Mentionsy

do mnie napisało jakieś 20 osób i powiedziało, że to jest gra idealnie pode mnie.

Nie czuję, że jestem w stanie złapać nową obsesję, bo wszystkie sloty na moją obsesję zajęło już Darkest Dungeon, Pathologic i w sumie trzecia rzecz czasami się zmienia, ale jakby ona nadal orbituje wokół tych samych rzeczy.

Ale to by brzmiało sensownie, bo ja mam nabite 47 godzin, a tak naprawdę właśnie olałem w trzecim akcie jakby chodzenie po mapie, tylko poszedłem dosyć szybko do finału.

Zaprojektowany tak jest, że to ma być boss, właśnie to ma być wyzwanie dla tych, którzy sprawili, że żadna inna walka nie jest już dla nich wyzwaniem.

To ma być kurde perfect, masz znać na pamięć każdy jego wieloelementowy atak i jeżeli tego nie zapamiętasz, to wytrze tobą podłogę i

po prostu są loadouty, że zapisujesz sobie całą sekwencję, całej drużyny i wszystkie umiejętności, jakie są do nich przypisane i chciałabym, żeby w Clare Ops Crew była ta opcja, że możesz sobie stworzyć build, który po prostu loadujesz i jesteś w stanie sobie zrobić jakąś tam dokładną, w sensie...

One niby mają nazwy takie kategoryzujące, że jak ktoś daje ci AP to jest energizing.

Zapomniałam o tym powiedzieć.

Chciałam powiedzieć, dlaczego ta gra mi tak weszła, bo ta mechanika bardzo mnie złapała.

W Darkest Dungeon ja jestem w stanie grać już tak, zupełnie nie myśląc o tym, co się dzieje, po prostu mój mózg zapisał sobie ścieżki, którymi jakby gram.

W tym momencie gram w Metaphor Refantazio.

który też jest japońskim RPG-iem, jakby japońskim RPG-iem, ale nie tak jak Claire of Skór, która jest francuskim japońskim RPG-iem.

Napiję się w tym czasie kawy, jak ty mnie zaatakujesz.

Ale to, co powiedziałeś o napiciu się kawy, to jest dokładnie to, co ja, to jest z kolei wadą tego w metafor, gdzie walczę z pięcioma przeciwnikami i no takie, okej, zrobiłem swoją turę i teraz oni będą i oni mają animacje swoje, których ja nie mogę przyspieszyć, więc okej, ja teraz skoczę sobie, szybko zrobię herbatę, w tym czasie oni rozegrają swoją turę i wtedy ja wrócę.

Też ze względu na fabułę tej gry i to, że w połowie się dowiadujemy, że to jest tak naprawdę obraz namalowany przez chłopca, kiedy był mały.

Dam się na was, ale to jest taka historia o eskapizmie, jakby używaniu sztuki właśnie jakby, żeby uciec od życia, jakby do którego momentu to jest spoko, a w którym momencie to się staje problematyczne i jednak powinieneś wrócić do tego świata może.

Nawet co mówiąc, Mary jest tak dobrze napisaną postacią, że nie pamiętam, żeby w ostatnich latach była tak dobrze napisana postać kobieca.

to wszystko trochę traci na znaczeniu, a właśnie, a ponieważ poznajemy te postacie i mamy tak bardzo dokładny obraz tego, co się dzieje w ich sercach, że jakby wtedy ta metafora właśnie nabiera sensu i nawet to, że to tak naprawdę nic tutaj się nie wydarzyło tak naprawdę, wciąż ma znaczenie, ponieważ rozumiemy, jaki to miało wpływ na wszystkich, którzy są w tej historii.

Gustaw mi się strasznie podobał jako główna postać, bo mimo tego, że on dużo wie o tym świecie i jest powiedziane, że on jest bardzo taki, wiecie, capable, bo jest wynalazcą i on wymyślił ten Lumina Converter i w ogóle, to jednak ma się takie poczucie, że on jest tym wszystkim trochę zagubiony, ponieważ on ma po prostu bardzo dużo emocjonalnych rzeczy na głowie.

