życia.

— To ta sama, co mnie zaczarowała w Muchę — przerwał Gucio.

— Tak samo zupełnie było ze mną — szepnął Gucio, kiwając smutnie głową.