Mentionsy

Dopiero w 1925 roku Mustafa powrócił do Polski, by drzeć koty z Abdulą Alijewem, któremu pozostawił swoje interesy.

Wskutek interwencji posła tureckiego Alijew oddał Mustafa Pirimowi Zade piekarnię przy ulicy Chmielnej 41.

Ponieważ w owym okresie Zade potrzebował życzliwości właściciela domu w związku ze sporem z Alijewem, przeto o złote monety upomniał się bardzo delikatnie.

Pociągnięty do odpowiedzialności i wyjazdu w trakcie I wojny światowej z Warszawy pojawia nam się Abdullah Alijew, prawda?

I okazuje się, że Alijew z biegiem lat, bo też będziemy mówić o okresie lat dwudziestych, trzydziestych, staje się jedną z barwniejszych postaci, staje się swoistym piekarniczym biznesmenem, bo tak trzeba to powiedzieć, bo on też się dorobił wielkiego majątku, o którym dzisiaj powiemy, ale staje się też bohaterem kronik policyjnych i to w wielu aspektach.

No i faktycznie Alijew przejmuje ten biznes, bo Pirim Zade trafia na Syberię, zostaje tam wywieziony i w ogóle Alijew mówi, a on tam na tej Syberii zmarł, no to może ja to przejmę.

Sprawa się opiera o posła tureckiego i Alijew musi ten biznes oddać.

Pan natrafił dla mnie na zupełnie nową rzecz, bo pan odkrył, że Alijew został kim?

Nasz tutaj Abdullah Alijew był jednym z zarządców i tu nam się pojawiają pierwsze tematy kryminalne, jednak nie dzisiaj o tym, ale Alijew pojawia nam się już w 1916 roku, czyli już po wyjeździe swojego szefa byśmy powiedzieli.

Może i mistrza piekarnictwa, bo ten Alijew przecież też musiał jakoś zdobyć ten fajny doświadczenie i zapewne podpatrywał jak się te chleby, jak się te bułki, te ciastka wypieka i też pewnie podpatrywał jak prowadzić właściwie księgi.

Alijew finalnie w latach 30-tych, czytając o jego przedsiębiorstwach, miał około 10-12 punktów finalnie.

Ale w 1913 roku, drodzy Państwo, pojawia nam się aspekt jednej z pracownic pana Alijewa w jednej z jego piekarni.

No i finalnie pan Alijew trafia na

Nakazuje również Alijewowi mówienie w języku polskim, bo on mówił

W 26 roku, dokładnie 29 stycznia, Alijew pojawia się w jednym z warszawskich banków z czekiem.

Złapany, bo nie zawsze ta prasa informowała nas o przebiegu tego typu wydarzeń, ale finalnie no te pieniądze gdzieś się rozpłynęły, więc bardzo możliwe, że pan Abdullah Alijew był stratny.

Tak, ale też finalnie nie wiemy czy bank wypłacił odszkodowanie, no tego nie wiemy, ale ten czek w tych rękach pana Alijewa się pojawił.

No tu Alijewa nie można o to akurat widnieć, że został okradziony przez kasiera.

No chyba, że tam była jakaś zmowa, tego też nie można wykluczyć w świetle późniejszych wydarzeń i regularnych oszustw popełnionych przez Alijewa.

No i Alijew jakoś bankrutuje.

Jakoby on odchodzi z pracy i pozywa Alijewa, ponieważ Alijew nie płacił pracownikom pieniędzy.

Pracodawca nie tylko, że nie płacił po miesiącu, po dwóch, ale też tu mamy przykład pana Alijewa, który otwierając jedną z kolejnych swoich piekarni zaciągnął w cudzysłowie kredyty, czyli zaciągnął kaucję od pracowników.

I tutaj mamy informację, że pan Grzelachowski nie chciał brać czynnego udziału w tymże procederze, więc napisał wprost, że skutek podanego, że w dniu 30 listopada bieżącego roku została otwarta kawiarnia Stambu pod firmą Abdul Alijew przy ulicy Złotej 45 pod moim kierownictwem niniejszym podaje do publicznej wiadomości, iż w dniu 6 grudnia interesów wyżej wymienionego się wycofałem z przyczyny niewypłacania pensji personelowi oraz stałego zalegania z gotówką.

Więc pomimo tego, że mamy to dwudziesty szósty rok, Alijew idzie w styczniu do banku i ma czek na sześćset pięćdziesiąt dolarów, okazuje się, że pod koniec roku już stracił płynność finansową.

Alijewowi i żydowskiemu przedsiębiorcy Rosensteinowi, szachno Rosensteinowi, który miał tam restaurację.