Mentionsy

Po pierwsze, zdecydowanie kojarzy mi się z koszulkami w paski, aczkolwiek koszulki w paski to jednak domena Pabla Picasso, więc przy omawianiu jego stylu opowiem Wam cool historię.

Hiszpanii chyba bardzo kochają ten typ obuwia, bo Picasso też śmigał w espadrylach i moi przyjaciele teraz przeprowadzili się do Hiszpanii i specjalnie się ich zapytałam, czy potwierdzą mi, że nadal Hiszpanie noszą espadryle i tak mamy potwierdzenie, nadal noszą, więc to jest bardzo też ciekawe.

Zbyt wiele o ubiorze Picasso nie ma co biatolić, bo zazwyczaj nosił się dosyć niechlujnie i basicowo.

O dupkach też trzeba opowiadać, a już mówiłam o Salwadorze, więc tym bardziej mogę o Pablo Picasso, który notabene bardzo kochał zwierzęta i był wspaniałym człowiekiem wobec zwierząt.

I mam taką jedną ciekawostkę, kiedy Teatr Stary w Lublinie zaprosił mnie na rozmowę i seans filmu Buntownik w Paryżu o Picasso.

to w tym filmie było powiedziane, dlaczego Picasso nosił koszulki w paski.

Poza tym Picasso nosił też różnego rodzaju kapelusze, takie zwyczajne słomkowe, klasyki, ale miał i berety, jakieś peruwiańskie czapeczki, czego on tam nie miał.

Myślę też, że to właśnie Picasso i Warhol najbardziej byli znani z noszenia t-shirtów w paski, chociaż no wiadomo, że Pablito był pierwszy i osobiście uważam, że to był idealny ubiór dla niego, bo wygodny, ale no na tyle cool, żeby się wyróżniał, a jak wiemy każdy artysta, tutaj z pełną świadomością powiedziałam każdy, ma wielkiego, no wielkie ego i chce się wyróżniać, nawet jeżeli na pierwszy rzut oka tego nie widzi.

Bo dla mnie styl Picasso to był właśnie albo ten t-shirt, albo różne lekkie koszule na guziczki, takie letnie stylóweczki wiecie, do tego krótkie, za krótkie wręcz szorciki i spadryle, tak jak w przypadku Dalego, po prostu to jest jakaś hiszpańska naleciałość.

Zresztą jego wnuczka w książce pod tytułem Mój dziadek Picasso mówiła, że dziadek Pablo nie miał wstydu i często jako mała dziewczynka musiała oglądać klejnoty swojego dziadka, które wypadały z tych szorcików przez szeroką nogawkę.

W każdym razie właśnie ten letni styl Picasso najbardziej utkwił mi w pamięci i już wam mówię dlaczego, bo ja oczywiście jak zwykle zaczęłam od końca.

Czyli od momentu, kiedy Picasso już był wielkim geniuszem.

Bo jedyny moment w życiu Picasso, który ja kojarzę, w którym był bardziej elegancki, to były początki jego pierwszego małżeństwa z Olgą Koklową.

Właśnie to ona wprowadziła Picasso na salony.

Wiecie, młody Picasso z zaczeską na Adolfa, wiadomo jakiego, ubrany w skrojony na miarę garnitur, pod marynarką zawsze była kamizelka, często jakaś poszetka.

Picasso jako mąż Olgi miał 36 albo 37 lat, nie pamiętam, był ubrany niczym typowy angielski pancio z wyższych sfer.

I to co mi się podoba to fakt, że Picasso absolutnie mu ufał i on nie dawał żadnych wskazówek, tylko odbierał już gotowe stroje.

Ja tutaj nie będę hejtowała ciała Picasso.

Chodzi mi o to, że Picasso uwielbiał paradować toples.

I znając również życiorys Picasso, to wydaje mi się, że...

Więc jestem pewna, że Picasso po prostu dobrze się bawił w życiu, wiedział jak zafrapować ludzi, a ubrania były elementem, który tylko podkreślał jego podejście do życia i mimo prostych stylówek zdecydowanie wiele z nich do dzisiaj macie przed swoimi oczami.

Tutaj muszę wspomnieć też o Dorze Mar, czytam teraz książkę o niej, oczywiście wspomnę niestety w kontekście Picasso, bo innego kontekstu raczej nie ujrzymy gdzieś tam w historii sztuki, bo po jej śmierci okazało się, że jej paryskie mieszkanie obfite było w unikatowe rzeczy, które podarował jej Picasso, których wcześniej mało kto słyszał.

I mam tutaj na myśli biżuterię, którą sam wykonał Picasso, no.

Przyznam, że dużo grzebałam w różnych artykułach przygotowując się właśnie do tego podcastu i natrafiłam na pewne zdjęcie, które wrzuciłam na mój kanał nadawczy na Instagramie, mówiąc tylko, że jest to naszyjnik, który stworzył Picasso dla Dory.

Pewnie niewielu z Was też wie, ale Picasso kolekcjonował różne kości właśnie.