Mentionsy

Z racji, że zbliża się 50. rocznica śmierci Picasso, to chciałabym Wam opowiedzieć o jednym z moich ulubionych malarzy.

Że tak niedawno żył jeszcze Pablo Picasso.

Bo chciałabym, żeby ten podcast o całej karierze Picasso był w 100% dopracowany.

Szczególnie, że jeszcze wiele książek o Picasso czeka na mojej półce w pracowni, mimo że już wiele przeczytałam, no to jednak Picasso jest gwiazdą sztuki, także mam jeszcze wiele do nadrobienia.

Pablo Picasso, ale chociażby Modigliani, Degas, Van Gogh, Guggen, Renoir, wszyscy, ale nie w tym samym momencie.

Mam książkę z 1987 roku pod tytułem Mon Mantre w czasach Picasso 1900-1910 rok.

Zastanawiam się, czy za rogiem spotkam Picasso, który w swoich espadrylach wyszedł na chwilę załatwić sprawunki, a może w jednej z kawiarenek spotkam nagiego Modiego, który stojąc na drewnianym stoliku głosi boską komedię Dantego.

I ta książka zaczyna się w momencie, kiedy 19-letni Pablo Picasso przyjeżdża do Paryża.

Ale nie jest to opowieść wyłącznie o Picasso, a naprawdę o wielu osobach, z którymi przecięły się drogi wybitnego ojca kubizmu.

Dlatego dla mnie ta książka jest taka ciekawa, bo nie skupia się wyłącznie na biografii Picasso, czy jakichś tam suchych faktach, o których wszyscy wiemy.

Ale dobra, bo ja Wam już wszystko mówię, bo mało kto wie, ale Picasso nie chciał wyjechać do Paryża tylko tak o, by tworzyć, bo tak mu się, wiecie, w głowie zrodził taki pomysł.

W jego biografiach rzadko się o tym mówi, ale jego obraz został wysłany na wystawę do Paryża, po to, by Picasso mógł reprezentować sztukę hiszpańską we Francji.

I on stwierdził, że wybierze się do Paryża, by na własne oczy zobaczyć, jak ludzie odbierają jego sztukę i czy się nią zachwycają tak samo jak sam Picasso.

W ogóle mnie to nie dziwi, że właśnie to stwierdził Picasso.

I wydaje mi się, że po prostu Picasso miał chyba wszystko zaplanowane pod względem logistycznym, a był młodym chłopakiem, pamiętajcie.

Bo wiecie, Picasso miał przy sobie jakieś drobne pieniądze, a jego przyjaciel zapłacił za jego bilet, więc było to mocno wyrachowane posunięcie.

Mi przychodzi od razu taka rzecz, o której kiedyś czytałam chyba w jakiejś biografii Picasso, że jak mieszkał z przyjaciółmi w Paryżu, nie wiem czy każdy miał swój pokój, chyba nie, z tego wynika, bo Pablo jako pracoholik...

Na początku swojego pobytu Picasso chciał oczywiście zwiedzić Paryż, no bo nigdy nie był w Paryżu.

To tutaj w ogóle Pablo Picasso poznał naganiacza.

I zarówno ten naganiacz, jak i Bertha szybko zrozumieli, że Picasso to jest dobry artysta, by na nim zarobić, bo zachwycili się jego talentem, wiecie o co chodzi.

On chyba był pewny po prostu, że Picasso wraz ze swoimi chłopcami poszli w zbyt duże bailando poprzedniej nocy i teraz odsypiają.

Ponieważ w końcu Picasso wstał z łóżka i zaspany otworzył im drzwi, wyobraźcie sobie, był w samej koszuli nocnej.

Picasso wkurzony na Bertę, która nie zapłaciła mu na czas, przyszedł do niej i zażądał pieniędzy.

Wiecie, no jakby to było być albo nie być Picasso, bo wtedy naprawdę była nędza.

Ale ja zdecydowanie nie jestem normalna, jeżeli chodzi o Picasso i XIX i XX wieczny Paryż, naprawdę.