I dzięki temu... Przy tym porównaniu do Velgarda, tam gdzie w Velgardzie postaci były napisane na zasadzie, to jest ich cecha charakteru i wszystko obraca się wokół tej jednej cechy.

Ale to właśnie, znaczy moim zdaniem to właśnie działa, bo ja cały czas miałem takie na zasadzie, że jakby w pewnym momencie jak już się zorientowałem, że okej, jakby to się nie dzieje naprawdę, to jest jakby fikcja i tak dalej, że w pewnym momencie gra znajdzie sposób na to, żeby przywrócić Gustawa, nawet jeśli nie jako członka drużyny, to właśnie jako postać gdzieś, że cokolwiek.

A tak naprawdę on...

I to jest w ogóle, kurde, nie chcę tak skakać, ale dobra, musimy na chwilę do tych... Krzysiek, gdybyś tu był, byś mnie powstrzymał, ale musimy skoczyć do tych zakończeń, bo właśnie od tego, zanim się połączyliśmy tutaj na cola, to żona Rafała zapytała, które zakończenie wybraliśmy i to jest ogromna rzecz dla mnie, bo Monkwart na naszym Discordzie mówił, że po zakończeniu gry nadal się degrać w tę grę i eksplorować inne takie.

Więc cofnęłam zapis i zagrałam wersję, w sumie zakończenie verso, które było bardzo smutne, bo jednak on musi wszystkich zgomarzować.

ile to naprawdę zrobi.

Znaczy nie, bo teraz może ja po prostu źle rozumiem tę grę, szczególnie, że CL dopiero na ostatniej prostej zacząłem tak naprawdę używać, bo przez długi czas ją po prostu zepchnąłem na drugi plan i prawie w ogóle z niej nie korzystałem, ale ja zawsze rozumiałem to, że po prostu, że jeśli coś mówi, że consumes for total, to znaczy, że zużywa wszystko.

Bo jest ciekawy moment przed tą walką z Renoir, jak on mówi, że we only need to incapacitate.

A potem jeszcze na tym twist jeszcze, że ej tak naprawdę to wszystko to jest tylko...

Ona tak naprawdę nie przechodzi przez tą żałobę, bo ona jest po prostu kontynuacją swoich rodziców.

zerwał z tą swoją dziewczyną przez różnicę w opinii tym, jak powinni żyć, ale jakby widać, że ją nadal kochał, ale ona właśnie umarła i jakby teraz jego jedyną motywacją jest tak naprawdę zabicie tej malarki, ale co to zmieni, jeśli Sophie i tak nie żyje?

Co sobie jeszcze zapisałam?

Że brak mapy jest dziwny, ale to jest coś, do czego da się przyzwyczaić, ale jest to frustrujące.

Dobrze, że jest ta duża mapa.

to czy umiesz używać chromy i ile tej chromy masz dostępnej wpływa na to I'm not sure i co jeszcze mam sobie zapisane mam jeszcze zapisane, że Simon mnie wkurwia, ale już o tym mówiłam wielokrotnie więc jakby

Naprawdę polecam to zagrać.

Wiesz, to jest sztuka slash film naprawdę w formie gry.

Pojawia się prawdziwa Alicja i mówi Verso, mówi elo, mój tata zaraz tutaj przyjdzie i on wszystko naprawi, a tata przychodzi i mówi actually, palę to w tą chatę, a ona mówi nie i uciekają.

Szczególnie, że tam jest jeszcze, bo to nie wspomnieliśmy, a o czym ja zapomniałem, tam jest jego dusza uwięziona w postaci tego małego chłopca, który właśnie musi cały czas malować ten obraz, gdzieś tam uwięziony przez te sto lat, które tam mija.

Jakby te japońskie RPG, na których jest wzorowane Clare Obscure, to są jakby dużo większe...

Nawet w przypadku Baldur's Gate'a, którego lubię tak w myślach porównywać, bo tam też jest walka turowajna i są dobrze napisane postacie i tym podobne.

Nie, chciałem tylko, bo myślałem, że skończyłaś myśl, więc chciałem zapytać, czy brakowało wam mapy w tej grze?

