Mentionsy

Już od dawna chciałam Wam opowiedzieć o Edwardzie Dwórniku.

Dlatego odświeżyłam sobie książkę, którą czytałam kilka lat temu pod tytułem Edward Dwórnik.

Małgorzata pyta się dwórnika.

I tak jak Wam powiedziałam, jest to taki wywiad rzeka z Edwardem Dwórnikiem, ale nie do końca chcę Wam streszczać tę książkę, ponieważ wolę Wam wybrać kilka smaczków.

Edward Dwórnik, czyli polski malarz i grafik.

Ale to nie wszystko, dlatego że Nikifor przyjechał też do Warszawy na ASP, no i dwórnik tak naprawdę bezpośrednio widział, jak Nikifor pracuje, co było dla niego wspaniałym doświadczeniem, bo on wtedy uświadomił sobie, to było jego małe odkrycie, że po prostu można w taki sposób malować, a nigdy wcześniej nie widział czegoś takiego.

Po latach zresztą dwórnik mówił tak...

I od tego czasu właśnie sam dwórnik datuje początek swojej twórczości i kariery.

Ale mam jeszcze jeden cytacik o Nikiforze, bo dwórnik mówił tak.

Jakby dwórnik stworzył ogrom prac, to Wam na koniec powiem jak bardzo dużo, ale wymienię Wam kilka serii, które były tak naprawdę najistotniejsze w jego karierze.

I w książce dwórnik opowiada o tym, dlatego nie obejdzie się bez przeczytania, bo...

No to on zaczął powstawać w 72 roku i dwórnik tworzył go przez kolejne 20 lat.

Powstało prawie 300 obrazów, zresztą słuchałam też wywiadu z dwórnikiem i on mówił, że kiedy zakończył ten cykl, to po jakimś czasie znowu go wznowił i się tam nazywał coś w stylu, że sportowcy kontynuacja.

Ale słuchajcie, on stworzył 300 obrazów w tym cyklu, no to jest jak taki nasz polski Picasso, przecież Picasso tworzył bardzo namiętnie, zresztą dwórnik również ma się czym popisać, jeżeli chodzi o ilość.

No i na tych obrazach z cyklu sportowcy rzadko ktoś faktycznie tak naprawdę pali fajki, jeszcze rzadziej uprawia sport, także idealnie to niech Wam w ogóle da taki jakby zarys tego, jaki był dwórnik, bo zobaczcie, czasami możemy zobaczyć, że ktoś ma na sobie sportową koszulkę,

No i to, o czym jeszcze muszę wspomnieć, to co jest wspaniałe według mnie w dwórniku, to jego charyzma.

No i to, co też ważne dla mnie w dwórniku, to jest ta niedosłowność i te wiele niedopowiedzeń i przekłamywanie rzeczywistości, no bo tak naprawdę zabawa z odbiorcą jest chyba głównym elementem Edwarda dwórnika.

Pewnie byli tacy, ale ja jeszcze nie kojarzę, nie posiadłam takiej wiedzy, więc dwórnik jest dla mnie odkrywczy dzisiaj.

No ale słuchajcie, bo czasami postacie z obrazów coś mówią, tak trochę jak w komiksach, ale zazwyczaj jest to mocno ironiczne, bo taki właśnie był dwórnik.

Na przykład stworzył obraz pod tytułem Prawiczki, ale my od razu jakby widzimy, że na obrazie są przedstawione lafiryndy parające się najstarszym zawodem świata i dwórnik właśnie lubił bawić się z językiem polskim, sam zresztą mówił tak.

No i tak jak Wam mówiłam, w tej serii Sportowce jest prawie 300 obrazów, więc nocy by mi nie wystarczyło, żeby omówić każdy jeden, ale dwórnik przedstawiał na tych obrazach żołnierzy, pijaków, robotników, był po prostu takim komentatorem polskiej, szarej, perelowskiej rzeczywistości.

Ale to nie wszystko, dlatego że właśnie powiedziałam Wam, że ten cykl z miastami jest najbardziej rozpoznawalny i dwórnika bardzo irytował jeden fakt.

Ten cytat jest też bardzo interesujący, ale mniej więcej tutaj dwórnik po prostu opisuje, jak pogrywa z klientami, którzy zachowują się nieodpowiednio według niego.

No i tak naprawdę Dwórnik to jeden z nielicznych artystów, który dorobił się takiego majątku i tak jak Wam mówiłam na początku, jeździł porszakami i mercedesami, także było to osiągnięcie, ale do tego też jeszcze przejdziemy.

Ponieważ Dwórnik często kupował podmalówki od studentów,