Mentionsy

Cztery wymiary życia kościoła.

I w odpowiedzi Jezus kieruje do Szymona słowa, które potem w historii Kościoła się okazały bardzo kontrowersyjne, ale dla nas dzisiaj ważne jest to, co Jezus mówi o Kościele.

A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech będzie dla Ciebie jak poganin i celnik.

A zatem, jeżeli wszystkie opisane tutaj środki nie odniosą skutku, jeżeli ten grzeszący brat nie usłucha pouczenia Kościoła, ma być jak poganin i celnik, czyli ma być nieuznawany za część Bożego Ludu.

Mówi o konkretnej, widzialnej wspólnocie, która jest jakby takim lokalnym odbiciem Kościoła jako wspólnoty wszystkich uczniów.

I kiedy Nowy Testament mówi o życiu chrześcijańskim, o życiu we wspólnocie, to się odnosi przede wszystkim do tego najbardziej lokalnego, tego najbardziej namacalnego wymiaru Kościoła, do tego, co my byśmy nazwali zborem.

Nie znajdujemy w Biblii przykładu chrześcijan, którzy zadowalaliby się tym, że należą do Kościoła w takim ogólnym sensie, tym globalnym, ale nie są związani z konkretną wspólnotą.

To są te rzeczy, które mówiliśmy o Kościele w jednym z poprzednich wykładów właśnie dotyczących Kościoła jako całości.

Żadna inna organizacja nie może kościoła lokalnego wyręczyć w realizowaniu tego Bożego powołania.

Później się mu przyjrzymy troszeczkę bliżej jeszcze, ale tymczasem chcę zwrócić Waszą uwagę na to, jak wyraźnie Paweł odróżnia ludzi będących wewnątrz Kościoła od tych, którzy pozostają poza Kościołem.

I jest tak dlatego, że my dzisiaj mówimy, że do Kościoła się chodzi.

No ale nie taki obraz zboru, nie taki obraz Kościoła przedstawia nam tutaj Paweł.

Trudno byłoby zawrzeć w jednym wykładzie wszystko, co Biblia mówi na ten temat, ale w wielkim skrócie możemy stwierdzić, że zadaniem kościoła lokalnego jest wypełnianie wielkiego nakazu misyjnego, czy tego nakazu, który Jezus dał swoim uczniom przed wstąpieniem do nieba.

Bez ewangelizacji Kościoła by po prostu nie było.

I dlatego głoszenie Ewangelii niewierzącym nie było tylko zadaniem apostołów, nie było tylko zadaniem pierwszego pokolenia chrześcijan ogólnie, to jest powołanie Kościoła w każdym kolejnym roku, w każdym kolejnym stuleciu.

Więc to jest pierwszy wymiar życia Kościoła lokalnego, ewangelizacja.

Więc misją Kościoła nie jest po prostu doprowadzenie do nawrócenia jak największej liczby ludzi i tyle.

Całe życie Kościoła powinno być uwielbieniem.

To znaczy całe życie Kościoła powinno kierować uwagę wszystkich wokół nas na to, jakie nieskończenie wartościowe jest Bóg.

Wróćmy do tematu przynależności do Kościoła.

Paweł tam się odnosi do sytuacji człowieka z kościoła w Koryncie, który popełniał kazirodztwo, żyjąc ze swoją macochą.

I niektórzy sądzą, że tutaj jest mowa o tym samym człowieku, który miał być wyłączony z Kościoła w pierwszym liście do Koryntian.

Kara, tak jak tutaj Paweł to określa, została nałożona na tego człowieka przez większość Kościoła.

To znaczy, że dało się jasno określić, kto do tego konkretnego kościoła należy.

Czy ktoś, kto był na nabożeństwie kilka razy, może być uważany za członka kościoła?

Czy może podejmować decyzje dotyczące tego kościoła?

A zgodnie z tym, co napisał apostoł Paweł, właśnie w kontekście życia Kościoła, pierwszy list do Koryntian, 14 rozdział, Bóg bowiem nie jest Bogiem nieładu, lecz pokoju.

Jeżeli Paweł mówi do kościoła w Koryncie, że ma nie osądzać życia tych, którzy są na zewnątrz, ale kogoś, kto jest wewnątrz, a nie chce się nawrócić, powinien umieścić na zewnątrz,

A gdyby się okazało, że któryś z nich wpadnie w sidła grzechu albo fałszywej nauki i pomimo napomnień będzie trwać w buncie przeciwko Chrystusowi, to zostanie z tej wspólnoty wyłączony decyzją Kościoła.

Jeżeli ktoś dzięki głoszeniu Ewangelii, ktoś z zewnątrz nawróci się, zechce się do nich przyłączyć, to zostanie ochrzczony i decyzją Kościoła zostanie oficjalnie do niego włączony.

I kiedy czytamy o początkach kościoła w dziejach apostolskich, no to kto mu przewodzi?

Kiedy Jezus opowiada przypowieść o dwóch braciach, to mówi starszy brat, no to właśnie używa tego słowa starszy, które też jest używane w kontekście przywódców Kościoła.

Później w rozdziałach 15, 16 starsi kościoła w Jerozolimie są wymieniani razem z apostołami, chociaż zawsze w drugiej kolejności, zawsze to są apostołowie i starsi.

Razem z apostołami biorą udział w spotkaniu zwanym Soborem Jerozolimskim, które ma ustalić, czy poganie przyjmujący wiarę w Chrystusa muszą się poddać obrzezaniu, więc starsi uczestniczą w rozstrzyganiu kwestii doktrynalnych dotyczących życia i nauczania kościoła.

I tam widzimy, że Paweł się zatrzymuje w okolicach Efezu, w mieście Milet i stamtąd wzywa do siebie starszych kościoła w Efezie.

Na czele każdego kościoła lokalnego stało grono starszych, którzy byli pasterzami lub przełożonymi, dooglądającymi, czyli biskupami.

Niech zaprosi prezbiterów kościoła i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana.

I co ciekawe, trzecim fragmentem, gdzie jest mowa o diakonach, jest Rzymian, szesnasty rozdział, gdzie Paweł mówi tak, polecam wam Febę, naszą siostrę, która jest diakonisą kościoła w Kenchrach.

Właśnie Febe dostarczyła ten list do kościoła w Rzymie.

I to właśnie tutaj, w kościołach lokalnych, Bóg kształtuje swój lud.

zdrowego kościoła.

Właśnie Mark Dever i Jonathan Lehman, który teraz też tą organizacją kieruje, rozpromowali takich dziewięć cech, które uznają za bardzo, bardzo ważne w kontekście zdrowia kościoła lokalnego.