Mentionsy

Dla Remi Chua, koleżanki Teresity z pracy, tak właśnie miało być.

Życie musiało toczyć się dalej, tyle że w przypadku Remi coś zaczęło się psuć w tym naturalnym porządku rzeczy.

Remi zaczęła siadać przy tym samym stoliku w stołówce, na tym samym krześle, którego używała jej zamordowana koleżanka.

Remi miała przerwę.

Krzyk zastygł Remi w gardle, zamieniając się w bezdźwięczny skurcz przerażenia.

Ona podążyła za Remi do jej domu.

W nozdrze Remi zaczął wdzierać się fantomowy zapach dymu, tak intensywny, że musiała otwierać okna w środku nocy.

Remi była na skraju załamania.

Jej mąż, dr Jose Chua, z rosnącym przerażeniem obserwował, jak kobieta, którą kochał, gaśnie i jest zastępowana przez cień.

Taki właśnie krzyk wyrwał się z sypialni, w której spała wyczerpana Remi.

Remi, która nigdy w życiu nie lunatykowała, stała pośrodku pokoju z zamkniętymi oczami i wyciągniętymi rękami, jakby próbowała kogoś dotknąć.

W tym samym momencie nienaturalny chłód opuścił pokój, a Remi otworzyła oczy zdezorientowana, nie pamiętając absolutnie niczego.

Rodzice Remi wpadli w panikę, błagając ducha, aby zostawił ich córkę w spokoju.

Przez wiele dni Jose Chua zmagał się z tym dylematem, ale głos Teresity, pełen bólu i determinacji, wciąż wybrzmiewał.

Każdy, nawet najdrobniejszy szczegół z paranormalnej relacji doktora Chua właśnie materializował się na ich oczach.

W tym samym czasie inny zespół detektywów dzwonił pod numery telefonów, które Jose Chua spisał z ust swojej żony.

Jego obrońca poszedł o krok dalej, malując obraz Remi Chua jako mściwej, niestabilnej kobiety, która wymyśliła całą paranormalną historię, aby zemścić się na Alanie za to, że składał na nią skargi w pracy.

Załóżmy, że Remi pracując w tym samym szpitalu musiała coś słyszeć, być może plotki o kradzieżach Alana albo jakieś jego przechwałki.

Ale nie wyjaśnia ona wszystkiego, bo nie tłumaczy skąd Remi mogła znać tak dokładny, unikalny opis biszuterii.