Mentionsy

Nazywała się Corian Cervantes.

To określenie, którego używała ciocia Corian.

Ale Corian była kochana, miała przyjaciół, którzy opisywali ją jako osobę o wielkim sercu, wyrazistą, odważną w swoich opiniach.

To, co za chwilę usłyszysz, wymaga, abyś najpierw zrozumiał, że Corian nie była statystyką i tragicznym nagłówkiem w gazetach.

Corian obudziła się w swoim domu w Clear Lake.

Gdy drzwi się zamknęły, Corian podjęła decyzję.

Życie toczyło się dalej, ale Corian nie wróciła.

Następnego dnia babcia Corian pojechała pod szkołę.

Ale Corian nie wyszła.

Świat rodziny Cervantes pękł cicho.

Lokal znajdował się w kompleksie The Base, po drugiej stronie ulicy, gdzie znajdował się dom Corian.

A na brzuchu Corian, już po śmierci, wydłubano odwrócony krzyż.

Rodzina Corian czekała.

Powiedziała mu, że wie, kto zabił Corian Cervantes.

Siedemnastoletni chłopak, znajomy Corian.

Powiedział, że uprawiał seks z Corian i że ona go ugryzła, a więc ją uderzył.

Ale to nie była prawda, bo kiedy Agapita zapytała wprost, dlaczego zabił Corian, Jose dał inną odpowiedź.

Szesnastolatek, przyjaciel Corian.

Przyznał się tylko do jednego, że owinął pasek wokół szyi Corian, ale natychmiast to zminimalizował, jakby duszenie kogoś paskiem było czymś trywialnym, pomyłką, którą można wymazać przeprosinami.

Oprócz tego Jose dokładnie opisał, jak Corian próbowała uciec.

Corian spędzała czas z przyjaciółmi.

Tego wieczoru Corian wzięła Xanax po raz pierwszy.

Candy później zaznawała, że wszyscy pili tej nocy, ale Corian wypiła najwięcej.

Szukali Corian.

Powiedział Victorowi, żeby zabrał Corian do domu.

Candy widziała, jak Wiktor i Jose pomagają Corian zejść po schodach.

Corian, Wiktora i Jose.

Śledczy zidentyfikowali na nich Corian, Jose i Wiktora.

Może Corian zaczęła rozumieć, gdzie jest, albo zaczęła płakać i prosić, aby ją wypuścili.

Corian z niej wyszła.

Lekarz sądowy zeznał, że te obrażenia zostały zadane, gdy Corian wciąż żyła.

Corian Cervantes zmarła od wszystkiego, co jej zgotowali dwaj młodzi mężczyźni.

Ojciec Corian siedział w sali sądowej podczas całego procesu.

Krzyczał, że Corian była małą dziewczynką, miała piętnaście lat, zasługiwała na ochronę, bezpieczeństwo, a przede wszystkim na życie.

Dla rodziny Corian żaden wyrok nie był sprawiedliwy.

Historia Coria Cervantes uczy nas czegoś znacznie bardziej przerażającego, bo pokazuje, że diabeł nie musi pukać do naszych drzwi.