Mentionsy

Także wydaje mi się, że to jest zabawne, może mogę to nazwać pierwszym happeningiem młodego Salwadora Dalego.

No ale to właśnie te wakacje poza domem sprawiły, że gospodarz miejsca, w którym oni spędzali wolny czas, powiedział Salvadorowi, seniorowi, ojcowi, by zapisał młodego Dalego na lekcję rysunku, bo ma ogromny potencjał.

I właśnie tutaj wziął go pod swoje skrzydła João Miró, który przedstawił Dalego, no,

O tym opowiem, bo Gala była żoną poety, w momencie kiedy poznała Dalego, poety o imieniu Paul Eluard, który do dzisiaj uznawany jest za jednego z wybitniejszych poetów surrealizmu.

Gala była jego żoną, jak poznała Dalego, ale oboje z mężem mieli dosyć frywolne podejście do związków.

Ona poznając Dalego, oznajmiła swojemu mężowi, że nie wraca już do domu, tylko zostaje z Salwadorem w Hiszpanii.

Nawet odwiedził kiedyś Dalego i Galę i pewne jest, że Dali chociaż raz przypatrywał się, jak Gala ze swoim byłym mężem uprawiają seks.

I tak w gwoli ścisłości, żebyście wiedzieli, gdzie jesteśmy w danym miejscu, no to jest rok 1929 i Gala z Dalim zamieszkali razem w małej rybackiej chatce w Hiszpanii i tam Dali malował, a Gala robiła to, z czego najbardziej znana, czyli tworzyła aurę geniuszu Dalego, no i próbowała dotrzeć do środowiska artystycznego, by wypromować, no dosłownie, Dalego.

Zresztą często powielają się pogłoski o tym, że ta seksualność Dalego była dosyć płynna, chociaż to

I tak sobie myślę, że co prawda ojciec Dalego źle podszedł do tematu, skoro wywołał tak ogromną traumę w swoim synu,

Ta seksualność u Dalego jest bardzo ciekawa, bo przecież ja, przynajmniej myśląc o Salwadorze, mam przed oczami wiele obrazów z nagimi kobietami, z penisami,

Ktoś się Dalego zapytał przy jakiejś tam kolacji wielkiej, gdzie było wiele osób, co teraz tworzysz Dali?

I nie robiła tego wyłącznie z przeświadczenia o talencie Dalego, ale bardzo chciała zarabiać hajs na sztuce Dalego.

I dla Dalego Gala była uosobieniem kobiecości, a z drugiej strony zachowywała się jak jego matka, która trzyma go w ryzach.

Zresztą nie mówiłam Wam, ale matka Dalego zmarła, jak on poszedł na studia.

Jest to nielogiczne, no ale jakby znając historię całego Dalego, no to wiemy, że mało co jest logiczne w jego postępowaniu, czy gdzieś tam w jego myśleniu nawet.

Ta wzmianka o matce to tylko tak wiecie, jak zwykle dygresja, no bo zapewne Freud, o którym już dawno nie wspominałam, miałby wiele do powiedzenia w tym temacie, że to jakoś się tam odbiło na tej seksualności też Dalego i generalnie na wszystkim, jak to Freud lubił.

Ale to, co Gala będzie robiła już do końca ich wspólnego życia, to pilnowanie czasu Dalego, spędzonego tak naprawdę przed sztalugą, bo dla niej była to praca, którą miał wykonać Dali, więc czym więcej malował, tym więcej mogli zarobić pieniędzy dla Gali i nie tylko.

Jakby myślę, że w jego przypadku było dokładnie tak samo jak z Pablo Picasso, że kiedy już Salwador był znany, no to on po prostu podpisywał coś tam na czeku, na serwetce i ludzie mogli potem to sprzedać jako dzieło Salwadora Dalego.

No oczywiście najważniejsze to były te negocjacje z marszondami, z galeriami, no to trzeba przyznać, że na pewno ogromny procent całego sukcesu dalego jego kreacji, no to właśnie była jego muza Gala, która się tym zajmowała.

I w 1931 roku, ja Wam często ostatnio mówię daty, bo to jest teraz istotne, żebyśmy wiedzieli, w którym momencie jesteśmy, to właśnie w 1931 roku powstaje chyba jeden z najbardziej rozpoznawalnych dzieł Salwadora Dalego, czyli Trwałość Pamięci, czyli te roztopione zegary, które osobiście miałam przyjemność zobaczyć na żywo w Museum of Modern Art w Nowym Jorku.

Niektórzy mówią o tym, że możliwe, że jest to portret samego Dalego, zresztą podobny kształt znajduje się też na obrazie Wielki Masturbator, a Dali często powielał symbole na swoich obrazach.

Któż to wie, moi drodzy, dzienniki geniusza są obfite w różne wymyślne przemyślenia, które krążyły po głowie Dalego.

Chociaż w przypadku Dalego mam ogromny niedosyt, bo jak już Wam mówiłam, no to ja nie będę w stanie opowiedzieć Wam nawet 30%.

Dobra, ale wracamy do Gali i do Dalego, bo na wstępie muszę Wam powiedzieć, że ja po prostu uwielbiam, jak Dali nazywał Galę.