Mentionsy

Robert nie był zwykłym fanem.

Nazywał się Robert Bardo.

Najmłodszy z nich, Robert, dostawał najwięcej.

Powiedzieć, że Robert miał ciężkie dzieciństwo, to tak jakby nic nie powiedzieć.

Wezwał on do siebie rodziców, a następnie zlecił im przeprowadzenie u Roberta serii badań psychiatrycznych.

Pozostawiony sam sobie Robert coraz bardziej zaczął się pogrążać w świecie własnych fantazji.

Jednak poza kilkoma zatrzymaniami przez policję, po których szybko wracał do domu, Robert nie poniósł żadnych poważniejszych konsekwencji.

W czasie, gdy jego rówieśnicy chodzili na randki i zakochiwali się w szkolnych koleżankach, Robert swoimi uczuciami zaczął obdarzać kobiety z ekranu swojego telewizora.

Gdy pod koniec sierpnia 1985 roku Robert ujrzał dziewczynę w telewizji, stracił dla niej głowę.

Robert od razu stał się jednym z kilku milionów fanów.

Ciepła, energiczna, sympatyczna i na swój sposób nieokiełznana dziewczyna sprawiła, że serce Roberta znów zaczęło bić szybciej.

Jeden z takich właśnie listów, wpisanych trochę w typie takiego kopiuj-wklej, latem 1987 roku otrzymał Robert.

Znaczenie tego symbolu Robert rozumiał aż za dobrze.

I nie inaczej było z Robertem.

Jednak wyraźna rozpacz w oczach Roberta sprawiła, że w końcu zrobiło mu się żal zakochanego młodzieńca.

Robert zapewnił go, że zrozumiał i obiecał wrócić posłusznie do Arizony.

Robert pogodził się z porażką, choć początkowo miał zupełnie inny plan.

Robert wrócił do domu.

Robert z jednej strony był wstrząśnięty, ale z drugiej pełen nadziei.

Ostatecznie przegrała z Julią Roberts, dla której ta produkcja stała się później punktem zwrotnym w jej karierze.

Robert nie mógł się doczekać, kiedy film zagrają w jego rodzinnym mieście.

Dla Roberta to właśnie ona była główną i najjaśniejszą gwiazdą tego filmu.

Robert jest przerażony, cały się trzęsie, a łzy natychmiast zaczynają mu spływać po policzkach.

Robert postanowił spróbować.

Za swoją usługę zainkasował od Roberta 300 dolarów.

Robertowi brakowało do tego wieku całe dwa lata.

Kilka dni później Robert zapakował do czerwono-białej foliowej reklamówki list do Patty, jej zdjęcie z autografem oraz rewolwer magnum kaliber 9 mm, a następnie kupił bilet w obie strony, po czym wsiadł w autobus jadący do Los Angeles.

Tak jak w roku 80 miał ją przy sobie zabójca Johna Lenona, o którym Robert namiętnie czytał przez ostatnie dni.

Rankiem 18 lipca 89 roku Robert Bardo pojawił się pod dużym domem podzielonym na osobne apartamenty do wynajęcia.

W jednej chwili nastrój Roberta diametralnie się zmienił.

Robert stał przez chwilę jak zamurowany, gapiąc się tempo na zamknięte przed nim drzwi.

Robert zgodził się wrócić, po czym rozłączył się.

Ale Robert był już wtedy jak najbardziej szalony i wściekły, że jego Patty potraktowała go jak jakiegoś ulicznego śmiecia.

Robertowi udało się jednak uciec.

Zatrzymanym mężczyzną był Robert Bardo.

Złożył oświadczenie, zgodnie z którym jego sąsiadka poinformowała go, że to właśnie jej zatrzymany na autostradzie brat Robert był, zdaniem kobiety, prawdopodobnym sprawcą zabójstwa aktorki.

Robert John Bardo został oskarżony o zaplanowanie oraz popełnienie zabójstwa z premedytacją.

W swoim ostatnim słowie Bardo przeprosił rodzinę i bliskich swoje ofiary oraz wyraził skruchę.

Poza jednym incydentem z 27 lipca 2007 roku, kiedy to 37-letni wówczas Robert został zaatakowany w więziennym korytarzu przez innego osadzonego, a następnie 11 razy dźgnięty ostrym narzędziem przypominającym improwizowany nóż.

Ciężko ranny Robert został natychmiast przewieziony do szpitala i poddany operacji.

Artykuł Leah Silverman, How Robert John Bardow's Obsession with Rebecca Schaefer Led to Murder, opublikowany 16 grudnia 2023 roku na portalu ATI.