Mentionsy

Wspomina pokrótce o Picasso i o Google, ale dla mnie za mało, ale za to zadaje wiele ciekawych pytań, które pojawiają się również, kiedy ja poruszam ten temat w rozmowach.

To było ciekawe, bo ona jako fanka i koneserka filmu, która obejrzała więcej filmów niż Pablo Picasso namalował swoich obrazów, a Picasso jest najbardziej płodnym artystą w historii, skupiała się na swoich osobistych przeżyciach wobec ulubionych twórców filmowych.

Ja miałam takie odczucia, bo mam podobnie wobec Picasso czy innych malarzy, że jakby nie ma do końca jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie.

No ja czekałam na ten odcinek, żeby właśnie dowiedzieć się więcej o tym kancelingu stricte o Picasso, ale ich oczami.

Bo Sonia najczęściej daje przykład właśnie Pabla Picasso.

Bo wiecie, to, że ktoś powie, że powinno się skancelować na przykład Picasso, no to ma do tego prawo, ale on na przykład tego nie uargumentuje, no to dla mnie nie ma to większego sensu.

Więc chyba nikogo nie zdziwi, że zacznę od najgorętszego nazwiska, które najczęściej pojawia się przy temacie cancellingu w sztuce, czyli właśnie Pablo Picasso.

I nigdy się tego nie wstydziłam, a trochę zaczęłam, jak ludzie zajmujący się historią sztuki zaczęli tak intensywnie opowiadać o Picasso przez pryzmat jego okropnych czynów.

Bo tak, tutaj od dwóch lat opowiadam Wam, jaki Picasso był, zanim to było modne.

I kiedy nagle widzę te wszystkie opinie o Picasso, to myślę sobie, kurde, Marika, jesteś pro kobieca, jebisz patriarchat, jesteś feministką.

irytujesz wielu konfederatów, musicie mi uwierzyć, i całą prawicę, mówisz o mniejszościach, o tolerancji, o rasizmie, a nagle czytając opinie ludzi ze świata sztuki, ja czuję wyrzuty sumienia, że lubię sztukę Pablo Picasso, że o tym tyle mówię.

Zamiast na przykład zająć się artystkami, kobietami zapomnianymi, które też podnoszę w moich podcastach oczywiście, ale czuję jakbym była zobowiązana do tego, żeby nie mówić o Picasso.

Pierwsze, co przychodzi mi do głowy, to jest dosyć obrzydliwa sentencja nawiązująca do Picasso.

No ale dobrze, wracamy do Picasso.

Panie do niego lgnęły, nie tylko w momencie, kiedy on stał się cenionym i bogatym, wielkim pablem Picasso, ale też przed.

Ja Wam opowiadałam w podcaście bodajże Mon Mantre za czasów Picasso, tam były różne fragmenty z jego początków,

Potem była Ewa Guell, Picasso bardzo ją kochał, byli ze sobą trzy lata, ale no niestety kobieta zmarła na raka i Picasso potrzebował aż dwóch lat, by w ogóle pomyśleć o kolejnym związku.

Potem była Olga Koklowa, pierwsza żona, z którą miał syna Paolo, którego historia została opisana w świetnej książce, którą zawsze Wam polecam, Mój dziadek Picasso.

Ona została napisana przez wnuczkę, przez Marinę Picasso.

Mnie zszokowała, ale i otworzyła oczy na to, jak widziany był Picasso, czami swojej wnuczki i swojego syna i że można napisać taką książkę, a nie nudną biografię, których czytałam o Pablo setki, naprawdę.

To była jedyna kobieta, o której ja wiem, że Picasso ją cenił, fascynował się jej niezwykłą charyzmą i talentem.

Za to dzisiaj przedstawiana jest jako kochanka Picasso, która zwariowała i trafiła do szpitala psychiatrycznego, mówiąc, że po Picasso już tylko Bóg.

Ale również wiem, czytając praktycznie każdą możliwą książkę o Picasso i te stronnicze i te typowe biografie, że kiedy Dora trafiła do szpitala, to poddawana była terapii elektrowstrząsowej.

Ale też wiem o tym, że Picasso ją odwiedzał, płacił za opiekę i sprawdzał co u niej, mimo że już nie byli razem.

Dodam też, że Mar i Teres pobiła się kiedyś z Dorą Mar o Picasso.