Mentionsy

Wspomnę zaś dlatego, że chodzi tu o zniszczony związek małżeński Jana Kasprowicza, o którym już tu w niedawnej przeszłości dość obszernie opowiadałem.

Od roku 1893 Kasprowicz był żonaty z Jadwigą Gąsowską, z którą miał dwie córki, Annę i Janinę.

Tutaj, we Lwowie, zamieszkał u Kasprowiczów po starej znajomości i od tej chwili...

Jadwidze Kasprowiczowej, jej gość nie był poprzednio w ogóle znany osobiście, ale od dawna znajdowała się pod przemożnym wrażeniem jego twórczości.

A tu nawiasem mówiąc, mój nieco starszy kolega z naszego niezapomnianego i obu nam drogiego lwowskiego szóstego gimnazjum imienia Stanisława Stasica, a więc jak pisze ów mój kolega Artur Hutnikiewicz, Kasprowiczowa nie pomna na nic, poszła na oślep w szaleństwo tego nagle rozgorzałego uczucia, porzucając Lwów,

Kasprowicz przyjął je i zniósł po męsku, zamknął się w sobie, nigdy o tym, co się stało, nie mówił, ale w jego hymnach czuje się wyraźnie obecność owych dramatycznych wydarzeń w

To są te słowa nieszczęsnego Kasprowicza.

Jak piszą w swoich wspomnieniach różni przyjaciele i znajomi Jana Kasprowicza, po pewnym czasie poeta pogodził się z bolesną przeciwnością losu, jak jej doświadczył, uspokoił się i jak później po latach w jednej ze swoich prac o nim napisał Jan Józef Lipski, w poezji Kasprowicza dominuje pogodna akceptacja świata prostych ludzi, franciszkanizm, wiara w osobliwego Boga.

Kasprowicz stał się pogodny i spokojny, a w roku 1911 ułożenił się ponownie z panną Marią Bunin, która opromieniła swoją młodością schyłek życia poety.