Więc tak, trochę mapy mi brakowały, ale bez przesady.

Ja po prostu mam wrażenie, że to jest z kolei wpływ Dark Soulsów na to, bo Dark Soulsy nie mają mapy, bo właśnie masz jakby w tym świecie się odnaleźć i zgubić i potem jakby rzeczy, które były dla ciebie jakby blokacje, w których się na początku gubiłeś, w pewnym momencie stają się znajome i zaczynasz odnajdywać drogę.

Ale to jest drobna rzecz, jakby ostatecznie to nie ma większego, bo te mapy na szczęście nie są na tyle skomplikowane, żeby się w nich tak strasznie zgubić, że po prostu nie są na tyle duże.

Do końca gry nie przestałam klikać M, żeby odpalić mapę.

Mimo tego, że nie istnieje mapa w tej grze.

Zresztą wam napisałam w pewnym momencie grania, że ją kocham i w ogóle.

Wersów pod tym względem, że ja go bardzo nie lubiłam, a potem zaczęłam go bardzo lubić, więc zaskoczyło mnie to, że jestem w stanie tak bardzo zmienić opinię na temat jakiejś postaci, ale chyba jednak wygrywa Mael właśnie dzięki temu, że ma tyle wad i że się z nią nie zgadzam, że to jest postać, jej decyzja ostateczna jest przerażająca, ale też rozumiem ją, bo ta gra tak dobrze ją napisała i tak dobrze nakreśliła jej motywację, że jestem w stanie...

Ja ją miałam w głównym teamie bardzo często, bo robiłam lubić, lubiłam robić buildy pod palenie postaci, szczególnie, że są piktos, które ci dają zwiększone prawdopodobieństwo krytyka na palenie, więc zrobiłam z niej po prostu generator AP, ona co rundę miała 9 AP i po prostu cisnęła cały czas umiejętność Hel, która nakłada ogromną ilość berna i ogromną ilość damage'a

Te, gdzie trzeba zręcznościowo przejść po prostu całą mapę.

Nie jest dobrze zaprojektowane to łażenie po tych wszystkich przeszkodach.

Znowu mam wrażenie, że to jest wpływ japońskich RPG-ów, bo właśnie różne Final Fantasy mają te takie na zasadzie, że tutaj będą dla ciebie minigierki i te minigierki nigdy nie są dobre, ale one są zawsze.

Śmieją się z japońskich RPGów.

Musiałem to przygapić jakimś cudem chyba, bo w ogóle nie wiem o czym mówisz teraz, ale to nie pamiętam już.

Nie mówię, że to chyba jest element gry, który przegapiłem, bo jakby, znaczy próbuję teraz znaleźć jakby jak to wyglądało, nie mogę do końca, ale nie wygląda to znajomo.

Czy one miały danger napisane przez jakiś czas?

Jeśli bym był zupełnie opcjonalny, to mogłem je po prostu przegapić.

To jeszcze na zakończenie zapytam, w co będziecie grali po Clare Obscure?

Za długa nazwa, żeby ją zapamiętać.

Czy on generalnie miał w ręku wersję śpiewnika, gdzie Lennon zapisał sobie Imagine, tak?

Masz gitar hero połączone z patapong.

Pewnie mam zapis na chmurze, ale trochę nie chce mi się tego instalować na nowo.

Możecie nam napisać, czy zrozumieliście tę grę i czy wiecie, co się w niej wydarzyło.

może wyznacie motywację wersu i koniecznie napisać jaka jest wasza ulubiona postać ale poza tym żeby z nami porozmawiać to najlepiej polecamy dołączyć na nasz Discord na posłuchane.pl gdzie rozmawiamy o popkulturze RPGach, grach i po prostu czasami żalimy się na życie i ludzie nam mówią że jesteśmy fajni

Zapraszamy.

Tak, czasami pamiętam, żeby sprawdzić jakąś poradę stolarską w internecie i ją wrzucić na koniec, a czasami zapominam i sobie teraz przypomniałem na ostatnią chwilę.